Το λουλούδι της άνοιξης

Posted: Μαρτίου 5, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , , , , , ,

Στις πλούσιες οικογένειες της Αμερικής την εποχή της δουλείας, οι λευκές γυναίκες δεν θηλάζουν τα fgfgfμωρά τους μόλις γεννηθούν. Αυτή τη δουλειά την αναλαμβάνουν οι σκλάβες, και το πιο συνηθισμένο ήταν να αναθέτουν αυτή τη δουλειά σε εκείνες που δουλεύουν στις φυτείες γιατί έχουν το πιο πολύ και παχύ γάλα. Ο λόγος είναι – για τους λευκούς άρχοντες πάντα – απλός: Τα παιδιά πεθαίνουν. Πολύ εύκολα, πολύ σύντομα. Όλοι έχουν χάσει παιδιά. Το να θηλάσει μια μάνα το παιδί της σημαίνει ότι θα δεθεί μαζί του κι αν αυτό τελικά πεθάνει, είναι πιο δύσκολο να το ξεπεράσει. Για τον ίδιο λόγο οι λευκές μητέρες ουσιαστικά παραδίδουν τα παιδιά τους εξ’ ολοκλήρου στις τροφούς, οι οποίες τα θηλάζουν, τα κοιμίζουν, τα κάνουν μπάνιο και τα ντύνουν, τα φροντίζουν σαν αληθινές μάνες, μέχρι τα 3-4 χρόνια τους, όπου μετά τις απομακρύνουν πάλι για να μη δεθούν μαζί τους.

Οι σκλάβοι των φυτειών δεν έχουν απολύτως καμία επαφή με τα σπίτια. Και οι σκλάβοι στα σπίτια αποκόβονται για πάντα από τους δικούς τους. Αν μια εργάτρια έχει μωρό που το θηλάζει και την ίδια περίοδο γεννηθεί κι ένα λευκό μωρό, τότε η μάνα θα μεταφερθεί για πάντα στο σπίτι, παρατώντας το δικό της παιδί για να αναλάβει το ξένο. Κανείς δεν επιστρέφει πίσω. Όταν η δουλειά της τελειώσει, θα πουληθεί. Αυτό είναι κανόνας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δηλαδή καλούς αφέντες και σκλάβους που έχουν δημιουργήσει οικογένεια και ίσως, ίσως να της επιτρέψουν να γυρίσει στις καλύβες.

Στο Yellow Crocus, τίτλος που σημαίνει το γνωστό μας κίτρινο αγριολούλουδο – σημάδι του ερχομού της άνοιξης, μια γυναίκα κρατά σφιχτά το μωρό της στο στήθος της και κοιτάζει την πόρτα της καλύβας της, περιμένοντας τη στιγμή που θα αλλάξει τη ζωή της. Όταν ακούει το χτύπημα, αφήνει το μωρό προσεκτικά στην παλέτα που έχει για κρεβάτι και ανοίγει, ύστερα ακολουθεί τη νεαρή που της λέει μόνο δύο λέξεις: Σε περιμένουν.

Η Mattie ακολουθεί τη νεαρή σκλάβα στο μεγάλο αρχοντικό. Ένα άλλο μωρό περιμένει να γεννηθεί και η Mattie θα αναλάβει να το θηλάσει και να το φροντίσει ώσπου να μεγαλώσει. Η Mattie μισεί αυτό το λευκό μωρό που βρίσκεται εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται ο νεογέννητος γιος της, στο στήθος της. Ένα μικροσκοπικό δωμάτιο είναι από δω και στο εξής το σπίτι της και από το παράθυρο η Mattie κάθε χάραμα και κάθε ηλιοβασίλεμα στέλνει την αγάπη και τις προσευχές τις στο γιο της και τους δικούς της, στις καλύβες που ζουν οι σκλάβοι, μακριά από το αρχοντικό.

Μπορεί απλώς να κλείσει με την παλάμη της το στόμα και τη μύτη του νεογέννητου κοριτσιού και να τελειώσουν όλα. Όμως η Mattie δεν είναι φονιάς. Και καταφέρνει αυτό το ήσυχο και αξιολάτρευτο μωρό να το αγαπήσει, όπως κι εκείνο αναγνωρίζει τη Mattie ως το μόνο αγαπημένο της πρόσωπο.

Η μικρή Ελίζαμπεθ μεγαλώνει και γίνεται ένα υπέροχο κοριτσάκι που αγαπά βαθιά την τροφό της και το γιο της Σάμιουελ, εκείνη του μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει κι εκείνος της μαθαίνει παιχνίδια και τραγούδια των μαύρων. Όμως ο Σάμουελ θα πουληθεί, η Mattie θα το σκάσει, η Ελίζαμπεθ θα μεγαλώσει με τον πόνο της απώλειας της μόνης γυναίκας που αγάπησε και την αγάπησε, μέχρι που κοντά 20 χρόνια μετά, αποκληρωμένη από τους δικούς της θα βρεθεί φτωχή μα ελεύθερη κι έτοιμη να πεθάνει πάνω στη γέννα, και η Mattie, σε έναν άλλο κόσμο 500 μίλια μακριά με άλλο όνομα και άλλη ζωή, θα τη σώσει. Ξανά.

Μια ιστορία που καλύπτει σχεδόν 30 χρόνια, από τη γέννηση της Miss Elizabeth, την αγάπη της προς τη Mattie, τη νεαρή σκλάβα που είναι – ενάντια σε κάθε αντίληψη της εποχής – σαν μητέρα της, η απόδρασή της για να σώσει το δεύτερο παιδί της, το ταξίδι ως την επόμενη ελεύθερη πολιτεία για να συναντήσει μισοπεθαμένη τον άντρα και το γιο της σχεδόν δέκα χρόνια μετά. Κι ύστερα ο προγραμματισμένος γάμος της Elizabeth με τον γιο της πλουσιότερης οικογένειας και κληρονόμο της τεράστιας περιουσίας της, όμως η Elizabeth έχει μεγαλώσει πια και δε θέλει να έχει ανθρώπους ως σκλάβους, δεν το αντέχει, δεν το δέχεται, και αποφασίζει να φύγει, αφήνοντας πίσω της δυο έξαλλους γονείς που την αποκληρώνουν και τα πλούτη στα οποία μεγάλωσε.

Πραγματικά υπέροχο βιβλίο. Απλά δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Μια πολύ όμορφη ιστορία, που εναλλάσσεται από το ιστορικό μυθιστόρημα στο δράμα κι ύστερα στο ελαφρύ ρομάντζο, με ανατροπές στην πλοκή που νιώθεις πως παραείναι καλές για να είναι αληθινές, όμως παρόλα αυτά θέλεις να τις πιστέψεις και το κάνεις, γιατί έτσι θα έπρεπε να είναι κι ας μην ήταν ποτέ. Μικρές λεπτομέρειες που ζωντανεύουν ακόμα περισσότερο όλες τις εικόνες μπροστά στα μάτια σου, οι συνήθειες των σκλάβων, οι προσευχές τους, τα τραγούδια τους και το δέσιμο των οικογενειών τους, στην αντίθεση των πλούσιων αφεντάδων όπου τα παιδιά μεγαλώνουν με μόνο σκοπό τη συνεχή επίδειξη καλής ανατροφής και πλούτου, για να συνεχίσουν να αυξάνουν τις περιουσίες των γονιών τους, δυστυχισμένα παιδιά που δεν έχουν ζήσει καμία ζωή παρά το ότι έχουν τα πάντα.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s