H Χίμαιρα

Posted: Ιανουαρίου 15, 2017 by ovithanos in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , , , ,

biblio_17_0007.gifΠροσπαθώ πολλή ώρα να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου και να πω την άποψή μου για το βιβλίο που μόλις τελείωσα. Δεν ξέρω τι να πω και από πού να αρχίσω. Μια λέξη γυρνάει συνεχώς στο μυαλό μου: Σπαρακτικό.

Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Καραγάτση, κάποια μου άρεσαν περισσότερο, κάποια λιγότερο, κάποια τα αγάπησα αλλά σε όλα με μάγεψε η γραφή του. Μπορεί να περιγράψει τα πιο πεζά πράγματα, ακόμα και τους πάγκους και τα τελάρα ενός παντοπωλείου όπως στο 10, με τέτοιον τρόπο που να ακούγονται σαν μελωδία.

Στην Μεγάλη Χίμαιρα νομίζω ότι ξεπέρασε τον εαυτό του σε λυρικότητα. Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σε μια υπέροχη ,σχεδόν ποιητική γλώσσα που με ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή και την απόλαυσα μέχρι το τέλος. Η αλήθεια είναι ότι όσο κι αν μου αρέσει ο Καραγάτσης δίσταζα λίγο να ξεκινήσω αυτό το βιβλίο γιατί είχα ακούσει ότι είναι πολύ στενάχωρο, καταθλιπτικό και ψυχοπλακωτικό. Τελικά εγώ δεν το ένιωσα έτσι.

biblio_17_0006.gifΤο βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο γνωρίζουμε τη Μαρίνα. Βλέπουμε τα δύσκολα παιδικά της χρόνια, τη μοναξιά της, την προσπάθεια της να βγει από το τέλμα που έχει πέσει και τη γνωριμία της με τον Γιάννη. Στο δεύτερο παρακολουθούμε τη ζωή της στη Σύρο μετά τον γάμο της με τον Γιάννη, τη γνωριμία με τον Μηνά και τις προσπάθειες της να εγκλιματιστεί στη χώρα μας. Στο τρίτο έρχεται η τραγωδία, και προστίθεται και το υπερφυσικό στοιχείο σε μια μέχρι τότε ρεαλιστική ιστορία.

Και δεν με ψυχοπλάκωσε. Με τάραξε, με θύμωσε. Γιατί το πάθος να πληρωθεί τόσο ακριβά; Γιατί η ζωή μας να κρέμεται από μια κλωστή; Ήθελα να σταματήσω τη Μαρίνα, να της φωνάξω να γυρίσει πίσω, να μην κατέβει στο λιμάνι αλλά οι Μοίρες είχαν κάνει πια τη δουλειά τους και τα πράγματα είχαν πάρει το δρόμο τους.

Η Μαρίνα σαν ηρωίδα με προβλημάτισε και δεν ξέρω αν την συμπάθησα πραγματικά. Η συνεχής αναφορά στην ομορφιά της την κάνει ματαιόδοξη, η συμπεριφορά της κάποιες φορές είναι λίγο σκληρή και εγωιστική αλλά από την άλλη είχε και αυτή τους λόγους της. Και σίγουρα δεν άξιζε τέτοια τιμωρία. Ο Μηνάς από την άλλη με εκνεύρισε, δεν μπόρεσα να τον δω ως τραγικό πρόσωπο όπως ήταν ο αδερφός του ή η μητέρα του.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι είναι ένα βιβλίο από αυτά που θα πρότεινα σε όλους όσους αγαπούν την πραγματική ελληνική λογοτεχνία. Δεν νομίζω ότι θα μετανιώσει κανείς που το διάβασε ακόμα κι αν το βρει και λίγο ψυχοπλακωτικό.

Ειρήνη Προϊκάκη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s