Αν με ρωτούσαν ποιο βιβλίο δεν θα διάβαζα ποτέ, σίγουρα μια απο τις πρώτες απαντήσεις που θα μου ερχόταν στο μυαλό θα ήταν το Αυτό. Είμαι φοβιτσιάρα, δεν βλέπω θρίλερ, τα βιβλία τρόμου τα αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι και για το Αυτό όλοι έλεγαν οτι είναι απο τα πιο τρομακτικά βιβλία του Κινγκ.

Με όλο αυτόν το ντόρο με την ταινία και την επανέκδοση όμως, είπα να Το δοκιμάσω και το πολύ πολύ να Το παρατούσα αν δεν άντεχα. Το ξεκίνησα λοιπόν και, ω, τι έκπληξη, όχι μόνο δεν Το παράτησα αλλά Το αγάπησα κιόλας.

Καταρχάς ανακάλυψα ότι δεν μιλάμε για ένα απλό βιβλίο τρόμου, αλλά για ένα επικό βιβλίο φαντασίας με στοιχεία τρόμου, μια περιπέτεια, μια ιστορία ενηλικίωσης, ένα βιβλίο που θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα με απίστευτη ευαισθησία, ένα βιβλίο που εμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχή, ένα σκοτεινό παραμύθι, ένα βιβλίο υπέροχο, ένα βιβλίο καταπληκτικό (σας είπα οτι Το αγάπησα ε;)

Είναι η πρώτη φορά που διάβασα καποιο μεγάλο βιβλίο του Κινγκ και δεν με ενόχλησε καθόλου μα καθόλου η πολυλογία του. Δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή, δεν θεώρησα ότι ήταν περιττή ούτε μια λέξη, απλά διάβαζα και απολάμβανα την ιστορία.

Ο Κινγκ έχει ένα μαγικό ταλέντο στο να δημιουργεί χαρακτήρες απίστευτα ζωντανούς με βάθος και υπόσταση, όπως επίσης και στο να σε κάνει να πιστεύεις ότι έχεις επισκεφτεί τα μέρη που περιγράφει. Έτσι λοιπόν τελειώνοντας αυτό το βιβλίο έχεις την αίσθηση οτι έχεις μπει στο Χερσότοπο, ότι έχεις περπατήσει στους δρόμους του Ντέρι και νιώθεις μια στεναχώρια που δεν θα ξαναδείς την παρέα των Losers (βέβαια μπορείς πάντα να το ξαναδιαβάσεις ).

Αν το διάβαζα πιο μικρή ίσως και να με τρομαζε. Τώρα μπορεί να ένιωσα μια ανατριχίλα σε κάποιες σκηνές αλλά δεν τρόμαξα. Συγκινήθηκα, ταράχτηκα, θύμωσα, φοβήθηκα για την τύχη των Losers και όσο το βιβλίο έφτανε προς το τέλος του ένιωσα αγωνία για την τελική κατάληξη. Στα τελευταία κεφάλαια το σασπένς ανεβαίνει στα κόκκινα και ο Κινγκ παίζει με τον αναγνώστη αλλάζοντας χώρο, χρόνο, και οπτική γωνία με αριστοτεχνικό τρόπο.

Έχω πει κατά καιρούς πολλά για τον Κινγκ και την πολυλογία του αλλά εδώ πραγματικά υποκλίνομαι.

Τελικά ναι, εδώ κάτω όλοι επιπλέουμε.

Ειρήνη Προϊκάκη

 

Advertisements

Η γιαγιά τα έχει …400!

Posted: Οκτώβριος 10, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , ,

Το «Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη» είναι ένα ανατρεπτικό download (1)μυθιστόρημα, που ρίχνει μια «λοξή» ματιά στην καθημερινότητα του πιο απίστευτου λογοτεχνικού διδύμου που έχετε γνωρίσει ποτέ: Της Έλσας και της γιαγιάς της. Η Έλσα είναι ένα επτάχρονο κοριτσάκι, εντελώς διαφορετικό από τα άλλα κοριτσάκια της ηλικίας της. Ως εκ τούτου, αποτελεί το «περίεργο» και το «ιδιαίτερο» που φοβούνται τα υπόλοιπα παιδιά και έτσι η Έλσα βρίσκεται χωρίς φίλους, με μόνο στήριγμά της την 77χρονη και ολίγον (έως για δέσιμο) τρελούτσικη γιαγιά της.

Μια γιαγιά διαρρήκτη ζωολογικών κήπων, μια γιαγιά που δεν διστάζει να προγκήξει την αστυνομία κατάμουτρα, μια γιαγιά που έχει γραμμένο τον Κ.Ο.Κ. στα παλιά της τα υποδήματα και οδηγεί χωρίς άδεια!

Γιαγιά και Έλσα φτιάχνουν κάθε μέρα φανταστικούς κόσμους και βασίλεια, στα οποία χωράει η τρέλα κι η ιδιαιτερότητά τους. Σε αυτούς τους κόσμους, το νορμάλ και το φυσιολογικό είναι το «περίεργο».

Και να που, έρχεται η ώρα, που η γιαγιά πρέπει να περάσει σε ένα άλλο βασίλειο… αυτό των ουρανών. Κι η Έλσα μένει μόνη της. Χωρίς τη σύντροφό της στα πνευματικά της ταξίδια. Ή μήπως όχι; Γιατί η γιαγιά, τρελή-τρελή, τα είχε 400. Κι ήξερε τι έπρεπε να κάνει για την εγγονή της. Την βάζει λοιπόν σε ένα συναρπαστικό κυνήγι θησαυρού, το οποίο τελικά, θα αποκαλύψει στην μικρούλα Έλσα, την αλήθεια της!

Η Γιαγιά, είναι ένα πολύ γλυκό, ανθρώπινο και συγκινητικό βιβλίο, το οποίο είναι γραμμένο με πολλή ειλικρίνεια. Η ιστορία είναι πολύ γλαφυρά δοσμένη και ρέει άνετα, εκτός ίσως λίγο στην αρχή που πάει πιο αργά. Βλέπουμε τον συγγραφέα να συνδέει παρελθόν με παρόν και μέλλον με έναν πολύ ευρηματικό τρόπο, δημιουργώντας ανατροπές και καταργώντας στερεότυπα και προκαταλήψεις που όλοι διατηρούμε μέσα μας. Προσωπικά, το διάβασα μονορούφι και χαίρομαι πολύ που όταν σκόνταψα μπροστά του δεν το προσπέρασα, αλλά στάθηκα και το ξεφύλλισα.

Και θα κλείσω με μια φράση της γιαγιάς η οποία μου έμεινε στο μυαλό… «Μόνο οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί αλλάζουν τον κόσμο, κανείς φυσιολογικός δεν έχει αλλάξει ποτέ το παραμικρό».

Από μένα 9/10.

Καλές αναγνώσεις!

Γιώτα Βασιλείου

Αναμνήσεις σαν τη βροχή

Posted: Οκτώβριος 5, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , ,

Το Σαν την βροχή πριν πέσει είναι το τρίτο μυθιστόρημα του Κόου που διαβάζω και μπορώ πλέον να τον σημειώσω την λίστα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Σε αυτό το μυθιστόρημα ο Κόου είναι τελείως διαφορετικός, τόσο που δεν έμοιαζε για δικό του βιβλίο. Ενώ το Σπίτι του Ύπνου και το Τι ωραίο πλιάτσικο κινούνται στο ίδιο περίπου μοτίβο – ονειρικά, με έντονο κοινωνικό σχολιασμό – το Σαν την βροχή πριν πέσει είναι ένα βιβλίο που αφορά τις αναμνήσεις, τις οικογενειακές σχέσεις και την δυστυχία που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.

«Μια ηλικιωμένη κυρία αποφασίζει, πριν πεθάνει, να καταγράψει σε μαγνητόφωνο, όχι μόνο τη δική της ιστορία, αλλά και την ιστορία ενός τυφλού κοριτσιού που εμφανίστηκε 69cd3ad6-8a7d-45d2-a19e-1884e2f497a0_3ξαφνικά στο πάρτι των πεντηκοστών της γενεθλίων πριν από πολλά πολλά χρόνια.
Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια είκοσι ξεθωριασμένες φωτογραφίες που δεν απεικονίζουν κάτι το ιδιαίτερο: ένα τροχόσπιτο, ένα πικνίκ, ένα σπίτι στα προάστια… Πόσες, όμως απογοητεύσεις και ματαιώσεις μπορεί να κρύβει ένα αποτυπωμένο χαμόγελο ή ένα εορταστικό ενσταντανέ;

Προχωρώντας από φωτογραφία σε φωτογραφία, αποκαλύπτεται μια οικογενειακή ζωή γεμάτη μυστήριο. Είναι η ιστορία τριών γενεών, σημαδεμένων από παιδικά χρόνια δίχως αγάπη, εγκλωβισμένων στην ίδια τραγική μοίρα, καθώς το φορτίο του πόνου μεταφέρεται αδιάλειπτα από μητέρα σε κόρη.»

Η γραφή όπως πάντα είναι πολύ καλή. Δεν είναι υπερβολικά λυρική, αλλά μέσα από την απλότητά της καταφέρνει να σε ευχαριστήσει αναγνωστικά. Είναι πολύ ικανός στο να δημιουργεί χαρακτήρες που «πετάγονται» μέσα από τις σελίδες και είναι συμπαθητικοί· ανθρώπινοι. Ο τρόπος που επέλεξε ο Κόου να μας πει την ιστορία ήταν πολύ έξυπνος και ιδιαίτερος. Μέσα από την περιγραφή είκοσι φωτογραφιών και τους συνειρμούς που προκαλούν αυτές, ξεδιπλώνεται όλη η ιστορία μπροστά στα μάτια μας.

Υπήρξε όμως και κάτι που δεν μου άρεσε στο βιβλίο, κάτι που με έκανε να αισθανθώ πως ο συγγραφέας υπέκυψε στην μοιρολατρία. Αυτό το συναίσθημα πως «δεν μπορείς να ξεφύγεις από το πεπρωμένο σου» δεν μου ταιριάζει σαν άνθρωπο, με θλίβει και μειώνει στους ανθρώπους την ανάγκη για την ανάληψη των προσωπικών ευθύνων τους. Κατά τα άλλα όμως η ανάγνωση αυτού του βιβλίου μου χάρισε μια ηρεμία που πραγματικά τη χρειαζόμουν στις αναγνώσεις μου.

Σκοπεύω να διαβάσω ό,τι έχει κυκλοφορήσει ο Κόου για να αποκτήσω μια πλήρη εικόνα για το έργο του. Θα ήθελα να σας προτείνω να τον δοκιμάσετε. Αν θα έπρεπε να περιγράψω τι αίσθηση μου αφήνουν τα μυθιστορήματά του, θα σας έλεγα σαν τη βροχή που χτυπάει τα τζάμια κάποιο τεμπέλικο απόγευμα του Φθινοπώρου. Αν σας ταιριάζει αυτή η εικόνα τότε τι περιμένετε;

Γεωργία Ζαρκαδάκη

Για άλλη μια φορά ο Cabre γράφει ένα βιβλίο που προκαλεί τον αναγνώστη. Είναι σα να τον βλέπω να κάθεται σε μια γωνιά και να με κοιτάει πονηρά: Θα τα καταφέρεις; Θα βγάλεις άκρη απο αυτό το «παραλήρημα»;

Αυτή τη φορά, παρόλο που είχα την προηγούμενη εμπειρία του Confiteor, ομολογώ οτι δυσκολεύτηκα αρκετά να τα βγάλω πέρα. Χάθηκα πολλές φορές μέσα σε αυτόν τον fb97c6dc-be98-407b-806f-9da83b0cfd4a_12λαβύρινθο, έχασα τη ροή των γεγονότων, αναρωτήθηκα ποιος διάολος μιλάει τώρα και πού στο καλό είμαστε… και γύρισα πίσω για να ξαναδιαβάσω και να προσανατολιστώ.

Κεντρικά πρόσωπα του βιβλίου η κυρία Ελιζέντα Βιλαμπρού και ο Ουριόλ Φουντέλιας Γκράου και είναι μια ιστορία αγάπης, μίσους και πολλών μυστικών. Η κυρία Ελιζέντα είναι πανέμορφη, πάμπλουτη και πανίσχυρη και στην ουσία θα σκοτώσει την μεγάλη της αγάπη δυο φορές.

Ο Ουριόλ είναι ήρωας, είναι δειλός, και το μόνο που θέλει είναι να μάθει η κόρη του -«που δεν ξέρει τ’ονομα της»- την αλήθεια κι έτσι της γράφει ένα γράμμα ελπίζοντας κάποτε να φτάσει στα χέρια της.

Μέσα απο το γράμμα του Ουριόλ και απο διάφορες αφηγήσεις που μπλέκονται η μια με την αλλη, βλέπουμε τις συγκλονιστικές και ανατριχιαστικές καταστάσεις στην Ισπανία του Φράνκο και ανακαλύπτουμε κι εμείς την αλήθεια που προορίζεται για την κόρη «που δεν ξερω τ’ονομα της», μαζί με μια δασκάλα στη σύγχρονη εποχή που βρίσκει το γράμμα και βάζει σκοπό να αποκαταστησει το όνομα του Ουριόλ, του ήρωα/δειλού, ίσως για να ξεχάσει τα δικά της προβλήματα και τη ζωή της που διαλύεται.

Αν καταφέρεις να ξετυλίξεις το κουβάρι της αφήγησης είναι ένα υπέροχο βιβλίο, μια τραγική ιστορία με μια δόση μαύρου χιούμορ που δεν σε αφήνει να ψυχοπλακωθείς παρόλη την απαισιοδοξία του, είναι γεμάτο έντονα συναισθήματα και σε κάνει να νιώθεις τη σκοτεινή ατμόσφαιρα της εποχής της δικτατορίας και τα μίση που χώρισαν ένα λαό.
Με ταλαιπώρησε λίγο αλλά πραγματικά άξιζε τον κόπο.

Ειρήνη Προϊκάκη

Το «Τρείς μέρες, μια ζωή» είναι το πρώτο βιβλίο του Pierre Lemaitre που πέφτει στα χέρια μου. Ένιωθα κάπως παράξενα όταν το ξεκίνησα, είχα ακούσει τα καλύτερα για τον συγγραφέα αλλά είχα καιρό να διαβάσω γαλλική λογοτεχνία και δεν ήξερα εάν ήταν του γούστου μου πλέον. Τώρα τελευταία έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι πως οι προτιμήσεις μου στα βιβλία έχουν αλλάξει και φοβάμαι ότι αυτά που κάποτε θα τα λάτρευα τώρα θα με αφήσουν αδιάφορη. Στην περίπτωση του μυθιστορήματος αυτού η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση.

Ναι, μου άρεσε αλλά δεν με συγκίνησε όπως θα έκανε άλλοτε. Πάντα στις κριτικές μου – ή όπως θέλουν να τις αποκαλούν μερικοί απλή έκθεση των απόψεών μου – προσπαθώ να δώσω τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά στοιχεία του βιβλίου όσο πιο ξεκάθαρα μπορώ.

«Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1999 μια απρόσμενη σειρά από τραγικά γεγονότα χτύπησε το 20961218_502256363441379_2144291461_oΜποβάλ, με το πιο σημαντικό να είναι, φυσικά, η εξαφάνιση του μικρού Ρεμί Ντεσμέ. Σε αυτή την περιοχή που καλύπτεται από δάση, και που ζει σε αργούς ρυθμούς, η ξαφνική εξαφάνιση αυτού του παιδιού προκάλεσε κατάπληξη και έφτασε να θεωρηθεί, από πολλούς κατοίκους, ο προάγγελος επερχόμενων καταστροφών. Για τον Αντουάν, που βρισκόταν στο επίκεντρο αυτού του δράματος, όλα άρχισαν με τον θάνατο ενός σκύλου. Του Οδυσσέα.»

Ο Pierre Lemaitre έγραψε ένα βιβλίο που δεν ταιριάζει ξεκάθαρα σε ένα είδος λογοτεχνίας. Είναι κοινωνικό, με στοιχεία μυστηρίου αλλά και suspense. Ο κεντρικός ήρωας είναι ένα 12χρόνο παιδί με το όνομα Αντουάν ο οποίος μας χαρίζει στιγμές πολύ έντονες και κλειστοφοβικές. Τον βρήκα αρκετά συμπαθητικό και θεωρώ πως η επιλογή του συγγραφέα να μας εξιστορήσει την ιστορία σε τρίτο πρόσωπο βοήθησε πολύ σε αυτό. Βλέπεις το χαρακτήρα του να εξελίσσεται μέσα από τις δραματικές καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται και βιώνεις συχνά μαζί του τα διάφορα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα του. Είναι ο μοναδικός χαρακτήρας που πραγματικά δέθηκα μαζί του, όλοι οι άλλοι μου φάνηκαν κάπως άνευροι, χάρτινοι, τέλος πάντων δεν τους ένιωσα πραγματικούς.

Η ιστορία χωρίζεται σε δύο μέρη, με το πρώτο να είναι αρκετά μεγαλύτερο και στο δεύτερο κομμάτι της ιστορίας ο Αντουάν είναι ενήλικος. Το πρώτο κομμάτι μου άρεσε αρκετά πιο πολύ, θεωρώ πως τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν έχουν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον όταν βλέπεις πώς τα χειρίζεται η ψυχολογία ενός παιδιού. Αλλά σίγουρα έχει και ενδιαφέρον να δεις πώς αυτά επηρέασαν και τον ενήλικα. Το τέλος είναι κατανοητό, συμφωνώ με τα συμπεράσματα που βγήκαν στο τέλος. Η ψυχολογία ενός ανθρώπου, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης..όλα αυτά έπαιξαν τον ρόλο τους πολύ όμορφα.

Υπήρξαν κάποια στοιχεία μέσα στο βιβλίο που δεν μου άρεσαν, προς το τέλος κυρίως. Μερικές φορές γινόταν πολύ μονότονο, ήταν να σα βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο· γινόταν πνιγηρό. Ήταν αρκετά καταθλιπτικό!

Σε τελική ανάλυση μετά από δύο βδομάδες που το διάβασα σχεδόν έχω αρκετά θετικά να πω και συνεχίζω να θέλω να το προτείνω σε ανθρώπους, όποτε ήταν μια ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία!

Γεωργία Ζαρκαδάκη

Άλλο ένα υπέροχο αλλά και τόσο διαφορετικό βιβλίο απο τον Τζον Γουίλιαμς, τον 21192124_10212093308060247_2153694312480952644_nνέο μου λογοτεχνικό έρωτα. Σπάνια διαβάζω δυο βιβλία απο τον ίδιο συγγραφέα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ στη γοητεία της αρχαίας Ρώμης με την οποία ασχολείται ο Γουίλιαμς σε αυτό το βιβλίο και συγκεκριμένα με την γέννηση της Ρωμαϊκης Αυτοκρατορίας και τη ζωή του πρώτου αυτοκράτορα Οκταβιανού.

Ο Ιούλιος Καίσαρας δολοφονείται κι εμείς παρακολουθούμε τα επακόλουθα μέσα απο επιστολές και αναμνήσεις διαφόρων ατόμων που έζησαν απο κοντά όλη τη μάχη που έδωσε ο νεαρός Οκτάβιος για να φανει αντάξιος της κληρονομιάς και του ονόματος που του άφησε ο θετός του πατέρας.

Φίλοι, εχθροί, η κόρη του, όλοι βάζουν ένα λιθαράκι σε αυτό το μωσαϊκό και μας αποκαλύπτουν σιγά σιγά μια επική ιστορία. Πώς κατάφερε αυτό το ασθενικό παιδί να φτιάξει και να εδραιώσει μια τεράστια αυτοκρατορία κόντρα σε τόσες ίντριγκες και στρατιωτικές απειλές; Τι χρειαστηκε να θυσιάσει;

Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή στους περισσότερους πιστεύω, η κόντρα με τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα, με τον Πομπήιο, οι μάχες, οι μακιαβελικές ίντριγκες… αλλά ο τρόπος με τον οποίο τη μεταφέρει ο συγγραφέας μέσα απο πολλές οπτικές γωνίες είναι θα έλεγα αριστουργηματικός. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας δε μας μιλάει μέχρι το τέλος του βιβλίου όπου λίγο πριν πεθάνει γράφει μια επιστολή-απολογισμό της ζωής του.

Αυτό που αγαπώ στη γραφή του Γουίλιαμς είναι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τα συναισθήματα των ηρώων του με μια ευαισθησία που με αγγίζει βαθύτατα. Αυτή τη φορά μας μιλάει και με τη φωνή μιας γυναίκας: Της μοιχαλίδας κόρης του αυτοκράτορα, Ιουλίας, που έγινε πιόνι στα παιχνίδια εξουσίας και κατέληξε εξόριστη σε ένα ξερονήσι, και στο ημερολόγιό της μιλάει για τη μοναξιά της, την παραίτησή της απο τη ζωή, τoν τρόπο που μετά από δυο γάμους συμφέροντος κατάλαβε οτι έχει κι αυτή δικαίωμα στον έρωτα και στις χαρές του σεξ – αν και ως γυναίκα έπρεπε να το πληρώσει ακριβά.

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά σε λίγο καιρό απο τη σειρά Aldina των εκδόσεων Gutenberg και θα ελεγα σε όσους αγαπούν το ιστορικό μυθιστόρημα να μην το χάσουν. Κατά τη γνώμη μου είναι must-read.

Ειρήνη Προϊκάκη

Ένα μέτριο Δείπνο

Posted: Σεπτεμβρίου 4, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , , , ,

Το δείπνο σαν ιδέα με κάνει πολύ χαρούμενη, σαν πλοκή βιβλίου μου φάνηκε πολύ ερεθιστική και κοντά στα δικά μου λημέρια. Αγαπώ ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό θρίλερ ή όπως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το είδος που ασχολείται με τις πιο σκοτεινές πλευρές των καθημερινών ανθρώπων. Το βρήκα σε πολύ καλή τιμή και το άρπαξα για να το διαβάσω στις καλοκαιρινές μου διακοπές· μου πήρε μερικά μπάνια στις εξαίσιες παραλίες της Κεφαλονιάς για να το τελειώσω και σε αντίθεση με το τοπίο που το αγάπησα το βιβλίο με άφησε αδιάφορη.

«Μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά στο Άμστερνταμ δύο παντρεμένα ζευγάρια βγαίνουν γιαdepno_review φαγητό σε ένα μοδάτο εστιατόριο. Συζητάνε για διάφορα τετριμμένα ζητήματα, τη δουλειά, τις διακοπές, τις πρόσφατες ταινίες, αλλά όλες αυτές οι αερολογίες είναι μια απόπειρα για να συγκαλύψουν την ένταση που επικρατεί μεταξύ τους.
Οι δεκαπεντάχρονοι γιοι τους έχουν διαπράξει μαζί ένα έγκλημα το οποίο έχει καταγραφεί από κάμερα. Οι εικόνες έχουν μεταδοθεί από την τηλεόραση αλλά τα δυο αγόρια δεν έχουν ταυτοποιηθεί ακόμη. Ωστόσο η σύλληψή τους επίκειται.
Καθώς το δείπνο φτάνει στη γαστριμαργική του κορύφωση, τα προσωπεία της πολιτισμένης συμπεριφοράς πέφτουν. Τα μαχαίρια βγαίνουν. Ως που είναι διατεθειμένοι να φτάσουν για να προστατεύσουν τα παιδιά τους;»

Αν θα πρέπει να σας δώσω έναν ξεκάθαρο λόγο γιατί δεν μου άρεσε το μυθιστόρημα θα δυσκολευτώ πάρα πολύ μιας και νομίζω πως δούλεψαν πολλά μικρά στοιχεία του βιβλίου εναντίον του. Στην αρχή το είχα συμπαθήσει αρκετά και είχα αποφασίσει να του δώσω 3 αστεράκια – την κλασσική μου βαθμολογία σε βιβλία που μου άρεσαν – και οι σελίδες κυλούσαν σαν το νεράκι, αλλά κάπου στην μέση έπεσα σε βαλτώδη νερά και σταμάτησε να μου αρέσει τόσο. Άρχισα να βλέπω την γραφή του να παίρνει μια επιτηδευμένη μορφή, οι χαρακτήρες με κούραζαν και μου φαίνονταν πολύ «χάρτινοι» και οι πράξεις τους αδικαιολόγητες.

Ο αφηγητής στου οποίου το μυαλό βρισκόμαστε είναι ένας αρκετά αχώνευτος χαρακτήρας ο οποίος δεν έχει καμία συνοχή στις πράξεις του. Γενικά όλοι οι χαρακτήρες ήταν ένα μάτσο αχώνευτοι «άνθρωποι» που η στάση τους απέναντι στο γεγονός που τους έφερε στο γεύμα ήταν πραγματικά τραγική και το τέλος μου φάνηκε αδικαιολόγητο.

Το οπισθόφυλλο θεωρώ πως δεν αντιπροσωπεύει την πραγματική ουσία του βιβλίου η οποία δεν έχει να κάνει με τα παιδιά (μιας και αυτά αναφέρονται ελάχιστα) και το καθεαυτό γεγονός το οποίο έχει βιντεοσκοπηθεί, αλλά ο συγγραφέας προσπαθεί με πολύ προφανή τρόπο να μας δείξει πως για όλα φταίνε εν μέρη οι γονείς αλλά και η γενετική προδιάθεση – nature vs nurture, το γνωστό πλέον αυτό ζήτημα. Αν και το θέμα της «γενετικής» πλευράς της ιστορίας ήταν για μένα ένα κομμάτι στο βιβλίο που δεν το κατάλαβα καθόλου. Οι γονείς είναι κάτω από το μικροσκόπιο του συγγραφέα αλλά νομίζω πως δεν το χειρίστηκε καθόλου σωστά με αποτέλεσμα να νιώθω πως η ανάγνωση ήταν ημιτελής, κάτι μου έλειπε από το βιβλίο.

Παρόλα αυτά το βιβλίο το διάβασα από την αρχή μέχρι το τέλος και όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πως αυτό είναι κατόρθωμα αν δεν μου αρέσει κάποιο βιβλίο. Δεν ήταν η ανάγνωση κάθε αυτού δύσκολη για εμένα. Όπως ανάφερα στην αρχή μου άρεσε αρκετά, βρήκα την γραφή εύκολη και σε κάνει να θέλεις να προχωρήσεις παρακάτω να δεις τι θα γίνει. Ξέρω αρκετούς που τους άρεσε, πιθανόν να σου αρέσει και εσένα που διαβάζεις αυτή την κριτική!

Γεωργία Ζαρκαδάκη