Οι αυτοκράτορες του πάγου

Posted: Μαρτίου 26, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα

Ο Τσέρι (Apsley Cherry Garrard) ξεκίνησε από την Αγγλία για την Ανταρκτική με τον Καπετάνιο 3358906του Τέρρα Νόβα Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ, την άνοιξη του 1910. Στο σπίτι του γύρισε τρία χρόνια αργότερα. Του πήρε μια δεκαετία για ολοκληρώσει τη συγγραφή αυτής της ανεπανάληπτης εμπειρίας του και το χειρόγραφό του ξεπερνούσε τις 250.000 λέξεις. Σε αυτή του την προσπάθεια τον βοήθησε ο γείτονας και καλός φίλος Τζορτζ Μπέρναρντ Σω. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα Non fiction με τίτλο …Το χειρότερο ταξίδι του κόσμου! Εκδόθηκε το 1922.

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου τώρα, του Emperors of the Ice (Και πριν πάει το μυαλό σας σε βασιλιάδες κι αυτοκράτορες, ο τίτλος παραπέμπει στους αυτοκρατορικούς πιγκουίνους) διάβασε το …χειρότερο ταξίδι του κόσμου. Τον συνάρπασε τόσο πολύ αυτή η περιπέτεια, που για πολύ καιρό μιλούσε για το βιβλίο σε όποιον τύχαινε να βρει διαθέσιμο να τον ακούσει. Μέχρι που αποφάσισε να το ξαναγράψει.

Παρακάτω τώρα: Μπιλ Γουίλσον: Ένας επιστήμονας στο πλήρωμα του Τέρρα Νόβα για την Ανταρκτική, μια θεωρία ότι οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι και για την ακρίβεια τα έμβρυα των αυγών τους και το πώς αναπτύσσονται μέχρι να γεννηθούν, έχουν τα χαρακτηριστικά των προγόνων τους, κι όπου πρόγονοι οι …δεινόσαυροι.

Μπέρντι Μπάουερς: ένας κοντός γίγαντας (ναι, κι όμως) που μοιάζει να μην ξέρει τι θα πει φόβος και που μπορεί να κουβαλήσει βάρος 100 κιλών στην πλάτη του για 3 μίλια, στους -50 Φαρενάιτ, μισότυφλος από καυτό λάδι που πετάχτηκε στο μάτι του, στη μέση μιας τρελής χιονοθύελλας, μες το απόλυτο σκοτάδι, με τα ρούχα του κοκαλωμένα τόσο, που δεν μπορεί να κουνήσει ούτε το λαιμό του. Αυτό.

Ένα ταξίδι με σκοπό να συνδυάσει ό,τι μπορεί: Εξερεύνηση, επιστήμη, βιολογία, γεωλογία, μαγνητικά πεδία, ατμόσφαιρα, παρασιτολογία, ζωολογία, εξέλιξη των ειδών. Όλα εκτός από τη μανία της κούρσας για το κάρφωμα της σημαίας στο πιο μακρινό δυνατό σημείο εκείνης της απάνθρωπα αφιλόξενης γης στην άκρη του κόσμου. Κυριολεκτικά.

Ξαναγράφεται το χειρότερο ταξίδι λοιπόν, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος των επιστημονικών αναφορών εκτός, εστιάζοντας στην πενταμελή ομάδα που σε κάποιο σημείο χωρίστηκε από τους υπόλοιπους για να βρουν αυγά των αυτοκρατορικών πιγκουίνων. Όμως έλειπε και κάτι σημαντικό: Ο διάλογος. Έτσι ο συγγραφέας μετά από πολύχρονη κι εξαντλητική μελέτη, ξαναέγραψε την ιστορία και με διαλόγους, έτσι όπως φανταζόταν πως θα είχαν ειπωθεί. Το αποτέλεσμα; Ένα συγκλονιστικό, breath taking και heart breaking βιβλίο, με στιγμές παρανοϊκά ξεκαρδιστικές και αυτό το τελευταίο είναι πραγματικά δύσκολο να το περιγράψω και να το καταλάβει κάποιος που δεν το έχει διαβάσει.

Στον επίλογο μια κατάθεση ψυχής από τον Τσέρι που κατάφερε ακόμα κι εμένα τον παχύδερμο αναγνώστη να κλάψω. Από την ομάδα αυτή μόνο ο Τσέρι επέζησε. Και τελειωτικό χτύπημα, τα γράμματα που άφησαν οι άντρες αυτοί για να τα βρουν οι δικοί τους. Αν διαβάζετε αγγλικά, οπωσδήποτε διαβάστε το!

«Το να μη φοβάται ένας άντρας το θάνατο είναι κάτι το μεγαλειώδες. Αλλά το να υπάρχουν άντρες που να μπορούν να αντέχουν και να συνεχίζουν κάτω από απίστευτες συνθήκες πόνου και τρομερού κινδύνου και παρόλα αυτά να σκέφτονται και να φροντίζουν τους συντρόφους τους, ακόμα και να αστειεύονται όταν κυριολεκτικά αναμετρούνται κάθε δευτερόλεπτο με το θάνατο, ε λοιπόν, θα αντάλλαζα όλα τα χρόνια που εγώ έζησα κι εκείνοι όχι, για να είμαι ξανά μαζί τους.»

Πιστεύω τελικά ότι ο τίτλος δεν αναφέρεται μόνο στους πιγκουίνους αλλά και στους άντρες αυτούς.

Στη φωτογραφία του εξωφύλλου, ο Τσέρι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s