Οι μικρές μεγάλες αλήθειες

Posted: Απρίλιος 9, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα

Την Κατερίνα τη θαυμάζω. Από την πρώτη φορά που έπεσα πάνω της, στον διαδικτυακό εαυτό της, 022aλίγα χρόνια πριν, ψάχνοντας κάτι, που κι εγώ δεν ήξερα τι ήταν. Δεν ήξερα τι ακριβώς έψαχνα, αλλά ξέρω τώρα πως ήταν κάτι, οτιδήποτε, κάποιος τρόπος να εξασφαλίσω ότι θα τα έκανα όλα σωστά. Έξι χρόνια πριν, με μια κοιλιά στο στόμα και μια ζωή που γύρισε τούμπα πολλές φορές, με ένα πίσω που φαινόταν μακρύ και σκοτεινό κι ένα μπροστά που δεν μπορούσα να το δω.

Τη θαύμασα από εκείνη την πρώτη στιγμή, για όλα αυτά που μπορεί να πει κι εγώ δεν μπορούσα, ούτε θα μπορέσω ποτέ μου. Γιατί δεν ξέρω πώς, γιατί φοβάμαι, γιατί δεν θέλω, γιατί… δεν ξέρω γιατί.

Κι όταν ήρθε η ώρα να γνωρίσω αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που κρυβόταν μέσα σε εκείνη τη μεγάλη κοιλιά, είδα τον εαυτό μου, κι είδα κι άλλους μαζί, όλους αυτούς τους άλλους που έκαναν εμένα κι αυτό που ήμουν κι αυτό που θα γινόταν εκείνο.

Και περνούσε ο καιρός και περνάει και το ανθρωπάκι μεγαλώνει κάθε μέρα, κι ήρθε ακόμα ένα μικρό ανθρωπάκι κι έγινε η έκπληξη και ο φόβος μεγαλύτερος.

Και κάθε φορά που θα πουν «Κοίτα τι κάνω μαμά! Μπορώ. Σαν εσένα.» Γελάω αλλά μέσα μου εύχομαι «να μη γίνετε ποτέ σαν κι εμένα».

Τεράστιο βάρος και κατάρα να είσαι σαν κι εμένα. Να έχεις έναν ολόκληρο τεράστιο κόσμο μέσα σου που δεν μπορείς να τον βγάλεις στο φως. Γιατί; Μακάρι να ήξερα. Αλίμονο σε μας τους δήθεν τολμηρούς και γενναίους.

Για να αφήσω και το δράμα (που το μισώ), στο βιβλιαράκι: Βιβλιαράκι γιατί είναι μια σταλίτσα κι όμως η κάθε λέξη του βρίσκει το στόχο της, εκεί που είναι το κέντρο του καθένα μας.

Όσοι το διαβάσουν και μείνουν μόνο στη μικρή ιστορία του, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Δεν έχουν καταλάβει ούτε το λόγο ύπαρξης του βιβλίου, ούτε μια λέξη από όσα θέλει να πει, δεν ξέρουν ποια είναι η Κατερίνα, δεν ξέρουν τι έχει κάνει και τι συνεχίζει να κάνει. Κι έχει σημασία αυτό; Έχει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει τεράστια σημασία. Η Κατερίνα είναι από αυτούς τους ανθρώπους που στο πέρασμα της ζωής τους αφήνουν πίσω τους μια φωτεινή ουρά σαν φλεγόμενος κομήτης. Είναι από αυτούς τους ανθρώπους που όταν φτάνεις στα όριά σου και λες ως εδώ ήταν, τους κοιτάς και σκέφτεσαι ότι πρέπει ν’ αντέξεις κι άλλο λίγο. Πρέπει γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, τότε όσα κάνουν εκείνοι θα είναι μάταια και δεν μπορείς να επιτρέψεις κάτι τέτοιο.

Ακόμα κι αν δεν ξαναγράψει άλλο βιβλίο, έχει αφήσει πίσω της τεράστια αποθέματα σκέψης και δύναμης για όλους εμάς, κι αφήνει κάθε μέρα. Για όλους εμάς που δεν μπορούμε να πούμε τίποτα γιατί δεν ξέρουμε το πώς, για όλους εμάς που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, για όλους εμάς που όλα τα κάνουμε λάθος, έστω κι αυτό είναι κάτι που το νιώθουμε μόνο εμείς και δεν είμαστε οι μόνοι και μάλλον δε θα έπρεπε να νιώθουμε έτσι αλλά δεν ξέρουμε και πώς να νιώσουμε αλλιώς.

Για όλους εμάς που θέλουμε να αγαπάμε όλο τον κόσμο αλλά δε μάθαμε ποτέ να αγαπάμε τον εαυτό μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s