Archive for the ‘Δράση – Μυστήριο’ Category

Ο Andrew Pyper κατάγεται από μια παραδοσιακή βορειοϊρλανδέζικη οικογένεια που μετανάστευσε στον Καναδά κουβαλώντας μαζί της όλες τις παραδόσεις και τους μύθους της κέλτικης Ιρλανδίας μαζί με μια πολύ ισχυρή δόση γοτθικού πεσιμισμού και μυστηρίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο νεότερος γιος της οικογένειας, γεννημένος στο Οντάριο του Καναδά, να κάνει σκοπό της ζωής του τη συγγραφή αυτών των μύθων και του γοτθικού περιβάλλοντος που τους περικλείει. Τώρα σε όλα αυτά προσθέστε αγωνία και μυστήριο και έχετε το The Only Child, (το μόνο παιδί) το τελευταίο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε.

biblio_17_0030.gifΤο The Only Child έχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό θρίλερ συν ότι σε κρατάει άγρυπνο ένα δυο βράδια αφού το διαβάσεις κοιτάζοντας σκιές και προσπαθώντας να ξεχωρίσεις θορύβους μέσα στο σπίτι.

Χωρίς να θέλω να μαρτυρήσω τι συμβαίνει μιας και σε ένα θρίλερ όλες οι λεπτομέρειες έχουν την σημασία τους, η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ψυχιατρείο για σοβαρούς εγκληματίες, κεντρικό πρόσωπο και κυρίως αφηγητής είναι μια ψυχίατρος με πολύ ταραγμένη παιδική ηλικία και προβλήματα μνήμης από αυτή τηn περίοδο της ζωής της και βέβαια πολλά, πολύ ταραγμένα μυαλά και από τις δυο πλευρές των διαδρόμων. Με το δυο πλευρές εννοώ ασθενείς και εργαζομένους. Και φυσικά τον έναν, τον πολύ έναν ασθενή που ισχυρίζεται ότι είναι 200 χρονών και …. Αλλά μην σας πω τίποτα άλλο. Φτάνουν αυτά για να φανταστείτε τι σημαίνει θόρυβοι και σκιές στο σκοτάδι.

Θα σας εκπλήξω γιατί έχω δηλώσει πολλές φορές ότι δεν είμαι φαν του είδους, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε. Και μου άρεσε όχι μόνο γιατί πραγματικά έχει στιγμές που η αδρεναλίνη σου σαν αναγνώστης χτυπάει ταβάνι, όχι μόνο για την απόλυτη αληθοφάνεια ακόμα και των πιο τραβηγμένων στοιχείων αλλά και γιατί μέσα σε όλα υπάρχει και μια έντονη διάθεση ειρωνείας. Προσέξτε δεν είπα χιούμορ. Ειρωνείας, ο συγγραφέας ειρωνεύεται από την σύγχρονη κοινωνία μέχρι την σύγχρονη ψυχιατρική και την εγκληματολογία και όλα αυτά ενώ βυθίζεται όλο και περισσότερο σε δυο πολύ μπερδεμένα μυαλά.

Ένα καλό βιβλίο για καλοκαιρινές διακοπές αν και πολύ φοβάμαι ότι αφού το διαβάσετε θα δυσκολευτείτε να εμπιστευτείτε καινούργιες γνωριμίες.

Το βιβλίο του Andrew Pyper «The Only Child» κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου από τον εκδοτικό Simon & Schuster και φαντάζομαι σε όλες τις δυνατές μορφές.

Μετά από μια δεκαετία ο πολυτάλαντος Peter Blauner, συγγραφέας αστυνομικών θρίλερ, επανεμφανίστηκε με το βιβλίο Proving Ground, αλλά …αλλά πριν κοιτάξουμε το βιβλίο ας ρίξουμε μια ματιά στον ίδιο τον Blauner. Ο Blauner έχει ιστορία στο αστυνομικό θρίλερ και ήταν το βιβλίο του The Last Good Day που τον έβαλε σε όλους τους καταλόγους των μπέστ-σέλερ. Ήταν το The Last Good Day  πριν από έντεκα ακριβώς χρόνια, και μετά, μετά τίποτα, που με τον καιρό γι’ αυτούς που δεν γνώριζαν άρχισε να δημιουργεί ερωτηματικά και σκέψεις.

Η αλήθεια είναι ότι ο Peter Blauner δε σταμάτησε να γράφει ούτε μια μέρα, απλά από το χαρτί πέρασε στην μικρή οθόνη μιας και γι’ αυτά τα δέκα χρόνια ήταν από τους βασικούς συγγραφείς των πολύ γνωστών τηλεοπτικών σειρών: Law & Order: SVU και Blue Bloods, που από ότι ξέρω συνεχίζουν να γυρίζονται και να προβάλλονται. Μάλιστα γι’ αυτούς που το ξέρουν είναι άξιο απορίας που βρήκε το χρόνο να γράψει και ένα βιβλίο.

biblio_17_0027.gifΦίλος των αστυνομικών σειρών στη μικρή οθόνη παραδέχομαι ότι το Law & Order: SVU είναι από τις καλύτερες που έχω δει. Όχι μόνο είναι καλογραμμένη, καλογυρισμένη με πολύ καλές ηθοποιίες αλλά είναι και αληθοφανής. Παρακολουθείς κάποιες άλλες – μεταξύ τους κάποιες με τεράστια ανταπόκριση στο κοινό – και αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει ακόμα Νέα Υόρκη, θα έπρεπε οι μισοί να είναι δολοφονημένοι και άλλοι μισοί ψυχασθενείς δολοφόνοι. Παράλληλα και παρ’ όλο που βρίσκεται στην 19η συνεχή χρόνια της η σειρά – αριθμός ρεκόρ – έχει καταφέρει να μην πέσει στις λακκούβες που πέφτουν σειρές με ζωή πέντε με επτά χρόνια, δεν έχει επεισόδια ..που κάτι θυμίζουν, υποθέσεις που είσαι σίγουρος ότι έχεις ξαναδεί στην ίδια ακριβώς σειρά. Το κάθε επεισόδιο είναι μοναδικό, συν ένα ακόμα μεγάλο συν, όλα τα εγκλήματα δεν γίνονται από ψυχοπαθείς δολοφόνους και δεν είναι υποχρεωτικά όλα δολοφονίες.

Σε όλα αυτά από ότι φαντάζομαι καταλαβαίνετε, σημαντικό ρόλο παίζει ο συγγραφέας, ο σεναριογράφος της σειράς. Ο Peter Blauner. Και ήταν σημαντικό να τα αναφέρω εδώ γιατί τουλάχιστον σε εμένα που έχω διαβάσει προηγούμενες δουλειές του, φαίνεται πόσο η συγγραφή σεναρίων λειτούργησε και σαν σχολείο για τον συγγραφέα.

Η Νέα Υόρκη και δυο τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, είναι στο κέντρο του βιβλίου. Αλλά μια Νέα Υόρκη αληθοφανής κι όχι υποχρεωτικά σκοτεινή με έναν δολοφόνο σε κάθε γωνιά. Ο Nathaniel “Natty Dread” Dresden είναι ο ένας χαρακτήρας. Πολύπλοκος σε μόνιμη ισορροπία μεταξύ παρανομίας, τρέλας και κανονικότητας και από την άλλη ο ντετέκτιβ Lourdes “LRo” Robles, η απόλυτη παρακμή του Νεοϋορκέζου μπάτσου που κουβαλάει τα δικά του οικογενειακά και κοινωνικά δράματα. Ανάμεσά τους ο πατέρας του Natty, γνωστός μεγαλοδικηγόρος με πελατολόγιο όλα τα καθάρματα της Νέας Υόρκης, που δολοφονείται.

Η συνέχεια επι του …χαρτιού.

Το βιβλίο έχει ταχύτητες επεισοδίου του Law & Order: SVU, υπάρχουν κάποιες στιγμές που ο συγγραφέας εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του, υπάρχουν άλλες σε απόλυτη ισορροπία, που έχουν από κυνηγητά με αυτοκίνητα μέχρι στενά, σκοτεινά στενάκια. Ένα καλό βιβλίο θρίλερ με πολλές απρόβλεπτες εξελίξεις, από αυτές που αρέσουν στο είδος όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ο Peter Blauner είναι …ο Peter Blauner. Τεχνίτης στις λέξεις και στους διαλόγους.

Άλλο ένα βιβλίο για τη λίστα των βιβλίων που θα κάνανε καλή παρέα στην παραλία.

Το Proving Ground του Peter Blauner είναι εκδόσεις Minotaur Books, κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 2017 και πρέπει να κυκλοφορεί ήδη σε ψηφιακή μορφή.

Με το είδος βιβλία τρόμου, δεν μπορώ να πω ότι έχω και την καλύτερη σχέση. Λίγα είναι τα βιβλία τρόμου που έχουν κρατήσει το ενδιαφέρον μου και αν εξαιρέσω τον Κινγκ – αν θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις συγγραφέα βιβλίων τρόμου – και λίγους ακόμα, οι περισσότεροι το μόνο που κάνουν είναι να αναμασούν ιστορίες του Λάβκραφτ ή να φτιάχνουν ιστορίες παρατραβηγμένες από παιδικούς εφιάλτες χωρίς κανένα πραγματικό νόημα και αξία.

biblio_17_0022.gifΕδώ κάπου, όσο περίεργο και να ακουστεί, ένας καθαρά κινηματογραφικός ήρωας δημιούργησε ένα καινούργιο παρακλάδι στην κατηγορία βιβλίων τρόμου που ταυτόχρονα μπορεί να είναι και σύγχρονο κι όχι βυθισμένο σε γκόθικ ονειρώξεις. Τα βιβλία τρόμου που συνδιάζουν περιπέτεια σε σύγχρονο περιβάλλον και σύγχρονα μέσα και ο ήρωας αυτός είναι φυσικά ο Ιντιάνα Τζόουνς. Είναι σαν το Τζουράσικ Παρκ αλλά αντί για δεινόσαυρους με δαίμονες.

Η ιστορία μας μεταφέρει στο όρος Αραράτ, όπως και ο τίτλος του βιβλίου, Ararat, και στην επιτέλους ανακάλυψη της κιβωτού. Παρενθετικά, το μυστήριο της κιβωτού και η πιθανή του θέση στην Τουρκία, στο όρος Αραράτ, έχει απασχολήσει σοβαρά από επιστήμονες μέχρι κυνηγούς θησαυρών τουλάχιστον τους τελευταίους τρεις αιώνες και μάλιστα πριν από τέσσερα χρόνια το National Geographic επένδυσε σε μια τέτοια αποστολή που δυστυχώς απέτυχε. Συν το μυστήριο μιας Ιαπωνικής αποστολής, χρηματοδοτούμενη από την Ιαπωνική κυβέρνηση, πριν από επίσης τέσσερα χρόνια που κινηματογράφησε μάλιστα και το σπήλαιο που βρήκαν -υποτίθεται- την κιβωτό και από τότε δεν έχει κάνει καμία άλλη ανακοίνωση.

Αλλά για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας. Ο Adam και η  Meryam είναι κινηματογραφιστές ντοκιμαντέρ και συγγραφείς που ετοιμάζονται να παντρευτούν όταν ξαφνικά γίνεται σεισμός στην Τουρκία και ενημερώνονται ότι έχει ανοίξει μια σπηλιά στο βουνό που έχει δείγματα της κιβωτού. Έτσι η νύφη παρατάει το νυφικό και ο γαμπρός το κουστούμι, βάζουν αρβύλες και αμπέχονο και τρέχουν στην Τουρκία να δουν τι συμβαίνει. Και κάπως έτσι ξεκινάει η περιπέτεια.

Περιπέτεια, γιατί παρά τις αναφορές και τις αναλύσεις της βίβλου όλα είναι πιθανά, από εξωγήινους μέχρι άλλες διαστάσεις και από τέρατα ξεχασμένα στο χρόνο μέχρι δαίμονες. Και ενώ όσο αυτό το μη εξηγήσιμο στοιχείο βάφει με αίμα τους πρόποδες του Αραράτ, εσύ, ο αναγνώστης, ζεις μαζί με το ζευγάρι Adam και Meryam, όλες τις αμφιβολίες που ξεκινάνε από το επιστημονικό τους μυαλό και την ανάγκη τους για λογικές αιτιάσεις. Και να σας πω την αλήθεια αυτό ήταν που τουλάχιστον εμένα μου άρεσε περισσότερο. Δεν υπήρχε κανένας δαίμονας που να κινείται ανάμεσα σε πεντάλφα με γαμψά νύχια και κοφτερή ουρά. Εδώ ήταν δυο επιστήμονες που προσπαθούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα γύρω τους με τη λογική του επιστήμονα που παρατηρεί και αναλύει σύμφωνα με τους νόμους της φύσης. Μάλιστα για μένα τουλάχιστον, η απουσία αυτού ακριβώς του κλισέ με τα πεντάλφα και τους κουκουλοφόρους ιερείς το έκανε ακόμα πιο τρομακτικό.

Εδώ έχεις να κάνεις με μια οντότητα που υπερβαίνει την επιστημονική σκέψη αλλά πρέπει να την αντιμετωπίσεις με την λογική και την τεχνογνωσία που σου δίνει η εποχή σου και οι γνώσεις σου χωρίς κανένα μαγικό ραβδάκι σαν αυτά του Χάρι Πότερ.

Το βιβλίο Ararat είναι γραμμένο από τον Christopher Golden σε κινηματογραφικούς ρυθμούς συνεχής δράσης και περιπέτειας ώστε να σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα. Αλώστε ο Christopher Golden είναι άνθρωπος της οθόνης, μικρής και μεγάλης. Η πένα του έχει συμμετάσχει σε πολλά σενάρια της σειράς με την γνωστή βρικολακοσκοτώστρα Buffy, ενώ έχει γράψει τα κείμενα για σειρά από graphic novels και κόμικς που συμπεριλαμβάνουν από τους X-Men μέχρι τον Hellboy.

Το βιβλίο Ararat του Christopher Golden είναι εκδόσεις St. Martin’s Press. Ημέρα έκδοσης η 18η Απριλίου και προς το παρόν υπάρχει μόνο με σκληρό εξώφυλλο στα αγγλικά. Από τα βιβλία που τουλάχιστον για τους εραστές του είδους αλλά και μη, ελπίζω να μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Το αστυνομικό μυθιστόρημα, η διαλεύκανση εγκλημάτων μέσα από μυστήριο και δράση, υπήρξε για πολλές δεκαετίες …αντρική υπόθεση. Η Miss Marple η Nancy Drew και η Bertha Cool σπάσανε για λίγο αυτό το μονοπώλιο την δεκαετία του ’20 και του ’30, αλλά παρόλη την παγκόσμια αναγνώριση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Τέλη της δεκαετίας του ’60 αρχές ’70, που η γυναικεία χειραφέτηση είναι γεγονός, έρχεται η θρυλική Modesty Blaise. Η Modesty Blaise είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση που ίσως στο μέλλον κάνουμε κάτι σπέσιαλ γι’ αυτήν. Ηρωίδα κόμικς που εμφανιζόταν σε καθημερινή εφημερίδα σε πενθήμερη συχνότητα, δυναμική, μυστηριώδης, μαγευτική, θηλυκή. Οι περιπέτειές της συνδιάζανε τη δράση με το μυστήριο, και σε μερικές περιπτώσεις έπιανε την επιστημονική φαντασία ή καλυτέρα το άμεσο μέλλον, όπως το βλέπανε οι συγγράφεις του ’60 και του ’70. Η Modesty Blaise όχι απλά έσπασε όλα τα αντρικά οχυρά στο είδος, αλλά επιβλήθηκε και έγινε πρότυπο για την δεκαετία του ’80 όπου οι γυναίκες ντετέκτιβ και ηρωίδες δράσης για μερικές χρονιές κυριαρχούν όχι μόνο σε βιβλία, αλλά και στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Σήμερα έχουμε φτάσει σε γυναίκες έτοιμες για όλα, όπως η Σουηδέζα Lisbeth Salander. Πάντα γυναίκες δυναμικές, μυστηριώδεις, μαγευτικές και με έντονη θηλυκότητα αλλά και μια διαφορά, τώρα εκτός από το να γκρεμίζουν ταμπού και οχυρά, απομυθοποιούν. Η Izzy Spellman απομυθοποιεί με ωμότητα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και την κατά τα βιβλία, ηρωική και μυστήρια δουλειά του, και η Rebekah Roberts απομυθοποιεί τον αστυνομικό ρεπόρτερ και γενικά το ρόλο του δημοσιογράφου πέραν αυτών που απολαμβάνουν τα φώτα των δελτίων ειδήσεων.

biblio_17_0018.gifΗ Rebekah Roberts στην τρίτη κατά σειρά περιπέτειά της πρέπει κάπως να αποδείξει ότι αξίζει τον τίτλο του δημοσιογράφου, όχι μόνο για τους άλλους ή τον αρχισυντάκτη που συνεχίζει να την βλέπει σαν κάτι που θέλει πολύ δουλειά ακόμα αλλά τον ίδιο τον εαυτό της. Η στιγμή της κρίσης που πρέπει να αποφασίσει αν αυτό που αποφάσισε να κάνει σαν δουλειά και αγάπησε, υπάρχει στην πραγματικότητα ή είναι απλά δημιούργημα επιθυμιών και φαντασίας. Κι εκεί που παλεύει μεταξύ των μεγάλων ναι και των μεγάλων όχι βρίσκει ένα παλιό γράμμα σταλμένο από τη φυλακή προς έναν παλαιότερο συνάδελφό της. Κι κάπου εκεί ξεκινάει η τρίτη περιπέτεια.

Στην τρίτη περιπέτεια της Rebekah Roberts, η συγγραφέας Julia Dahl μπαίνει και η ίδια στην δημοσιογραφική έρευνα και στα σκοτεινά δρομάκια μιας αίρεσης που δεν είναι αίρεση και είναι κομμάτι μιας ομάδας που έχει αποσχιστεί από τον Ιουδαϊσμό. Ξεκινώντας από το τέλος, οι Χασιδιστές Ιουδαίοι είναι ομάδα που αποσπάστηκε από τους Ορθόδοξους Ιουδαίους στα τέλη του 18ου αιώνα στην Ουκρανία και σήμερα υπάρχει κυρίως στις ΗΠΑ και την Βρετάνια. Παραδοσιακοί ιουδαίοι, ιδιαίτερα συντηρητικοί που πιστεύουν ότι η υπακοή στον θεό και στις εντολές του πρέπει να τηρούνται σε κάθε μέρος της κοινωνικής, επαγγελματικής και προσωπική ζωής των πιστών. Τώρα, ανάμεσα στους Χασιδιστές υπάρχει μια ομάδα που δεν αναγνωρίζουν οι Χασιδιστές και λέγονται Chabad Lubavitchers και σκοπός τους είναι να βρίσκουν εβραίους και να τους φέρνουν στη Χασιδιστική κοινωνία. Προσηλυτισμός με κάθε μέσο.

Η έρευνα της Julia Dahl είναι αποκαλυπτική για έναν κόσμο που πολύ λίγα είναι γνωστά και υπάρχει και λειτουργεί στη Νέα Υόρκη. Όσο για την ηρωίδα της, την Rebekah Roberts, ενώ ξεκίνησε από ένα γράμμα ενός νέου άντρα που επιμένει ότι δεν είναι αυτός ο δολοφόνος της οικογένειάς του και αφού προσπαθήσει να ζήσει μέσα από την έρευνά της τα γεγονότα των συγκρούσεων αστυνομίας και αφροαμερικανών διαδηλωτών στις αρχές του ’90 – που είναι το σκηνικό των φόνων – ψάχνοντας τον μυστηριώδη διαδηλωτή, που συμφώνα με τον νεαρό ήταν ο πραγματικός δολοφόνος, μπλέκει με όλο το σκοτεινό κόσμο των Chabad Lubavitchers και την ανικανότητα της αστυνομίας να τους αντιμετωπίσει ή ακόμα και να έχει το παραμικρό στοιχείο για το ποιοι είναι και τι κάνουν.

Η Dahl με πολύ ήρεμο τρόπο και χωρίς να μπερδεύει τον αναγνώστη, τον περνάει από το ένα ιστορικό γεγονός και τον ένα σκοτεινό κόσμο στο άλλο. Στην αρχή είναι ο κόσμος της φυλακής, η ανικανότητα των ερευνητών της αστυνομίας που αφού πήραν μια ομολογία από έναν εξαντλημένο σωματικά και ψυχικά έφηβο τον πασάρουν σε μια εξ ίσου ανίκανη δικαιοσύνη που θέλει απλά να κλείσει την υπόθεση. Στη συνέχεια οι συγκρούσεις στη Νέα Υόρκη και το φυλετικό ζήτημα στις ΗΠΑ και στο τέλος μια αίρεση που δεν είναι αίρεση.

Για να πω την αλήθεια, κατά τη διάρκεια που διάβαζα το βιβλίο, υπήρξαν στιγμές που χρειάστηκε να κάνω και προσωπική έρευνα – δόξα το Google – για να επιβεβαιώσω στοιχεία που μου φάνηκαν παρατραβηγμένα ακόμα και για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και προς έκπληξή μου για μια ακόμα φορά η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη από όποιο δημιούργημα φαντασίας.

Η Rebekah Roberts είναι μια ασυνήθιστη ηρωίδα βιβλίων μυστηρίου και δράσης αλλά ταυτόχρονα ελκυστική μιας και δεν είναι το πρότυπο της τάξης και μεθοδικότητας, απεναντίας πολλές φορές εμφανίζει έναν ατσούμπαλο Κλουζώ. Αλλά η ιστορία της Julia Dahl, η ιστορία πάνω στην οποία βασίζεται το βιβλίο και η γραφή της, δεν αφήνουν περιθώρια να ασχοληθείς με την τσαπατσουλιά της Rebekah. Απεναντίας αυτή ακριβώς η τσαπατσουλιά της δουλεύει και σαν συνδετικός κρίκος σε αυτά που συμβαίνουν και στην κορύφωση της ιστορίας.

Η Julia Dahl εξελίσσεται σαν συγγραφέας μαζί με τη ηρωίδα της και το τρίτο βιβλίο της Rebekah Roberts είναι σίγουρα θετική συνεισφορά για τις γυναίκες ντετέκτιβ και ηρωίδες δράσης.

Το βιβλίο Julia Dahl Conviction (Η Καταδίκη), κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Minotaur Books, στις 27 Μαρτίου 2017 και υπάρχει και σαν ψηφιακή μορφή. Δεν είμαι σίγουρος αν κάποιο από τα βιβλία της Julia Dahl έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά αλλά το Conviction αξίζει να το διαβάσετε ακόμα και στο πρωτότυπο, όχι μόνο για την ιστορία και την ηρωίδα αλλά και για την έρευνα της συγγραφέως.

H κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Κάπως έτσι σκέφτομαι όταν διαβάζω ένα βιβλίο και απορώ με ποιο σκεπτικό εκδόθηκε. Φταίνε οι εκδοτικοί που εκδίδουν σαβούρα ή φταίνε οι αναγνώστες που τα αγοράζουν και μάλιστα σε κάθε νέα κυκλοφορία τρέχουν ενθουσιασμένοι φωνάζοντας «το θέλω, το θέλω!»;

Εκδοτικοί ή αναγνώστες;

biblio_17_0016.gifΦαύλος κύκλος θα έλεγα. Η μόδα θέλει αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ. Υπάρχει μόδα στα βιβλία; Θα ρώταγε κάποιος. Ναι, υπάρχει και φαίνεται από τους ρυθμούς που εκδίδονται τα βιβλία αυτού του είδους σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Η «Μέθοδος 15/33» είναι ένα από αυτά τα βιβλία για τα οποία γίνεται ντόρος για ένα διάστημα, γράφονται διθυραμβικές κριτικές από κάποιους και μετά ξεχνιούνται. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό το βιβλίο θα το διάβαζε κάποιος χαλαρά και γρήγορα προσπαθώντας να περάσει την ώρα του -πχ σε κάποιο ταξίδι και στο τέλος θα το εγκατέλειπε στο κάθισμα του μήπως φανεί χρήσιμο στον επόμενο επιβάτη. Αυτή είναι η αξία του.

Ανήκει στην κατηγορία βιπεράκι της πλάκας που μόλις το κλείνεις το ξεχνάς και αν το έβρισκα με 3 ευρώ σε ένα σταντ στο περίπτερο θα μου φαινόταν φυσιολογικό και δεν θα το σχολίαζα καν.

Τώρα όμως αναρωτιέμαι…γιατί αυτό το βιβλίο καμαρώνει στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων και διεκδικεί μια θέση στη βιβλιοθήκη μου; Με τι προσόντα;

Σαν ιστορία θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα αν δεν ήταν τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ακόμα κι αν δεχτούμε ως γεγονός όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές με τις σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες, το βιβλίο είναι γεμάτο πράγματα που δεν στέκουν και ένα σωρό χαζές λεπτομέρειες που προκαλούν γέλιο. Επίσης είναι λίγο δύσκολο να μην γελάσεις με τον χαρακτήρα που στήνει η συγγραφέας για την βασική της πρωταγωνίστρια. Παιδί θαύμα, πανέξυπνη, με υπερ-αναλυτικό μυαλό, διακόπτες on/off για όλα τα συναισθήματα που τα ενεργοποιεί κατά βούληση, κορίτσι Μαγκάιβερ, από πλούσια οικογένεια με πανέξυπνους επιτυχημένους γονείς ,που πάει στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς της και πιστεύει στο κακό το μάτι και στα θεϊκά σημάδια.

Ο τρόπος που τελειώνει η ιστορία θα μπορούσε κι αυτός να χαρακτηριστεί αστείος ,για να μην πω γελοίος. Γενικά σε όλο το βιβλίο κυριαρχούν οι αφελείς συμπτώσεις. Ακόμα και η ίδια η συγγραφέας το καταλαβαίνει και βάζει έναν από τους ήρωες να αναφέρει ότι είναι λίγο απίστευτα αλλά αληθινά όλα αυτά. Δεν έχω να πω κάτι άλλο ,απλά χαίρομαι που δεν το αγόρασα για να το διαβάσω. Δεν θα το πρότεινα σε κανέναν.

Ειρήνη Προϊκάκη

Η λέξη Noir είναι γαλλική και συνδεδεμένη με μια κατηγορία ταινιών. Μαυρόασπρες ταινίες, σκοτεινές, με μυστήριο, φόνο, έρωτες, πάθη και ωμή βία. Τώρα η λέξη μπορεί να είναι γαλλική αλλά το είδος, το Film Noir, μεγαλούργησε στο Χόλυγουντ φτιάχνοντας χαρακτήρες και καριέρες. Τα σκοτεινά δρομάκια και τα κλειστά παράθυρα δεν ήταν δυνατόν να περιοριστούν στην ασημένια οθόνη, έπρεπε κάπως να περάσουν και στο γραπτό λόγο. Και περάσανε με μεγάλη επιτυχία, ειδικά την δεκαετία του ’60.

biblio_17_0011.gifΟ Reed Farrel Coleman γεννήθηκε λίγο πριν ξεκινήσει η δεκαετία του 60’ αλλά όταν έφτασε στην εφηβεία είδε ότι και η πραγματικότητα μπορεί και να έχει σκηνές Film Noir. Ένα βραδάκι και πηγαίνοντας προς το σπίτι του άκουσε ένα πυροβολισμό, είδε κάποιον να χάνεται στο σκοτάδι και έναν άντρα να πέφτει μπροστά του με αίματα στην κοιλιά. Η σκηνή τον σοκάρισε και ταυτόχρονα του έδειξε με τον πιο ωμό τρόπο ότι κάποια πράγματα δεν συμβαίνουν μόνο στις ταινίες.

Έτσι ξεκίνησε να γράφει. Μανιασμένα και χωρίς ποτέ να σκεφτεί αν ήθελε να γίνει συγγραφέας η αν μπορούσε ποτέ να ζήσει με τη συγγραφή και δει με τη συγγραφή βιβλίων με εγκλήματα. Βιβλίων σκοτεινών με ωμή βία, όπως αυτή που είδε ο ίδιος να εξελίσσεται μπροστά του. Βιβλία με έρωτες, πάθη και μυστήριο. Βιβλία Noir.

O Gus Murphy είναι ένας τέως ντετέκτιβ, παλιά καραβάνα, με πολλά προσωπικά δράματα και καινούργιος χαρακτήρας για τον Coleman. Ο Gus έχασε πριν από λίγα χρονιά τον γιο του και τώρα κάτω από το βάρος του δράματος χώρισε και με τη γυναίκα του. Τέως σε όλα ο Gus και έχει καταλήξει σε ένα μικρό τοπικό ξενοδοχείο στο Long Island, δίπλα σε ένα μικρό ιδιωτικό αεροδρόμιο. Χωρίς καμία πιστοποίηση, ούτε καν σαν ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο Gus βρίσκεται ανάμεσα σε δυο μυστήρια σε δυο παράλληλα ανόμοια επίπεδα που τρέχουν ταυτόχρονα.

Ανήκω σε αυτούς που λατρεύουν το Noir στον κινηματογράφο και στο βιβλίο. Πέρα από το σκοτεινό του ύφους τους και το ωμό του ήθους τους, βρίσκω ότι υπάρχει κάτι ήρεμο, κάτι το πολύ ανθρώπινο. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι ταινίες και τα βιβλία Noir είναι καλά ή …ήρεμα. Είναι από τα είδη που τα όρια όπου η ιστορία μπορεί να γίνει pulp ή ερωτική με έντονες σκηνές σεξ είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα και πολλοί συγγραφείς ήσκηνοθέτες τα περνάνε. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να φέρετε στο μυαλό σας την κλασσική Casablanca με τον Μπόγκαρτ και να σκεφτείτε πόσες ήταν οι σκηνές που ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να ξεφύγει στη μια πλευρά ή στην άλλη.

Την ίδια στιγμή το καλό Noir είναι κάπως συνδεδεμένο και με τη διανόηση. Διαβάζεις ένα βιβλίο Noir και ξαφνικά βλέπεις αναφορές στους Lawrence Block, T.S. Eliot, Wallace Stevens ή τον ηρώα να απαγγέλλει Dylan Thomas. Εκεί κάπου βρίσκεται και ο Reed Farrel Coleman. Ένας διανοούμενος συγγραφέας ιστοριών Noir.

biblio_17_0010.gifTo What You Break μόλις κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία και είναι το δεύτερο βιβλίο του Coleman με ηρώα τον Gus Murphy. Προσωπικά μου άρεσε και κατάφερε να με κρατήσει μέχρι το τέλος, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ήρθε στα χέρια μου και την πιο κατάλληλη στιγμή, μετά από μια σειρά ακαδημαϊκών βιβλίων που για να τα διαβάσω χρειάστηκε να μετακομίσω τη μισή δημόσια βιβλιοθήκη στο σπίτι μου.

Το What You Break είναι από τα βιβλία που το διαβάζεις απαραίτητα βράδυ παρέα με ένα ποτήρι μπέρμπον χωρίς αυτό να σημαίνει πως οτιδήποτε άλλο δεν κάνει.

Το What You Break είναι εκδόσεις G.P. Putnam’s Sons

Κυκλοφόρησε επίσημα στις 7 Φεβρουάριου και προς το παρόν βρίσκεται μόνο σε μορφή σκληρού εξωφύλλου.

Για τους λάτρεις του είδους πραγματικά εύχομαι να μεταφραστεί στα ελληνικά. Αν όχι, κρατήστε το όνομα, δεν θα αργήσει η ψηφιακή του μορφή και …πράττετε ανάλογα.

Ενώ η υπνοβασία είναι πολύ συνηθισμένη στα παιδιά, σε ποσοστά μάλιστα που αγγίζουν και το 30% των παιδιών γύρω στα οκτώ τους χρόνια, είναι κάτι πολύ σπάνιο για τους ενήλικες. Μάλιστα ψυχολόγοι και ψυχίατροι συμφωνούν ότι όταν κάποιος ενήλικας υπνοβατεί δεν είναι ένα απλό φαινόμενο διαταραχής του ύπνου αλλά αποτέλεσμα πολλών ψυχικών διαταραχών που κάποιες θα μπορούσαν να θεωρηθούν και πολύ σοβαρές.

Μερικά από αυτά που ξέρουμε για την υπνοβασία συμπεριλαμβάνουν το γεγονός ότι ο υπνοβάτης έχει τα ματιά του ανοιχτά δίνοντας την εντύπωση σε αυτόν που δεν ξέρει, ότι είναι ξύπνιος, ότι έχει να κάνει με τον υποσυνείδητο κόσμο και ότι ο υπνοβάτης ποτέ δεν θυμάται τι έκανε ή που πήγε κατά τη διάρκεια της κρίσης υπνοβασίας.

Θεωρητικά, καθώς η ζωή του ασθενούς ομαλοποιείται ή αποκτάει μια ρουτίνα, σταματάει και η υπνοβασία και στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό έχει συμβεί ή μετά την περίοδο της εφηβείας – που προκαλεί εντάσεις και άγχος – ή κάποια στιγμή μετά τα 30 που τις περισσότερες φορές ο υπνοβάτης ασθενής έχει αποκτήσει οικογένεια. Σίγουρα η επίσκεψη σε έναν ειδικό βοηθάει πολύ. Ένας από τους τρόπους αντιμετώπισης είναι ο έλεγχος της καθημερινότητας του ασθενούς, ώστε να αποφεύγεται το υπερβολικό άγχος και παράλληλα βοηθάει ο έλεγχος κατανάλωσης αλκοόλ και αυτό φυσικά μπορεί να γίνει κυρίως από τους οικείους του, όπως για παράδειγμα τον σύζυγο.

biblio_17_0008Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ είχε πει κάποτε ότι η πραγματικότητα είναι μερικές φορές πολύ πιο τρομακτική από την οποιαδήποτε ταινία τρόμου. Φανταστείτε λοιπόν τον τρόμο που ζουν όχι μόνο αυτοί που υπνοβατούν σε μεγάλη ηλικία και ανακαλύπτουν ότι έκαναν πράγματα που δεν έχουν καμία απολύτως συνείδηση όταν τα έκαναν, αλλά ούτε την παραμικρή ένδειξη ανάμνησης και πόσο άσχημη είναι η κατάσταση για τους οικείους τους που πρέπει συνέχεια να τους περιφρουρούν, ξέροντας ότι όταν είναι σε αυτή την κατάσταση μπορούν ακόμα και να κάνουν κακό στον εαυτό τους ή στους γύρω τους.

Αυτό τώρα εμείς το σκεφτόμαστε, αλλά ο γνωστός συγγραφέας ψυχολογικών θρίλερ Chris Bohjalian, το έκανε …βιβλίο.

Η ιστορία εξελίσσεται σε μικρή αμερικανική πόλη όπου αφού έχουν περάσει χρόνια μετά από την τελευταία της κρίση, ο σύζυγος της Annalee Ahlberg αποφασίζει ότι μπορεί να ξαναρχίσει τα επαγγελματικά ταξίδια που τόσα χρόνια είχε σταματήσει για να είναι δίπλα στην γυναίκα του που υπνοβατούσε. Συν το γεγονός ότι οι δυο κόρες τους έχουν μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε κρίση πάθει η μητέρα τους και που είναι ενημερωμένες στο πώς να την προφυλάξουν και πώς να την αντιμετωπίσουν αν συμβεί.

Και ο κύριος Ahlberg φεύγει για ταξίδι και η κρίση συμβαίνει και η Annalee εξαφανίζεται, χάνεται κι εκεί ξεκινάει ο τρόμος. Όχι μόνο γιατί κανένας δεν ξέρει που είναι η Annalee, αλλά και γιατί όταν οι κόρες της και ειδικά η μεγαλύτερη Lianna αρχίζουν να ψάχνουν, ανακαλύπτουν ότι κάτι έχει συμβεί στο παρελθόν, σε μια άλλη κρίση της μητέρας τους, που το ξέρει όλη η πόλη, ότι ακόμα κι ο τοπικός ντετέκτιβ που ασχολείται με την υπόθεση ξέρει πολύ περισσότερα από όσα λέει για το παρελθόν της Annalee και των προηγουμένων κρίσεών της και ότι η κατάστασή της είναι και κληρονομική κάνοντας την Lianna να γεμίσει αμφιβολίες ακόμα και για τον εαυτό της. Και σαν κερασάκι υπάρχει και ο πατέρας που …λείπει σε ταξίδι, αλλά έχει πολλά κίνητρα από το παρελθόν που θα θέλαν την Annalee εξαφανισμένη.

biblio_17_0009.gifΟ Chris Bohjalian είναι γνωστός για τους πολύπλοκους χαρακτήρες που δημιουργεί και τον τρόπο που περνάει μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες κοινωνικά και περιβαλλοντολογικά μηνύματα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του σε όλες του τις νουβέλες είναι η επιστημονική έρευνα που την χρησιμοποιεί σαν background στην ιστορία του όπως σε αυτή τη περίπτωση οι πολύ προσεκτικά γραμμένες αναφορές του στην υπνοβασία.

Το βιβλίο του The Sleepwalker ήταν ένα από τα πρώτα θρίλερ που κυκλοφόρησαν το 2017 κι αν θα μπορούσε να θεωρηθεί οιωνός, τότε το 2017 θα είναι μια καλή χρόνια για τα βιβλία του είδους. Ένα βιβλίο με ένταση και ρυθμό που σε κρατάει κολλημένο για να διαβάσεις την εξέλιξη της ιστορίας και να βρεις πού ..βρίσκεται η Annalee και τι έχει κάνει. Νιώθω ότι ειδικά οι εραστές του είδους θα το λατρέψουν και δεν αμφιβάλω ότι σύντομα θα το δούμε και ταινία.

Chris Bohjalian – The Sleepwalker
Κυκλοφόρησε 10 Ιανουαρίου 2017
Εκδόσεις Doubleday
Και μπορείτε να το βρείτε στην τυπωμένη και την ψηφιακή του μορφή