Archive for the ‘Δράση – Μυστήριο’ Category

Με όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στο Χόλυγουντ με τα σκάνδαλα σεξουαλικής παρενόχλησης, δε νομίζω ότι θα υπήρχε πιο κατάλληλη στιγμή για έναν δημοσιογράφο που θέλει να γίνει συγγραφέας για το ντεμπούτο του με μια ιστορία …σεξουαλικών σκανδάλων και διαφθοράς στον ιταλικό κόσμο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Στον κόσμο της Κλαούντια Καρντινάλε και του Φελίνι, του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και της Μαφίας, ο Pino Corrias διηγείται την άνοδο και την πτώση ενός παραγωγού ταινιών, του Oscar Martello και μας βυθίζει στην κυριολεξία σε ένα κόσμο ίντριγκας και διαφθοράς.

Σε αυτό το σημείο όμως υπάρχουν δυο στοιχεία που μάλλον πρέπει να πάρουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Το πρώτο είναι ότι ο Pino Corrias είναι δημοσιογράφος με πάνω από τριάντα χρόνια στο χώρο. Αυτό από μόνο του σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο της …φαντασίας του είναι αυτά που γράφει και αν για αποφυγή μηνύσεων δεν είναι αλήθειες με άλλα …ονόματα! Βλέπετε ότι αυτό το στοιχείο από μόνο του σε κάνει να δεις το βιβλίο και τον κύριο Martello  με ένα τελείως διαφορετικό …μάτι!

books18_001.gifΤο άλλο στοιχειό που αξίζει παρατήρηση είναι ότι μιλάμε για τον …ιταλικό κινηματογράφο! Ο ιταλικός κινηματογράφος και μάλιστα τις περιόδους 50-60-70, γεννήθηκε από σκάνδαλα, σεξ και διαφθορά. Η λέξη διαφθορά είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξή του, την ακμή και την παρακμή του. Τι περισσότερο να φτιάξει η φαντασία που δεν έχει ήδη περάσει από κουτσομπολίστικες φυλλάδες της Ιταλίας εδώ και δεκαετίες;

Τώρα ο συνδυασμός αυτών των δυο δεν απωθεί, απεναντίας κάνει το βιβλίο πιο ελκυστικό γιατί ξέρεις ότι όσο αφορά σεξ και διαφθορά δεν θα σε απογοητεύσει και μετά κάπως πρέπει να συνδέσεις ονόματα με …ονόματα.

Το «Θα κοιμηθούμε όταν γεράσουμε» – We’ll Sleep When We’re Old του Pino Corrias  είναι καλογραμμένο και με δημοσιογραφικό ρυθμό. Στο βιβλίο υπάρχει ένας θάνατος, αυτός του Oscar Martello  και υπάρχει κι ένα μυστήριο, αλλά είναι από αυτά τα βιβλία που αν και ο θάνατος θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστής, οι γαργαλιστικές ιστορίες από έναν κόσμο όπως αυτόν του ιταλικού κινηματογράφου, σε απολυτή παρακμή, είναι πιο ενδιαφέρουσες.

Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από τον εκδοτικό του σαν ψυχολογικό θρίλερ, άδικα κατ΄ εμένα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μυθιστόρημα μυστηρίου ίσως, αλλά θρίλερ σίγουρα όχι. Και πάντα κατ’ εμένα χαρακτηρίζοντάς το θρίλερ το κόβεις από ένα κοινό που τελικά ίσως και να ήταν ο πραγματικός του αναγνώστης, αυτό το κοινό που ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν πίσω από την κουρτίνα της οθόνης του σινεμά και τα κόκκινα χαλιά. Ίσως κι γι αυτό το διάβασα άνετα εγώ, γιατί δεν το είδα σαν θρίλερ αλλά σαν ματιά στην κλειδαρότρυπα του ιταλικού σινεμά.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 12 Δεκεμβρίου 2017 από τις εκδόσεις Atria Books στα αγγλικά και υπάρχει και σε ψηφιακή μορφή.

Advertisements

Ξεκίνησα το εν λόγω βιβλίο μην έχοντας και πολύ μεγάλες προσδοκίες. Ένα ακόμη βιβλίο της Σουηδής σούπερ σταρ συγγραφέα. Γενικότερα, διαβάζοντας τα προηγούμενα βιβλία της, αυτό που μου άφηναν ήταν η αίσθηση του ατελούς, του μη ολοκληρωμένου. Εστίαζε πολύ στα αισθηματικά/οικογενειακά των ηρώων της και ξέχναγε να ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα που μας απασχολεί όλους όσοι διαβάζουμε αστυνομική λογοτεχνία. Το έγκλημα!

Στην Μάγισσα λοιπόν, η φίλτατη Καμίλλα μου έκανε την απόλυτη έκπληξη. Είναι μακράν το καλύτερό της μυθιστόρημα και για πρώτη φορά μπορώ να πω ότι αξίζει να κατηγοριοποιηθεί ως αμιγώς αστυνομικό. Δεν του λείπουν βέβαια οι αναφορές στα προσωπικά του καθενός από τους πρωταγωνιστές και τους δευτεραγωνιστές της ιστορίας. Ωστόσο, σε ένα βιβλίο των 800 και βάλε σελίδων, οι 20-25 σελίδες που αφιέρωσε να περιγράφει το γάμο της πεθεράς της, τις ανασφάλειες της αδελφής της κτλ, περνάνε σχεδόν απαρατήρητες και τις χαλαλίζεις ευχαρίστως. Επιπλέον, οι περιγραφές της ψυχοσύνθεσης των ηρώων, ανεβάζουν την ποιότητα του έργου και το οδηγούν σε ένα άλλο επίπεδο.

Στην ιστορία αυτή, για πρώτη φορά επίσης, βλέπουμε το alter ego της συγγραφέως, την Έρρικα Φαλκ, να ανακατεύεται λιγότερο από άλλες φορές στην έρευνα κι αυτό μετά από την παραίνεση του συζύγου τους και αστυνομικού, Πάτρικ Χέντρστρεμ. Κοινώς, δεν φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν! Επίσης, ο “ευνουχισμένος” σχεδόν Πάτρικ, των προηγούμενων βιβλίων της, ξαφνικά απόκτησε υπόσταση και στιβαρή παρουσία. Προφανώς η Λακμπεργκ “ακούει” τα σχόλια των αναγνωστών της, τα οποία πολλές φορές έθιξαν αυτό το θέμα.

Γενικότερα, το βιβλίο ήταν πολύ πιο ισορροπημένο από τα προηγούμενα. Η ιστορία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και οι αναδρομές στο παρελθόν, σύντομες, περιεκτικές και συγκινητικές. Κάπου διάβασα στο ίντερνετ, ότι η ιστορία της “μάγισσας” Έλιν που εξιστορεί, είναι αληθινός θρύλος της Σουηδίας. Μάλιστα και ι ίδια η συγγραφέας κάνει μια σχετική αναφορά στην τελευταία σελίδα του βιβλίου. Επί της ουσίας, πρόκειται για τρεις ιστορίες οι οποίες εκτυλίσσονται παράλληλα αλλά και σε τρεις διαφορετικές περιόδους.

Πλέον αυτού, η Καμίλλα αναφέρεται εκτενώς στο θέμα της προσφυγιάς και του ξεριζωμού. Ακόμη μια φορά, όπως το έχει κάνει πολλάκοις, μιλάει για την ομοφοβία, για τον ρατσισμό, για το bulling ανάμεσα στα παιδιά και τους εφήβους. Και μας παρουσιάζει ωμά και ρεαλιστικά τα αποτελέσματά τους.

Δεν θέλω να πλατειάσω άλλο, απλά θα πω ότι το απόλαυσα ειλικρινά το βιβλίο. Όπως προείπα, το θεωρώ το πιο ολοκληρωμένο βιβλίο της συγγραφέα. Νοιώθω ότι γράφοντάς το, η Λάκμπεργκ ωρίμασε λογοτεχνικά και αυτό φάνηκε στις αφηγήσεις της. Διαβάζοντάς το, ειλικρινά για πρώτη φορά ένοιωσα γοητευμένη.

Από μένα 8,5/10.

Καλές αναγνώσεις!

Γιώτα Βασιλείου

Ο αμερικανός, ιρλανδικής καταγωγής Τζέιμς Κέιν, δεν υπήρξε απλά ένας απ τους καλούς συγγραφείς νουάρ μυθιστορημάτων. Παραγνωρισμένος στη χώρα μας, που άργησε να ξεφύγει απ το στερεότυπο αστυνομική λογοτεχνία = παραλογοτεχνία , αποτελεί έναν από τους θεμελιωτές και κυριότερους εκπροσώπους του είδους έχοντας προσφέρει παράλληλα και πλήθος σεναρίων στο Χόλυγουντ, ενώ έχει τιμηθεί με το Ανώτατο Βραβείο της Ένωσης Αμερικανών Συγγραφέων Αστυνομικού Μυθιστορήματος.

Πολλοί περισσότεροι από αυτούς που τον έχουν διαβάσει, έχουν δει την ταινία «ο Ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές» με τον λατρεμένο Τζακ Νίκολσον και την υπέροχη Τζέσικα Λάνγκ, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του (υπάρχει και η ταινία του 1946 με τη Λάνα Τάρνερ και τον Τζον Γκάρφιλντ).

Ο «ταχυδρόμος» που εκδόθηκε το 1934 είναι ένα από τα πρώτα δείγματα νουάρ μυθιστορήματος και περιλαμβάνει όλα όσα αναζητούν οι λάτρεις του είδους…

Αυτοκαταστροφικούς χαρακτήρες, δράση, βία (όχι όμως δοσμένη με τον τρόπο που επιδιώκουν αρκετοί σκανδιναβοί να εντυπωσιάσουν) , σεξ και έντονα συναισθήματα. Η γραφή του άμεση και με νεύρο, ζωντανεύει μια πραγματική ιστορία που απασχόλησε την κοινή γνώμη και τον τύπο της Αμερικής την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, με μοναδικό τρόπο. Πιθανά πρόκειται για το πιο αρμονικό πάντρεμα του ερωτικού στοιχείου με την αστυνομική πλοκή στη νουάρ λογοτεχνία.

Στο βιβλίο κυριαρχεί η τραγικότητα των καταραμένων ηρώων που οδεύουν σε ένα τέλος καθόλου προβλέψιμο, υποτασσόμενοι τελικά στη μοίρα τους.

Ο «ταχυδρόμος» επηρέασε ακόμα και το μεγάλο Αλμπερ Καμύ (κατά δήλωση του) στη συγγραφή του «Ο Ξένος» αλλά και νεότερους και πολύ αξιόλογους συγγραφείς όπως ο Dennis Lehane (σκοτεινό ποτάμι).

Υπόθεση : Με φόντο την Αμερική του μεσοπολέμου, ένας περιπλανώμενος τυχοδιώκτης που έχει ξεφύγει από το γραφείο του εισαγγελέα και μια αισθησιακή νεαρή γυναίκα ερωτεύονται και συνωμοτούν για να την απελευθερώσουν από τον ανέραστο γάμο της με ένα μεγαλύτερό της μετανάστη ελληνικής καταγωγής. Η παθιασμένη αλλά παράνομη σχέση τους γίνεται αφορμή για μια σειρά γεγονότων που καταλήγουν στο έγκλημα.

Το θεωρώ must read βιβλίο και το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!!

Άντυ

Τελικά και όπως είναι πολύ φυσιολογικό η επιτυχία που συνόδευσε το “Κορίτσι στο τραίνο” έκανε το είδος σχολή και εμφανίστηκαν αρκετοί φιλόδοξοι συγγραφείς που θέλουν να μοιραστούν ακόμα και την οικονομική επιτυχία του συγκεκριμένου βιβλίου. Με αυτή την εισαγωγή δεν θέλω να πω ότι ο Michael Robotham έγραψε το καινούργιο του βιβλίο με αυτόν τον σκοπό, άλλωστε έχει αποδείξει στο παρελθόν με τα Watching You, Life or Death και Close Your Eyes ότι αυτό είναι το στιλ του, αλλά δεν παύει η συγκυρία έκδοσης και το στιλ να σου δείχνουν το “Κορίτσι στο τραίνο”.

Το βίβλο του Robotham The Secrets She Keeps χωρίζεται σε δυο μέρη (όπως ακριβώς το Κορίτσι στο τραίνο) όπου στο πρώτο ο αναγνώστης γνωρίζει τις δυο πρωταγωνίστριες και μέρος από τα μυστικά τους. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε τη φτωχή πλην τίμια Αγκάθα που παρ’ όλες τις προσωπικές της ικανότητες δουλεύει σε σουπερμάρκετ έχοντας πίσω της ένα δράμα που συμπεριλαμβάνει ένα παιδί που δόθηκε για υιοθεσία, και την αστή Μενγκ που είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η Αγκάθα.

biblio_17_0034.gifΣύζυγος με καλή δουλειά, δυο παιδιά και περιμένοντας το τρίτο η Μενγκ κουβαλάει το δικό της μυστικό που θα μπορούσε να δημιουργήσει και προβλήματα στο γάμο της μιας και κάποια στιγμή – όταν περίπου υπολογίζεται ότι άρχισε η εγκυμοσύνη – είχε μια εξωσυζυγική σχέση που αφήνει πολλές σκιές στο τι πρόκειται να συμβεί και στο άμεσο μέλλον με την γέννηση του παιδιού. Αυτό στο πρώτο μέρος του βιβλίου που κυλάει αργά και ο αναγνώστης προσπαθεί να διαβάσει αυτά που δεν λέγονται ή αυτά που είναι κρυμμένα σε αυτά που δεν λένε στις συζητήσεις τους οι δυο πρωταγωνίστριες. Άλλωστε το βιβλίο στο εξώφυλλο χαρακτηρίζεται σαν ψυχολογικό θρίλερ οπότε περιμένεις κάπου να πεταχτεί κάτι που δεν το περιμένεις.

Μέσα σε όλα αυτά αρχίζεις να διακρίνεις και τις προσωπικές επιθυμίες της Αγκάθα που μετά την απώλεια του πρώτου παιδιού της θέλει να ζήσει την μητρότητα και αυτή τη φορά να είναι αυτή που θα κάνει τις επιλογές. Έτσι αργά και σταθερά πλησιάζουμε στο δεύτερο μέρος του βιβλίου που όπως γίνεται και με τους Ρωμαίους στον Αστερίξ, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι σου. Τα πάντα συμβαίνουν ξαφνικά και ταυτόχρονα. Όλα τα μυστικά αποκαλύπτονται αφήνοντας χώρο και για πολλά καινούργια και βέβααα οι προσωπικές ψυχολογικές ανησυχίες των δυο γυναικών γίνονται ένας συνεχόμενος τρόμος που δεν σου επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο κάτω μέχρι να το τελειώσεις.

Πολύ ειλικρινά τώρα, το Watching You του Robotham που αν δεν κάνω λάθος είχε κυκλοφορήσει κάποια στιγμή το 2013 ήταν καλό. Τα επόμενα δεν είχα την ευκαιρία να τα διαβάσω αλλά παράλληλα δεν είναι πολύς καιρός που διάβασα το “Κορίτσι στο τραίνο”, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν σαν να έψαχνα τις ομοιότητες. Και το κακό είναι ότι τις έβρισκα. Ίσως αν είχε περάσει λίγος καιρός ακόμα να το είχα δει με ένα διαφορετικό μάτι, αλλά αυτή τη στιγμή …δεν ενθουσιάστηκα.

Φαντάζομαι όμως ότι θα αρέσει στους φίλους του στιλ που ο Robotham πραγματικά υπηρετεί. Ίσως κάτι ακόμα που δεν με κράτησε να ήταν η υπερβολή που βρήκα μερικές φόρες στις περιγραφές περί …μητρικού φίλτρου που ο συγγραφέας αφιέρωσε μεγάλο μέρος του πονήματός του και δεν είναι καν …μητέρα.

Ίσως όμως το βιβλίο να κυκλοφόρησε και την κατάλληλη εποχή, δεν το κάνω συχνά και έχω τις προσωπικές μου ενστάσεις για τις κατηγοριοποιήσεις και ειδικά την συγκεκριμένη αλλά ίσως αυτό να είναι ένα κατάλληλο βιβλίο ….παραλίας. Ένα καλοκαιρινό βιβλίο.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου 2017, είναι εκδόσεις Scribner και από ότι είδα κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική μορφή.

 

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά διαβάζουμε για τις περιπτώσεις κοριτσιών που αρπάχθηκαν σε τρυφερή ηλικία και έμειναν φυλακισμένες ψυχασθενών, όχι μόνο για χρόνια αλλά για δεκαετίες. Είχαμε την περίπτωση στην Αυστρία, είχαμε την άλλη στην Ολλανδία και μετά αρκετές στις ΗΠΑ. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τσουνάμι από βιβλία για το θέμα με πρώτους «συγγραφείς» τους ψυχολόγους και τους αναλυτές. Ακολούθησαν τα ίδια τα θύματα, οι πιο δικαιολογημένοι από όλους να γράψουν βιβλία και μάλιστα για πολλούς λόγους συν τους οικονομικούς και όπως ήταν φυσικό μετά ήρθαν οι συγγραφείς βιβλίων μυστηρίου, θρίλερ και φυσικά τρόμου.

Τα τελευταία δυο χρόνια διάβασα ένα-δυο από αυτά τα θρίλερ αλλά κανένα δεν με εντυπωσίασε. Για να πω την αλήθεια πιο τρομακτικό μου φάνηκε το βιβλίο αφήγηση της κοπέλας από την Ολλανδία παρά όλα τα υπόλοιπα που πολλές φορές η φαντασία τους υπερέβαλε και ξεχνούσαν ότι η πραγματικότητα τις περισσότερες φόρες είναι πολύ πιο τρομακτική από οποιοδήποτε θρίλερ.

biblio_17_0033.gifΗ Karen Dionne όμως, στο βιβλίο της με τον τίτλο που θυμίζει Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: The Marsh King’s Daughter (Η κόρη του βασιλιά του έλους), ξεκινάει λίγο διαφορετικά. Αντί για το θύμα, το κορίτσι που αρπάχτηκε, βιάστηκε και βασανίστηκε για χρόνια και στο τέλος απόκτησε και παιδί από τον απαγωγέα βασανιστή της. Η Dionne πιάνει αυτό ακριβώς το παιδί, το δημιούργημα αυτής της εκτός ορίων σχέσης, το κορίτσι για το οποίο η έννοια πατέρας ήταν αυτός ακριβώς που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια.

Η Helena Pelletier, η ηρωίδα του βιβλίου της Karen Dionne είναι σύζυγος και μητέρα σε ένα μικρό απομονωμένο αμερικανικό χωριό στην κυριολεξία χαμένο από τον χάρτη και στη μέση ενός περιβάλλοντος που έχει από ερήμους μέχρι δάση. Η Helena όχι μόνο δείχνει να ξέρει το δάσος αλλά αποδεικνύεται τέλεια κυνηγός και ιχνηλάτης συν ότι για να βγάλει κάποια λεφτά, φτιάχνει μαρμελάδες από άγρια φρούτα που μόνο εκείνη από ότι φαίνεται μπορεί να βρει στο δάσος με τα περίεργα ταλέντα της. Αυτό όμως που ποτέ δεν λέει η Helena είναι ότι όλα αυτά τα έμαθε από τον …πάτερα της. Ναι, αυτόν που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια και τώρα βρίσκεται στη φυλακή με μια πολύ βαριά ποινή.

Το νέο στην ιστορία που αλλάζει και όλη την πλοκή είναι ότι αυτός ο πατέρας που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια τα κατάφερε να δραπετεύσει από την φυλακή δολοφονώντας έναν φύλακα. Φυσικά η αστυνομία επικοινωνεί μαζί της και φυσικά την ενημερώνει για τις υποψίες τους για το πού βρίσκεται ο ψυχοπαθής «πατέρας» της, αλλά η Helena ξέρει καλύτερα. Ξέρει καλύτερα ότι ο «πατέρας» της έχει ξεκινήσει για να την βρει, ξέρει καλύτερα ότι όταν την βρει κινδυνεύει όλη η οικογένειά της και τέλος ξέρει καλύτερα ότι είναι η μόνη που μπορεί να τον σταματήσει. Έτσι ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου που η Helena πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα αυτά που της έμαθε ο “πατέρας” της για να τον πιάσει και να δώσει ένα οριστικό τέλος στον τρόμο και τα μυστικά.

Η Karen Dionne παίζει συχνά στο βιβλίο της με τον χρόνο, συχνά η ηρωίδα ταξιδεύει στο παρελθόν, την εποχή που ήταν φυλακισμένη με την μητέρα της από αυτόν τον άντρα σε ένα ξυλόσπιτο στο δάσος, τις στιγμές απομόνωσης και τρόμου που έζησε σαν παιδί κι όλα αυτά ξαναζώντας την ίδια απομόνωση και τον ίδιο τρόμο στο ίδιο ακριβώς δάσος που τώρα έχει καταφύγει ο δραπέτης ψυχασθενής «πατέρας» της. Διαβάζοντας το The Marsh King’s Daughter και έχοντας ήδη διαβάσει αρκετές μαρτυρίες από κοπέλες που περάσαν τα ίδια στα χέρια ψυχασθενών πρέπει να παραδεχτώ ότι η έρευνα της Dionne σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ εκτεταμένη και ακόμα και σημεία που μένουν ομιχλώδη είναι μέσα στα όρια αυτού που συμβαίνει με τα πραγματικά θύματα.

Άλλο ένα βιβλίο για τις διακοπές, με πολύ ένταση και καλές δόσεις τρόμου, αρκεί αυτές οι διακοπές να μην είναι σε …δάσος!

Το βιβλίο The Marsh King’s Daughter της Karen Dionne θεωρείται ψυχολογικό θρίλερ και είναι εκδόσεις: G.P. Putnam’s Sons. Κυκλοφορεί ήδη σε όλες του τις μορφές, έντυπο και ηλεκτρονικό και εκδόθηκε στις 13 Ιουνίου 2017.

 

Ο Andrew Pyper κατάγεται από μια παραδοσιακή βορειοϊρλανδέζικη οικογένεια που μετανάστευσε στον Καναδά κουβαλώντας μαζί της όλες τις παραδόσεις και τους μύθους της κέλτικης Ιρλανδίας μαζί με μια πολύ ισχυρή δόση γοτθικού πεσιμισμού και μυστηρίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο νεότερος γιος της οικογένειας, γεννημένος στο Οντάριο του Καναδά, να κάνει σκοπό της ζωής του τη συγγραφή αυτών των μύθων και του γοτθικού περιβάλλοντος που τους περικλείει. Τώρα σε όλα αυτά προσθέστε αγωνία και μυστήριο και έχετε το The Only Child, (το μόνο παιδί) το τελευταίο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε.

biblio_17_0030.gifΤο The Only Child έχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό θρίλερ συν ότι σε κρατάει άγρυπνο ένα δυο βράδια αφού το διαβάσεις κοιτάζοντας σκιές και προσπαθώντας να ξεχωρίσεις θορύβους μέσα στο σπίτι.

Χωρίς να θέλω να μαρτυρήσω τι συμβαίνει μιας και σε ένα θρίλερ όλες οι λεπτομέρειες έχουν την σημασία τους, η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ψυχιατρείο για σοβαρούς εγκληματίες, κεντρικό πρόσωπο και κυρίως αφηγητής είναι μια ψυχίατρος με πολύ ταραγμένη παιδική ηλικία και προβλήματα μνήμης από αυτή τηn περίοδο της ζωής της και βέβαια πολλά, πολύ ταραγμένα μυαλά και από τις δυο πλευρές των διαδρόμων. Με το δυο πλευρές εννοώ ασθενείς και εργαζομένους. Και φυσικά τον έναν, τον πολύ έναν ασθενή που ισχυρίζεται ότι είναι 200 χρονών και …. Αλλά μην σας πω τίποτα άλλο. Φτάνουν αυτά για να φανταστείτε τι σημαίνει θόρυβοι και σκιές στο σκοτάδι.

Θα σας εκπλήξω γιατί έχω δηλώσει πολλές φορές ότι δεν είμαι φαν του είδους, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε. Και μου άρεσε όχι μόνο γιατί πραγματικά έχει στιγμές που η αδρεναλίνη σου σαν αναγνώστης χτυπάει ταβάνι, όχι μόνο για την απόλυτη αληθοφάνεια ακόμα και των πιο τραβηγμένων στοιχείων αλλά και γιατί μέσα σε όλα υπάρχει και μια έντονη διάθεση ειρωνείας. Προσέξτε δεν είπα χιούμορ. Ειρωνείας, ο συγγραφέας ειρωνεύεται από την σύγχρονη κοινωνία μέχρι την σύγχρονη ψυχιατρική και την εγκληματολογία και όλα αυτά ενώ βυθίζεται όλο και περισσότερο σε δυο πολύ μπερδεμένα μυαλά.

Ένα καλό βιβλίο για καλοκαιρινές διακοπές αν και πολύ φοβάμαι ότι αφού το διαβάσετε θα δυσκολευτείτε να εμπιστευτείτε καινούργιες γνωριμίες.

Το βιβλίο του Andrew Pyper «The Only Child» κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου από τον εκδοτικό Simon & Schuster και φαντάζομαι σε όλες τις δυνατές μορφές.

Μετά από μια δεκαετία ο πολυτάλαντος Peter Blauner, συγγραφέας αστυνομικών θρίλερ, επανεμφανίστηκε με το βιβλίο Proving Ground, αλλά …αλλά πριν κοιτάξουμε το βιβλίο ας ρίξουμε μια ματιά στον ίδιο τον Blauner. Ο Blauner έχει ιστορία στο αστυνομικό θρίλερ και ήταν το βιβλίο του The Last Good Day που τον έβαλε σε όλους τους καταλόγους των μπέστ-σέλερ. Ήταν το The Last Good Day  πριν από έντεκα ακριβώς χρόνια, και μετά, μετά τίποτα, που με τον καιρό γι’ αυτούς που δεν γνώριζαν άρχισε να δημιουργεί ερωτηματικά και σκέψεις.

Η αλήθεια είναι ότι ο Peter Blauner δε σταμάτησε να γράφει ούτε μια μέρα, απλά από το χαρτί πέρασε στην μικρή οθόνη μιας και γι’ αυτά τα δέκα χρόνια ήταν από τους βασικούς συγγραφείς των πολύ γνωστών τηλεοπτικών σειρών: Law & Order: SVU και Blue Bloods, που από ότι ξέρω συνεχίζουν να γυρίζονται και να προβάλλονται. Μάλιστα γι’ αυτούς που το ξέρουν είναι άξιο απορίας που βρήκε το χρόνο να γράψει και ένα βιβλίο.

biblio_17_0027.gifΦίλος των αστυνομικών σειρών στη μικρή οθόνη παραδέχομαι ότι το Law & Order: SVU είναι από τις καλύτερες που έχω δει. Όχι μόνο είναι καλογραμμένη, καλογυρισμένη με πολύ καλές ηθοποιίες αλλά είναι και αληθοφανής. Παρακολουθείς κάποιες άλλες – μεταξύ τους κάποιες με τεράστια ανταπόκριση στο κοινό – και αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει ακόμα Νέα Υόρκη, θα έπρεπε οι μισοί να είναι δολοφονημένοι και άλλοι μισοί ψυχασθενείς δολοφόνοι. Παράλληλα και παρ’ όλο που βρίσκεται στην 19η συνεχή χρόνια της η σειρά – αριθμός ρεκόρ – έχει καταφέρει να μην πέσει στις λακκούβες που πέφτουν σειρές με ζωή πέντε με επτά χρόνια, δεν έχει επεισόδια ..που κάτι θυμίζουν, υποθέσεις που είσαι σίγουρος ότι έχεις ξαναδεί στην ίδια ακριβώς σειρά. Το κάθε επεισόδιο είναι μοναδικό, συν ένα ακόμα μεγάλο συν, όλα τα εγκλήματα δεν γίνονται από ψυχοπαθείς δολοφόνους και δεν είναι υποχρεωτικά όλα δολοφονίες.

Σε όλα αυτά από ότι φαντάζομαι καταλαβαίνετε, σημαντικό ρόλο παίζει ο συγγραφέας, ο σεναριογράφος της σειράς. Ο Peter Blauner. Και ήταν σημαντικό να τα αναφέρω εδώ γιατί τουλάχιστον σε εμένα που έχω διαβάσει προηγούμενες δουλειές του, φαίνεται πόσο η συγγραφή σεναρίων λειτούργησε και σαν σχολείο για τον συγγραφέα.

Η Νέα Υόρκη και δυο τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, είναι στο κέντρο του βιβλίου. Αλλά μια Νέα Υόρκη αληθοφανής κι όχι υποχρεωτικά σκοτεινή με έναν δολοφόνο σε κάθε γωνιά. Ο Nathaniel “Natty Dread” Dresden είναι ο ένας χαρακτήρας. Πολύπλοκος σε μόνιμη ισορροπία μεταξύ παρανομίας, τρέλας και κανονικότητας και από την άλλη ο ντετέκτιβ Lourdes “LRo” Robles, η απόλυτη παρακμή του Νεοϋορκέζου μπάτσου που κουβαλάει τα δικά του οικογενειακά και κοινωνικά δράματα. Ανάμεσά τους ο πατέρας του Natty, γνωστός μεγαλοδικηγόρος με πελατολόγιο όλα τα καθάρματα της Νέας Υόρκης, που δολοφονείται.

Η συνέχεια επι του …χαρτιού.

Το βιβλίο έχει ταχύτητες επεισοδίου του Law & Order: SVU, υπάρχουν κάποιες στιγμές που ο συγγραφέας εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του, υπάρχουν άλλες σε απόλυτη ισορροπία, που έχουν από κυνηγητά με αυτοκίνητα μέχρι στενά, σκοτεινά στενάκια. Ένα καλό βιβλίο θρίλερ με πολλές απρόβλεπτες εξελίξεις, από αυτές που αρέσουν στο είδος όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ο Peter Blauner είναι …ο Peter Blauner. Τεχνίτης στις λέξεις και στους διαλόγους.

Άλλο ένα βιβλίο για τη λίστα των βιβλίων που θα κάνανε καλή παρέα στην παραλία.

Το Proving Ground του Peter Blauner είναι εκδόσεις Minotaur Books, κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 2017 και πρέπει να κυκλοφορεί ήδη σε ψηφιακή μορφή.