το Κορίτσι στον Ιστό του Δολαροφονιά

Posted: Σεπτεμβρίου 24, 2015 by ovithanos in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , , ,

Σπάνια φτάνω στο σημείο να πω ότι θα παρατήσω βιβλίο, δεν το αντέχω. Το έχω κάνει μόνο δυο φορές στο παρελθόν (η μια με βιβλίο σύγχρονης Ελληνίδας cult «συγγραφέως» να τρίζουν τα κόκκαλα του Καζαντζάκη) και με προσπάθεια συγκρατήθηκα να μην το κάνω τρίτη. Μιλάω για το πόνημα του David Lagercrantz και το τέταρτο βιβλίο της σειράς που έγραψε ο νωρίς αποθανών, Stieg Larsson, την τριλογία της χιλιετίας (Millennium Trilogy).

images

Ο Stieg Larsson έγραψε την τριλογία γιατί την έβρισκε, του άρεσε και είχε πραγματικά δημιουργήσει δυο ήρωες/αντιήρωες που η αύρα που βγάζανε μέσα από το βιβλίο ήταν αρκετή για να καλύψει τις όποιες ατέλειες είχε η γραφή του. Ο Stieg Larsson ήταν πολυγραφότατος, οι πολιτικές του αναλύσεις και οι έρευνές του για τα φασιστικά και νεοναζιστικά κινήματα στη Σκανδιναβία ήταν γνωστά σε όλη τη βόρειο Ευρώπη. Αυτό όμως δεν τον έκανε αυτομάτως και συγγραφέα βιβλίων μυστηρίου και δράσης.

Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, «The Girl with the Dragon Tattoo», δυστυχώς κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά το ξαφνικό θάνατο του από καρδιά και κατά κάποιο τρόπο σκέπασε κάθε διάθεση επιφανειακής κριτικής για τον τρόπο γραψίματος αλλά και έδωσε την ευκαιρία να αναδυθούν οι χαρακτήρες που είχε σχεδιάσει. Μετά ήρθε και ο κινηματογράφος να προσθέσει διαστάσεις στους δυο ήρωες και τελικά μετά και από δυο ακόμα βιβλία, τέσσερις ταινίες μιας και το Χόλυγουντ ήθελε το μερίδιο του, οι Lisbeth Salander και Mikael Blomkvist έγιναν κομμάτι στο πάνθεον της διεθνούς μυθολογίας ηρώων βιβλίων δράσης και μυστηρίου.

1pic

Παράλληλα όμως με την φήμη των ηρώων του Stieg Larsson, κάτι άλλο που καθημερινά μεγάλωνε – και λογικό στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία – ήταν η μεταθανάτια περιουσία του. Έτσι στο τέλος καταλήξανε σε δικαστικές αίθουσες για το σε ποιον ανήκουν τα λεφτά αλλά το πιο σημαντικό, σε ποιον ανήκει το έργο του. Με μια, εξωτερικά τουλάχιστον περίεργη απόφαση, τα σουηδικά δικαστήρια δικαίωσαν την οικογένεια του αποθανόντος εις βάρος της για δυο δεκαετίες σύντροφό του. Περίεργη απόφαση γιατί αυτό συνέβη στην πολύ προοδευτική Σουηδία που αναγνωρίζει τα δικαιώματα αυτών που συζούν αλλά και δικαιώνοντας μια οικογένεια που ο συγγραφέας είχε κόψει κάθε επικοινωνία για πάνω από δυο δεκαετίες.

Στη συνέχεια, η «καλή» αυτή οικογένεια έκανε ό,τι ακριβώς θα έκανε και κάθε άλλη καλή οικογένεια σε όλο τον κόσμο. Αποφάσισε να τα κονομήσει ακόμα περισσότερο, παρά τις έντονες αντιδράσεις και αντιρρήσεις τόσο από τη σύντροφο του Stieg Larsson, όσο και από φίλους του συγγραφέα η του έργου του. Και μάλιστα για να δικαιολογήσουν κι όλες τις αντιρρήσεις προσλάβανε ένα συγγραφέα φραγκοφονιά, τον David Lagercrantz.

book00007Ο David Lagercrantz είναι γνωστός για τη συγγραφή/ghost-writing της αυτοβιογραφίας του Σουηδού διεθνούς ποδοσφαιριστή Zlatan Ibrahimović. Ο Zlatan είναι πολύ γνωστός ακόμα και σε αυτούς που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο γι’ αυτά που πετάει κατά περιόδους κι αν δεν ήταν αστεία, πολλά από αυτά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν ακραία σεξιστικά ή ακόμα και στα όρια κοινωνικού ρατσισμού. Το μόνο που είχε να κάνει ο Lagercrantz ήταν μια απογραφή όλων όσων είχε πει τα τελευταία χρόνια ο Zlatan, να τα στολίσει με μια υποτυπώδη δικαιολογία του αθλητή γιατί τα είπε και αφού έβαλε και με δραματικό ύφος και στυλ Ντίκενς πως μεγάλωσε ο Zlatan να βάλει πολλές φωτογραφίες. Τόσο πολλές ώστε να γεμίσει καμιά 300 σελίδες και να δικαιολογήσει το κόστος αγοράς του βιβλίου.

Το διαβάσαμε όλοι. Ήταν 20 ευχάριστα λεπτά με τον Zlatan να λέει ασύλληπτα πράγματα προβοκάροντας και προσβάλλοντας του πάντες και τα πάντα. Stand-up comedy σε μορφή βιβλίου. Αλλά μετά από 20 λεπτά το μόνο που θες είναι να ξεχάσεις ότι έδωσες λεφτά να αγοράσεις αυτό το βιβλίο. Το βάζεις λοιπόν στον πάτο της βιβλιοθήκης σου, εκεί με τα βιβλία που δεν θέλεις να φαίνονται και πολύ και να ξέρουν οι άλλοι ότι έχεις διαβάσει, και περνάς σε ένα αληθινό βιβλίο. Τουλάχιστον εγώ είμαι τυχερός γιατί μου το έστειλε ο εκδοτικός, δεν το πλήρωσα.

Το ίδιο τυχερός ήμουν και με το πόνημα του Lagercrantz με τη συνέχεια της Millennium Trilogy αν και αυτό σκέφτομαι αν το καλάθι των αχρήστων είναι καλύτερη επιλογή από τον πάτο της βιβλιοθήκης μου.

Ο Lagercrantz σκέφτηκε: καλή η κονόμα με το βιβλίο που μάλλον είναι σίγουρη, αλλά εκεί θα έχω και συνέταιρους αυτούς τους πεινασμένους συγγενείς του Stieg Larsson. Γιατί λοιπόν να μην κάνω κάτι που θα αρέσει στο Χόλυγουντ, να το κάνουν ταινία που θα διαμορφώσω το σενάριο και θα τα κονομήσω πιο χοντρά, αφήνοντας την οικογένεια με τα συνηθισμένα ψίχουλα; Άσε που θα μπορέσω να γράψω και κανένα άλλο σενάριο και να τα κονομήσω πιο πολύ.

Εκεί όμως αποδείχτηκε ότι πέρα από λογοτεχνική ανεπάρκεια, ο Lagercrantz είναι και βλάκας. Παρασυρμένος από τα στερεότυπα του, όχι μόνο δεν απευθύνθηκε στο Χόλυγουντ, έστω το Χόλυγουντ που έχει βγάλει το «Ράμπο» και την «Ημέρα Ανεξαρτησίας», αλλά απευθύνθηκε στους σκληροπυρηνικούς ακροδεξιούς του Fox. Με κακούς Ρώσους, – εκεί του βγήκε και λίγο το Σουηδικό εθνικιστικό – με την ημικακιά μυστική υπηρεσία που υπηρετεί ένα αφροαμερικάνο πρόεδρο από τη Χαβάη αλλά στο τέλος γίνεται ημικαλή γιατί έχει πατριώτες να την υπηρετούν, με κακούς μηχανόβιους – όχι όπως ο Larsson μιλώντας για ναζιστές μηχανόβιους αλλά βάζοντας όλους όσους αγαπούν τις μηχανές στο ίδιο σακί – και φυσικά ικανούς μπάτσους που στο τέλος λύνουν όλα τα προβλήματα καπνίζοντας σερλοκχολμική πίπα και κοιτάζοντας τον κόσμο μέσα από μεγεθυντικούς φακούς.

Μέσα σε όλα, γιατί χρειαζόταν και λίγο οικογενειακό δράμα, έβαλε κι ένα αυτιστικό παιδί – αποδεικνύοντας κι εκεί την ανικανότητα του γιατί ούτε καν ασχολήθηκε να κάνει ένα απλό Google search μπας και μάθει πέντε πράγματα για τον αυτισμό – και μια γυναίκα κακοποιημένη. Είχε το λόγο του ο Lagercrantz γι’ αυτό γιατί ένα αυτιστικό παιδί από άλλο πλανήτη μπορεί και βρίσκει απαντήσεις εκεί που κολλάει ο ανίκανος συγγραφέας και δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις, είναι αυτιστικός!

Όσο για τους Lisbeth Salander και Mikael Blomkvist, αυτοί πια από τους αντιήρωες του Larsson έχουν μεταβληθεί στις καρικατούρες ενός δημοσιογράφου σε κρίση ηλικίας και μιας σεξουαλικά μπερδεμένης τύπισσας που έχει βγει από τα γιαπωνέζικα κόμικς Manga. Με τον Lagercrantz οι δυο τόσο αγαπημένοι ήρωες έχουν γίνει κομπάρσοι που ο συγγραφέας τους κρατάει μόνο από ανάγκη αλλιώς αυτή η «καλή» οικογένεια δεν θα του ανέθετε να γράψει αυτό το κακούργημα.

Για τελευταίο κράτησα το όνομα του «κακού». Σε στυλ Τζειμσμποντικό και αφού έχουμε καταστρέψει όλα τα αμερικάνικα cliché ήρθε η ώρα και των Βρετανών, ο κακός ονομάζεται …Thanos. Μάλιστα ο άσχετος συγγραφέας εξηγεί ότι το Θάνος προέρχεται από το ελληνικό Θάνατος. Όπως ακριβώς το γιαπωνέζικο κιμονό προέρχεται από το ελληνικό κοιμάμαι. Στην ουσία έχει κλέψει (εδώ το κλέψει ταιριάζει) ή καλύτερα προσπαθεί να κλέψει από τη δόξα της Marvel και του κλασσικού κόμικς ήρωα της μπας και χτυπήσει και τίποτα δεκαεξάρικα στην πορεία.

Το βιβλίο τιτλοφορείται: «The Girl in the Spider’s Web», στα ελληνικά φαντάζομαι «Το Κορίτσι στον Ιστό της Αράχνης». Λάθος, θα έπρεπε να λέγεται «το Κορίτσι στον Ιστό του Δολαροφονιά». Και δολαροφονιά γιατί από ότι φαίνεται οι Σουηδικές κορώνες του πέφτουν λίγες.

Πριν την κυκλοφορία του βιβλίου, η Eva Gabrielsson, η σύντροφος του Stieg Larsson, είχε πει σε συνέντευξη της ότι ίσως αυτή να ήταν η πιο κατάλληλη για να γράψει τη συνέχεια της τριλογίας μιας και όχι μόνο σαν δημοσιογράφος ερευνητής ήξερε τι προσπαθούσε να περιγράψει ο Larsson, αλλά και γιατί τον ήξερε, τον είχε ζήσει, μπορούσε να συνεχίσει το έργο του. Αποδείχτηκε ότι μάλλον έχει δίκιο. Τον David Lagercrantz τον είχα γνωρίσει κατά τη παρουσίαση του Zlatan πριν από δυο χρόνια περίπου. Η σκέψη μου ήταν, μη σε ξεγελά το περιτύλιγμα, πιθανώς αυτό που κρύβει να είναι διαμάντι. Δεν ήταν. Μάλιστα το περιτύλιγμα ήταν καλύτερο από αυτό που κρυβόταν, από μέσα ο βασιλιάς ήταν γυμνός.

Το βιβλίο σαφώς θα γίνει best seller και ταινία. Κανένας μας δεν θέλει να «πεθάνουν» η Lisbeth Salander και Mikael Blomkvist. Έτσι θα το πάρουμε για να τους κρατήσουμε ζωντανούς. Απλά ας ελπίσουμε ότι στο άμεσο μέλλον θα τους βγάλει κάποιος άλλος και ειδικά η Eva Gabrielsson, από τον βόθρο που τους έριξε ο Lagercrantz.

Όσο για μένα, το βιβλίο το τέλειωσα και …το πέταξα. Πράγμα που αποδεικνύει ότι ακόμα κι ένα σκουπίδι είναι καλύτερο από τα βιβλία της σύγχρονης Ελληνίδας cult «συγγραφέως».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s