Το στοίχημα που έχασα: Αόρατο Νήμα

Posted: Απρίλιος 10, 2018 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , , , , , ,

“Θηρίο αυτός που άντεξε να ζεί με την κραυγή στα χείλη,29433155_10156267939608011_295699297386719839_n
Το αίμα στα νύχια.
Την μάχη στο βήμα.
Στον κύκλο σου ο θάνατος, σ’αυτόν και η ζωή σου…”

Μ’αρέσει να βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου, και μετά απο δέκα λεπτά ακριβώς, να δέχομαι με αξιοπρέπεια την παταγώδη ήττα μου. Κάθε χρόνο το ίδιο στοίχημα, κάθε χρόνο η ίδια αποτυχία. Το στοίχημά μου? Να μην με βρεί το χάραμα με το βιβλίο στο χέρι.

Να κάνω ένα διάλειμμα βρε αδερφέ,μπας και σταματήσω να αντικρίζω την “απαστράπτουσα” ομορφιά μου στον καθρέφτη εντελώς άυπνη, με κόκκινα μάτια, σακούλες μεγαλύτερες κι απο αυτές του Jumbo και βλέμμα γυάλινο που δηλώνει ότι η κάτοχός του δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Μια φορά να κάνω ένα διάλειμμα έτσι για την τιμή των όπλων.
Τις περισσότερες φορές παρουσιάζω την γνώμη μου χρησιμοποιώντας χιούμορ. Είναι ο μοναδικός τρόπος για μένα να αποφορτιστώ απο τις εικόνες, τα λόγια ,τις πράξεις ,τις συνέπειες, που η Ευσταθίου με μαεστρία κατάφερε να σφηνώσει στο σεντούκι του μυαλού μου.
Αυτή την φορά τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Δεν με παίρνει να κάνω χιούμορ. Δεν με παίρνει να αποφορτιστώ και μεταξύ μας δεν θέλω.
Θέλω να θυμάμαι, θέλω τις εικόνες ατόφιες,τα λόγια ηχηρά στα αυτιά μου,τους ήρωες μπροστά μου να μάχονται. Τα βασανιστήρια ενός παιδιού,τον ακρωτηριασμό ενός μυαλού,το ξερίζωμα μιας καρδιάς,την απώλεια μια συνείδησης. Την κάθε κρίση πανικού, την κάθε παραίσθηση με τις συνέπειές της, την κάθε ανάμνηση απο τις τόσες και τόσες χαμένες. Και ήταν πολλές πανάθεμά τες. Πολλές και σκληρές.
Οπως και ο ίδιος.
Αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω τον Στεφάν Ντομπρίν, θα του έλεγα να διαβάσει προσεκτικά τους στίχους πιο πάνω. Ένα κορμί διαλυμένο, ένας νούς κατεστραμένος, ένα άψυχο κουφάρι με έναν και μόνο προορισμό. Να καταστρέψει και να καταστραφεί. Ολόκληρος ο Στεφάν Ντομπρίν σε τέσσερις στίχους… και δεν είναι καθόλου ρόδινοι αυτοί οι στίχοι.
Προσπάθησα να μην δεθώ μαζί του, προσπάθησα να είμαι ένας απλός παρατηρητής της ζωής του, προσπάθησα να τον κρίνω, να τον δικάσω και να τον καταδικάσω, για τις πράξεις του, για την συμπεριφορά του, για τους τρόπους του, για τον ακραίο μηχανισμό άμυνάς του. Πραγματικά γελάω με μένα και την απατηλή ψευδαίσθηση που μόνιμα έχω ότι εγω κρατάω τα ηνία σε ό,τι αφορά την σχέση που θα έχω με τον έκαστοτε ήρωά της.

Με μερικούς τα έχω καταφέρει, με άλλους όχι και τόσο. Ο συγκεκριμένος με γονάτισε απο τον πρόλογο ακόμα. Και διαβάζοντας την ιστορία του τον δικαιολόγησα απόλυτα. Μερικές φορές τον ενθάρυννα κιόλας. Δεν του θύμωσα, δεν τον έκρινα, δεν τον μίσησα, η συμπεριφορά του δεν με απώθησε, οι πράξεις του δεν με τρόμαξαν, ήταν επιβεβλημένες. Τίποτα δεν έκανα.
Μόνο ένα.
Τον αγάπησα. Πολύ!
Περισσότερο απο τον οποιονδήποτε χαρακτήρα, έχει γεννήσει το μυαλό της έως σήμερα.
Ζήτησα, έναν ήρωα σκληρό.
Ζήτησα, μια ψυχρή καλοκουρδισμένη μηχανή,με τα γρανάζια της “ψυχασθένειας” όλα στη θέση τους.
Ζήτησα έναν δολοφόνο….και μου τον έδωσες.
Σ’ευχαριστώ!!!

Υγ:Σου συγχωρώ το γεγονός ότι στα τρία τέταρτα του βιβλίου οι δακρυγόνοι αδένες μου ξέχασαν πώς να σταματήσουν να λειτουργούν. Και στην ερώτηση που με μεγάλη αγωνία μου είχες κάνει “ Θα ερωτευόσουν ποτέ έναν δολοφόνο?” σου απαντώ το εξής

“ Σαφέστατα όχι…θα ερωτευόμουν όμως, τον δικό σου δολοφόνο”. Τα κατάφερες.

Έλενα Φωτίου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s