Το μαργαριτάρι της απληστίας

Posted: Φεβρουαρίου 26, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: ,

Ένας ινδιάνος ο Κίνο, ζει με τη γυναίκα και το γιο του σε μια ξύλινη καλύβα και είναι ευτυχισμένος…1-638 μέχρι που ένας σκορπιός τσιμπάει το μωρό στο μπράτσο του.

Ο Κίνο πανικοβάλλεται και θέλει να καλέσει το γιατρό, αλλά ξέρει ότι ο λευκός γιατρός δε θα έρθει ποτέ στο φτωχικό τους να δει το παιδί, πόσο μάλλον να τους βοηθήσει χωρίς χρήματα. Εκείνος τότε αποφασίζει να βουτήξει και να βρει ένα μαργαριτάρι μεγάλο, τόσο μεγάλο ώστε να μπορεί να πληρώσει για να γιατρέψει το γιο του. Και το καταφέρνει!

Ο Κίνο κάθε φορά που κοιτάζει το μαργαριτάρι, ονειρεύεται όλα όσα θέλει να κάνει. Να αγοράσει ρούχα και παπούτσια, για τον ίδιο και τη γυναίκα του. Να στείλει το γιο του στο σχολείο, να μορφωθεί. Όλοι ξαφνικά πλησιάζουν τον Κίνο, ο παπάς, που ονειρεύεται μερίδιο από την πώληση του μαργαριταριού για την εκκλησία του. Ο γιατρός, που ξαφνικά ενδιαφέρεται για το μωρό και την υγεία του. Οι έμποροι, που ο καθένας ονειρεύεται να αποκτήσει το μαργαριτάρι, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος… Οι ζητιάνοι, που ξέρουν ότι όταν ένας φτωχός ξαφνικά γίνεται πλούσιος, έχει πάντα τη διάθεση να βοηθήσει. Ακόμα και οι γείτονες, όλοι στο μαργαριτάρι του Κίνο σκέφτονται τα όσα θα αποκτήσουν.

Ο Κίνο αντί για ευτυχία, νιώθει φόβο. Φόβο που γίνεται μίσος, καθώς βλέπει τους ανθρώπους γύρω του να αλλάζουν κι αυτοί και να τον πλησιάζουν απειλητικά. Άγνωστοι προσπαθούν να του κλέψουν το μαργαριτάρι τις νύχτες. Θέλει να προστατεύσει την οικογένειά του, θέλει να πει σε όλους τα όσα σκέφτεται γι αυτούς, αλλά είναι αμόρφωτος, δεν ξέρει γράμματα, και δεν θα μπορούσε ποτέ να αναμετρηθεί μαζί τους. Αλλά είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει την ευκαιρία του, να δει το γιο του καθισμένο στο θρανίο, να γράφει γράμματα και να διαβάζει βιβλία, να ξέρει, να μάθει όλα όσα ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ. Έτσι το ζευγάρι με το άρρωστο μωρό, ξεκινά για την πρωτεύουσα που είναι πάνω από χίλια μίλια μακριά, προκειμένου να πουλήσει το μαργαριτάρι σε μια καλή τιμή.

Απίστευτη ιστορία μέσα σε τόσο λίγες σελίδες, η απληστία του ανθρώπου, η κατάρα του φτωχού, ο φόβος για την πείνα και την αρρώστια, η μόνη τους έννοια. Γιατί παρά τη φτώχεια που τους μαστίζει τόσα χρόνια, ο Κίνο και η γυναίκα του, ήταν – πριν τους βρει η συμφορά- ευτυχισμένοι… Μόνο και μόνο που αντίκριζαν την ανατολή τα πρωινά, μόνο που κάθονταν δίπλα στη φωτιά τα βράδια. Ανεπανάληπτος Στάινμπεκ. Ξανά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s