Archive for the ‘Δράση – Μυστήριο’ Category

Τελικά και όπως είναι πολύ φυσιολογικό η επιτυχία που συνόδευσε το “Κορίτσι στο τραίνο” έκανε το είδος σχολή και εμφανίστηκαν αρκετοί φιλόδοξοι συγγραφείς που θέλουν να μοιραστούν ακόμα και την οικονομική επιτυχία του συγκεκριμένου βιβλίου. Με αυτή την εισαγωγή δεν θέλω να πω ότι ο Michael Robotham έγραψε το καινούργιο του βιβλίο με αυτόν τον σκοπό, άλλωστε έχει αποδείξει στο παρελθόν με τα Watching You, Life or Death και Close Your Eyes ότι αυτό είναι το στιλ του, αλλά δεν παύει η συγκυρία έκδοσης και το στιλ να σου δείχνουν το “Κορίτσι στο τραίνο”.

Το βίβλο του Robotham The Secrets She Keeps χωρίζεται σε δυο μέρη (όπως ακριβώς το Κορίτσι στο τραίνο) όπου στο πρώτο ο αναγνώστης γνωρίζει τις δυο πρωταγωνίστριες και μέρος από τα μυστικά τους. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε τη φτωχή πλην τίμια Αγκάθα που παρ’ όλες τις προσωπικές της ικανότητες δουλεύει σε σουπερμάρκετ έχοντας πίσω της ένα δράμα που συμπεριλαμβάνει ένα παιδί που δόθηκε για υιοθεσία, και την αστή Μενγκ που είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η Αγκάθα.

biblio_17_0034.gifΣύζυγος με καλή δουλειά, δυο παιδιά και περιμένοντας το τρίτο η Μενγκ κουβαλάει το δικό της μυστικό που θα μπορούσε να δημιουργήσει και προβλήματα στο γάμο της μιας και κάποια στιγμή – όταν περίπου υπολογίζεται ότι άρχισε η εγκυμοσύνη – είχε μια εξωσυζυγική σχέση που αφήνει πολλές σκιές στο τι πρόκειται να συμβεί και στο άμεσο μέλλον με την γέννηση του παιδιού. Αυτό στο πρώτο μέρος του βιβλίου που κυλάει αργά και ο αναγνώστης προσπαθεί να διαβάσει αυτά που δεν λέγονται ή αυτά που είναι κρυμμένα σε αυτά που δεν λένε στις συζητήσεις τους οι δυο πρωταγωνίστριες. Άλλωστε το βιβλίο στο εξώφυλλο χαρακτηρίζεται σαν ψυχολογικό θρίλερ οπότε περιμένεις κάπου να πεταχτεί κάτι που δεν το περιμένεις.

Μέσα σε όλα αυτά αρχίζεις να διακρίνεις και τις προσωπικές επιθυμίες της Αγκάθα που μετά την απώλεια του πρώτου παιδιού της θέλει να ζήσει την μητρότητα και αυτή τη φορά να είναι αυτή που θα κάνει τις επιλογές. Έτσι αργά και σταθερά πλησιάζουμε στο δεύτερο μέρος του βιβλίου που όπως γίνεται και με τους Ρωμαίους στον Αστερίξ, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι σου. Τα πάντα συμβαίνουν ξαφνικά και ταυτόχρονα. Όλα τα μυστικά αποκαλύπτονται αφήνοντας χώρο και για πολλά καινούργια και βέβααα οι προσωπικές ψυχολογικές ανησυχίες των δυο γυναικών γίνονται ένας συνεχόμενος τρόμος που δεν σου επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο κάτω μέχρι να το τελειώσεις.

Πολύ ειλικρινά τώρα, το Watching You του Robotham που αν δεν κάνω λάθος είχε κυκλοφορήσει κάποια στιγμή το 2013 ήταν καλό. Τα επόμενα δεν είχα την ευκαιρία να τα διαβάσω αλλά παράλληλα δεν είναι πολύς καιρός που διάβασα το “Κορίτσι στο τραίνο”, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν σαν να έψαχνα τις ομοιότητες. Και το κακό είναι ότι τις έβρισκα. Ίσως αν είχε περάσει λίγος καιρός ακόμα να το είχα δει με ένα διαφορετικό μάτι, αλλά αυτή τη στιγμή …δεν ενθουσιάστηκα.

Φαντάζομαι όμως ότι θα αρέσει στους φίλους του στιλ που ο Robotham πραγματικά υπηρετεί. Ίσως κάτι ακόμα που δεν με κράτησε να ήταν η υπερβολή που βρήκα μερικές φόρες στις περιγραφές περί …μητρικού φίλτρου που ο συγγραφέας αφιέρωσε μεγάλο μέρος του πονήματός του και δεν είναι καν …μητέρα.

Ίσως όμως το βιβλίο να κυκλοφόρησε και την κατάλληλη εποχή, δεν το κάνω συχνά και έχω τις προσωπικές μου ενστάσεις για τις κατηγοριοποιήσεις και ειδικά την συγκεκριμένη αλλά ίσως αυτό να είναι ένα κατάλληλο βιβλίο ….παραλίας. Ένα καλοκαιρινό βιβλίο.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου 2017, είναι εκδόσεις Scribner και από ότι είδα κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική μορφή.

 

Advertisements

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά διαβάζουμε για τις περιπτώσεις κοριτσιών που αρπάχθηκαν σε τρυφερή ηλικία και έμειναν φυλακισμένες ψυχασθενών, όχι μόνο για χρόνια αλλά για δεκαετίες. Είχαμε την περίπτωση στην Αυστρία, είχαμε την άλλη στην Ολλανδία και μετά αρκετές στις ΗΠΑ. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τσουνάμι από βιβλία για το θέμα με πρώτους «συγγραφείς» τους ψυχολόγους και τους αναλυτές. Ακολούθησαν τα ίδια τα θύματα, οι πιο δικαιολογημένοι από όλους να γράψουν βιβλία και μάλιστα για πολλούς λόγους συν τους οικονομικούς και όπως ήταν φυσικό μετά ήρθαν οι συγγραφείς βιβλίων μυστηρίου, θρίλερ και φυσικά τρόμου.

Τα τελευταία δυο χρόνια διάβασα ένα-δυο από αυτά τα θρίλερ αλλά κανένα δεν με εντυπωσίασε. Για να πω την αλήθεια πιο τρομακτικό μου φάνηκε το βιβλίο αφήγηση της κοπέλας από την Ολλανδία παρά όλα τα υπόλοιπα που πολλές φορές η φαντασία τους υπερέβαλε και ξεχνούσαν ότι η πραγματικότητα τις περισσότερες φόρες είναι πολύ πιο τρομακτική από οποιοδήποτε θρίλερ.

biblio_17_0033.gifΗ Karen Dionne όμως, στο βιβλίο της με τον τίτλο που θυμίζει Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: The Marsh King’s Daughter (Η κόρη του βασιλιά του έλους), ξεκινάει λίγο διαφορετικά. Αντί για το θύμα, το κορίτσι που αρπάχτηκε, βιάστηκε και βασανίστηκε για χρόνια και στο τέλος απόκτησε και παιδί από τον απαγωγέα βασανιστή της. Η Dionne πιάνει αυτό ακριβώς το παιδί, το δημιούργημα αυτής της εκτός ορίων σχέσης, το κορίτσι για το οποίο η έννοια πατέρας ήταν αυτός ακριβώς που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια.

Η Helena Pelletier, η ηρωίδα του βιβλίου της Karen Dionne είναι σύζυγος και μητέρα σε ένα μικρό απομονωμένο αμερικανικό χωριό στην κυριολεξία χαμένο από τον χάρτη και στη μέση ενός περιβάλλοντος που έχει από ερήμους μέχρι δάση. Η Helena όχι μόνο δείχνει να ξέρει το δάσος αλλά αποδεικνύεται τέλεια κυνηγός και ιχνηλάτης συν ότι για να βγάλει κάποια λεφτά, φτιάχνει μαρμελάδες από άγρια φρούτα που μόνο εκείνη από ότι φαίνεται μπορεί να βρει στο δάσος με τα περίεργα ταλέντα της. Αυτό όμως που ποτέ δεν λέει η Helena είναι ότι όλα αυτά τα έμαθε από τον …πάτερα της. Ναι, αυτόν που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια και τώρα βρίσκεται στη φυλακή με μια πολύ βαριά ποινή.

Το νέο στην ιστορία που αλλάζει και όλη την πλοκή είναι ότι αυτός ο πατέρας που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια τα κατάφερε να δραπετεύσει από την φυλακή δολοφονώντας έναν φύλακα. Φυσικά η αστυνομία επικοινωνεί μαζί της και φυσικά την ενημερώνει για τις υποψίες τους για το πού βρίσκεται ο ψυχοπαθής «πατέρας» της, αλλά η Helena ξέρει καλύτερα. Ξέρει καλύτερα ότι ο «πατέρας» της έχει ξεκινήσει για να την βρει, ξέρει καλύτερα ότι όταν την βρει κινδυνεύει όλη η οικογένειά της και τέλος ξέρει καλύτερα ότι είναι η μόνη που μπορεί να τον σταματήσει. Έτσι ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου που η Helena πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα αυτά που της έμαθε ο “πατέρας” της για να τον πιάσει και να δώσει ένα οριστικό τέλος στον τρόμο και τα μυστικά.

Η Karen Dionne παίζει συχνά στο βιβλίο της με τον χρόνο, συχνά η ηρωίδα ταξιδεύει στο παρελθόν, την εποχή που ήταν φυλακισμένη με την μητέρα της από αυτόν τον άντρα σε ένα ξυλόσπιτο στο δάσος, τις στιγμές απομόνωσης και τρόμου που έζησε σαν παιδί κι όλα αυτά ξαναζώντας την ίδια απομόνωση και τον ίδιο τρόμο στο ίδιο ακριβώς δάσος που τώρα έχει καταφύγει ο δραπέτης ψυχασθενής «πατέρας» της. Διαβάζοντας το The Marsh King’s Daughter και έχοντας ήδη διαβάσει αρκετές μαρτυρίες από κοπέλες που περάσαν τα ίδια στα χέρια ψυχασθενών πρέπει να παραδεχτώ ότι η έρευνα της Dionne σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ εκτεταμένη και ακόμα και σημεία που μένουν ομιχλώδη είναι μέσα στα όρια αυτού που συμβαίνει με τα πραγματικά θύματα.

Άλλο ένα βιβλίο για τις διακοπές, με πολύ ένταση και καλές δόσεις τρόμου, αρκεί αυτές οι διακοπές να μην είναι σε …δάσος!

Το βιβλίο The Marsh King’s Daughter της Karen Dionne θεωρείται ψυχολογικό θρίλερ και είναι εκδόσεις: G.P. Putnam’s Sons. Κυκλοφορεί ήδη σε όλες του τις μορφές, έντυπο και ηλεκτρονικό και εκδόθηκε στις 13 Ιουνίου 2017.

 

Ο Andrew Pyper κατάγεται από μια παραδοσιακή βορειοϊρλανδέζικη οικογένεια που μετανάστευσε στον Καναδά κουβαλώντας μαζί της όλες τις παραδόσεις και τους μύθους της κέλτικης Ιρλανδίας μαζί με μια πολύ ισχυρή δόση γοτθικού πεσιμισμού και μυστηρίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο νεότερος γιος της οικογένειας, γεννημένος στο Οντάριο του Καναδά, να κάνει σκοπό της ζωής του τη συγγραφή αυτών των μύθων και του γοτθικού περιβάλλοντος που τους περικλείει. Τώρα σε όλα αυτά προσθέστε αγωνία και μυστήριο και έχετε το The Only Child, (το μόνο παιδί) το τελευταίο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε.

biblio_17_0030.gifΤο The Only Child έχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό θρίλερ συν ότι σε κρατάει άγρυπνο ένα δυο βράδια αφού το διαβάσεις κοιτάζοντας σκιές και προσπαθώντας να ξεχωρίσεις θορύβους μέσα στο σπίτι.

Χωρίς να θέλω να μαρτυρήσω τι συμβαίνει μιας και σε ένα θρίλερ όλες οι λεπτομέρειες έχουν την σημασία τους, η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ψυχιατρείο για σοβαρούς εγκληματίες, κεντρικό πρόσωπο και κυρίως αφηγητής είναι μια ψυχίατρος με πολύ ταραγμένη παιδική ηλικία και προβλήματα μνήμης από αυτή τηn περίοδο της ζωής της και βέβαια πολλά, πολύ ταραγμένα μυαλά και από τις δυο πλευρές των διαδρόμων. Με το δυο πλευρές εννοώ ασθενείς και εργαζομένους. Και φυσικά τον έναν, τον πολύ έναν ασθενή που ισχυρίζεται ότι είναι 200 χρονών και …. Αλλά μην σας πω τίποτα άλλο. Φτάνουν αυτά για να φανταστείτε τι σημαίνει θόρυβοι και σκιές στο σκοτάδι.

Θα σας εκπλήξω γιατί έχω δηλώσει πολλές φορές ότι δεν είμαι φαν του είδους, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε. Και μου άρεσε όχι μόνο γιατί πραγματικά έχει στιγμές που η αδρεναλίνη σου σαν αναγνώστης χτυπάει ταβάνι, όχι μόνο για την απόλυτη αληθοφάνεια ακόμα και των πιο τραβηγμένων στοιχείων αλλά και γιατί μέσα σε όλα υπάρχει και μια έντονη διάθεση ειρωνείας. Προσέξτε δεν είπα χιούμορ. Ειρωνείας, ο συγγραφέας ειρωνεύεται από την σύγχρονη κοινωνία μέχρι την σύγχρονη ψυχιατρική και την εγκληματολογία και όλα αυτά ενώ βυθίζεται όλο και περισσότερο σε δυο πολύ μπερδεμένα μυαλά.

Ένα καλό βιβλίο για καλοκαιρινές διακοπές αν και πολύ φοβάμαι ότι αφού το διαβάσετε θα δυσκολευτείτε να εμπιστευτείτε καινούργιες γνωριμίες.

Το βιβλίο του Andrew Pyper «The Only Child» κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου από τον εκδοτικό Simon & Schuster και φαντάζομαι σε όλες τις δυνατές μορφές.

Μετά από μια δεκαετία ο πολυτάλαντος Peter Blauner, συγγραφέας αστυνομικών θρίλερ, επανεμφανίστηκε με το βιβλίο Proving Ground, αλλά …αλλά πριν κοιτάξουμε το βιβλίο ας ρίξουμε μια ματιά στον ίδιο τον Blauner. Ο Blauner έχει ιστορία στο αστυνομικό θρίλερ και ήταν το βιβλίο του The Last Good Day που τον έβαλε σε όλους τους καταλόγους των μπέστ-σέλερ. Ήταν το The Last Good Day  πριν από έντεκα ακριβώς χρόνια, και μετά, μετά τίποτα, που με τον καιρό γι’ αυτούς που δεν γνώριζαν άρχισε να δημιουργεί ερωτηματικά και σκέψεις.

Η αλήθεια είναι ότι ο Peter Blauner δε σταμάτησε να γράφει ούτε μια μέρα, απλά από το χαρτί πέρασε στην μικρή οθόνη μιας και γι’ αυτά τα δέκα χρόνια ήταν από τους βασικούς συγγραφείς των πολύ γνωστών τηλεοπτικών σειρών: Law & Order: SVU και Blue Bloods, που από ότι ξέρω συνεχίζουν να γυρίζονται και να προβάλλονται. Μάλιστα γι’ αυτούς που το ξέρουν είναι άξιο απορίας που βρήκε το χρόνο να γράψει και ένα βιβλίο.

biblio_17_0027.gifΦίλος των αστυνομικών σειρών στη μικρή οθόνη παραδέχομαι ότι το Law & Order: SVU είναι από τις καλύτερες που έχω δει. Όχι μόνο είναι καλογραμμένη, καλογυρισμένη με πολύ καλές ηθοποιίες αλλά είναι και αληθοφανής. Παρακολουθείς κάποιες άλλες – μεταξύ τους κάποιες με τεράστια ανταπόκριση στο κοινό – και αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει ακόμα Νέα Υόρκη, θα έπρεπε οι μισοί να είναι δολοφονημένοι και άλλοι μισοί ψυχασθενείς δολοφόνοι. Παράλληλα και παρ’ όλο που βρίσκεται στην 19η συνεχή χρόνια της η σειρά – αριθμός ρεκόρ – έχει καταφέρει να μην πέσει στις λακκούβες που πέφτουν σειρές με ζωή πέντε με επτά χρόνια, δεν έχει επεισόδια ..που κάτι θυμίζουν, υποθέσεις που είσαι σίγουρος ότι έχεις ξαναδεί στην ίδια ακριβώς σειρά. Το κάθε επεισόδιο είναι μοναδικό, συν ένα ακόμα μεγάλο συν, όλα τα εγκλήματα δεν γίνονται από ψυχοπαθείς δολοφόνους και δεν είναι υποχρεωτικά όλα δολοφονίες.

Σε όλα αυτά από ότι φαντάζομαι καταλαβαίνετε, σημαντικό ρόλο παίζει ο συγγραφέας, ο σεναριογράφος της σειράς. Ο Peter Blauner. Και ήταν σημαντικό να τα αναφέρω εδώ γιατί τουλάχιστον σε εμένα που έχω διαβάσει προηγούμενες δουλειές του, φαίνεται πόσο η συγγραφή σεναρίων λειτούργησε και σαν σχολείο για τον συγγραφέα.

Η Νέα Υόρκη και δυο τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, είναι στο κέντρο του βιβλίου. Αλλά μια Νέα Υόρκη αληθοφανής κι όχι υποχρεωτικά σκοτεινή με έναν δολοφόνο σε κάθε γωνιά. Ο Nathaniel “Natty Dread” Dresden είναι ο ένας χαρακτήρας. Πολύπλοκος σε μόνιμη ισορροπία μεταξύ παρανομίας, τρέλας και κανονικότητας και από την άλλη ο ντετέκτιβ Lourdes “LRo” Robles, η απόλυτη παρακμή του Νεοϋορκέζου μπάτσου που κουβαλάει τα δικά του οικογενειακά και κοινωνικά δράματα. Ανάμεσά τους ο πατέρας του Natty, γνωστός μεγαλοδικηγόρος με πελατολόγιο όλα τα καθάρματα της Νέας Υόρκης, που δολοφονείται.

Η συνέχεια επι του …χαρτιού.

Το βιβλίο έχει ταχύτητες επεισοδίου του Law & Order: SVU, υπάρχουν κάποιες στιγμές που ο συγγραφέας εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του, υπάρχουν άλλες σε απόλυτη ισορροπία, που έχουν από κυνηγητά με αυτοκίνητα μέχρι στενά, σκοτεινά στενάκια. Ένα καλό βιβλίο θρίλερ με πολλές απρόβλεπτες εξελίξεις, από αυτές που αρέσουν στο είδος όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ο Peter Blauner είναι …ο Peter Blauner. Τεχνίτης στις λέξεις και στους διαλόγους.

Άλλο ένα βιβλίο για τη λίστα των βιβλίων που θα κάνανε καλή παρέα στην παραλία.

Το Proving Ground του Peter Blauner είναι εκδόσεις Minotaur Books, κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 2017 και πρέπει να κυκλοφορεί ήδη σε ψηφιακή μορφή.

Με το είδος βιβλία τρόμου, δεν μπορώ να πω ότι έχω και την καλύτερη σχέση. Λίγα είναι τα βιβλία τρόμου που έχουν κρατήσει το ενδιαφέρον μου και αν εξαιρέσω τον Κινγκ – αν θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις συγγραφέα βιβλίων τρόμου – και λίγους ακόμα, οι περισσότεροι το μόνο που κάνουν είναι να αναμασούν ιστορίες του Λάβκραφτ ή να φτιάχνουν ιστορίες παρατραβηγμένες από παιδικούς εφιάλτες χωρίς κανένα πραγματικό νόημα και αξία.

biblio_17_0022.gifΕδώ κάπου, όσο περίεργο και να ακουστεί, ένας καθαρά κινηματογραφικός ήρωας δημιούργησε ένα καινούργιο παρακλάδι στην κατηγορία βιβλίων τρόμου που ταυτόχρονα μπορεί να είναι και σύγχρονο κι όχι βυθισμένο σε γκόθικ ονειρώξεις. Τα βιβλία τρόμου που συνδιάζουν περιπέτεια σε σύγχρονο περιβάλλον και σύγχρονα μέσα και ο ήρωας αυτός είναι φυσικά ο Ιντιάνα Τζόουνς. Είναι σαν το Τζουράσικ Παρκ αλλά αντί για δεινόσαυρους με δαίμονες.

Η ιστορία μας μεταφέρει στο όρος Αραράτ, όπως και ο τίτλος του βιβλίου, Ararat, και στην επιτέλους ανακάλυψη της κιβωτού. Παρενθετικά, το μυστήριο της κιβωτού και η πιθανή του θέση στην Τουρκία, στο όρος Αραράτ, έχει απασχολήσει σοβαρά από επιστήμονες μέχρι κυνηγούς θησαυρών τουλάχιστον τους τελευταίους τρεις αιώνες και μάλιστα πριν από τέσσερα χρόνια το National Geographic επένδυσε σε μια τέτοια αποστολή που δυστυχώς απέτυχε. Συν το μυστήριο μιας Ιαπωνικής αποστολής, χρηματοδοτούμενη από την Ιαπωνική κυβέρνηση, πριν από επίσης τέσσερα χρόνια που κινηματογράφησε μάλιστα και το σπήλαιο που βρήκαν -υποτίθεται- την κιβωτό και από τότε δεν έχει κάνει καμία άλλη ανακοίνωση.

Αλλά για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας. Ο Adam και η  Meryam είναι κινηματογραφιστές ντοκιμαντέρ και συγγραφείς που ετοιμάζονται να παντρευτούν όταν ξαφνικά γίνεται σεισμός στην Τουρκία και ενημερώνονται ότι έχει ανοίξει μια σπηλιά στο βουνό που έχει δείγματα της κιβωτού. Έτσι η νύφη παρατάει το νυφικό και ο γαμπρός το κουστούμι, βάζουν αρβύλες και αμπέχονο και τρέχουν στην Τουρκία να δουν τι συμβαίνει. Και κάπως έτσι ξεκινάει η περιπέτεια.

Περιπέτεια, γιατί παρά τις αναφορές και τις αναλύσεις της βίβλου όλα είναι πιθανά, από εξωγήινους μέχρι άλλες διαστάσεις και από τέρατα ξεχασμένα στο χρόνο μέχρι δαίμονες. Και ενώ όσο αυτό το μη εξηγήσιμο στοιχείο βάφει με αίμα τους πρόποδες του Αραράτ, εσύ, ο αναγνώστης, ζεις μαζί με το ζευγάρι Adam και Meryam, όλες τις αμφιβολίες που ξεκινάνε από το επιστημονικό τους μυαλό και την ανάγκη τους για λογικές αιτιάσεις. Και να σας πω την αλήθεια αυτό ήταν που τουλάχιστον εμένα μου άρεσε περισσότερο. Δεν υπήρχε κανένας δαίμονας που να κινείται ανάμεσα σε πεντάλφα με γαμψά νύχια και κοφτερή ουρά. Εδώ ήταν δυο επιστήμονες που προσπαθούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα γύρω τους με τη λογική του επιστήμονα που παρατηρεί και αναλύει σύμφωνα με τους νόμους της φύσης. Μάλιστα για μένα τουλάχιστον, η απουσία αυτού ακριβώς του κλισέ με τα πεντάλφα και τους κουκουλοφόρους ιερείς το έκανε ακόμα πιο τρομακτικό.

Εδώ έχεις να κάνεις με μια οντότητα που υπερβαίνει την επιστημονική σκέψη αλλά πρέπει να την αντιμετωπίσεις με την λογική και την τεχνογνωσία που σου δίνει η εποχή σου και οι γνώσεις σου χωρίς κανένα μαγικό ραβδάκι σαν αυτά του Χάρι Πότερ.

Το βιβλίο Ararat είναι γραμμένο από τον Christopher Golden σε κινηματογραφικούς ρυθμούς συνεχής δράσης και περιπέτειας ώστε να σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα. Αλώστε ο Christopher Golden είναι άνθρωπος της οθόνης, μικρής και μεγάλης. Η πένα του έχει συμμετάσχει σε πολλά σενάρια της σειράς με την γνωστή βρικολακοσκοτώστρα Buffy, ενώ έχει γράψει τα κείμενα για σειρά από graphic novels και κόμικς που συμπεριλαμβάνουν από τους X-Men μέχρι τον Hellboy.

Το βιβλίο Ararat του Christopher Golden είναι εκδόσεις St. Martin’s Press. Ημέρα έκδοσης η 18η Απριλίου και προς το παρόν υπάρχει μόνο με σκληρό εξώφυλλο στα αγγλικά. Από τα βιβλία που τουλάχιστον για τους εραστές του είδους αλλά και μη, ελπίζω να μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Το αστυνομικό μυθιστόρημα, η διαλεύκανση εγκλημάτων μέσα από μυστήριο και δράση, υπήρξε για πολλές δεκαετίες …αντρική υπόθεση. Η Miss Marple η Nancy Drew και η Bertha Cool σπάσανε για λίγο αυτό το μονοπώλιο την δεκαετία του ’20 και του ’30, αλλά παρόλη την παγκόσμια αναγνώριση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Τέλη της δεκαετίας του ’60 αρχές ’70, που η γυναικεία χειραφέτηση είναι γεγονός, έρχεται η θρυλική Modesty Blaise. Η Modesty Blaise είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση που ίσως στο μέλλον κάνουμε κάτι σπέσιαλ γι’ αυτήν. Ηρωίδα κόμικς που εμφανιζόταν σε καθημερινή εφημερίδα σε πενθήμερη συχνότητα, δυναμική, μυστηριώδης, μαγευτική, θηλυκή. Οι περιπέτειές της συνδιάζανε τη δράση με το μυστήριο, και σε μερικές περιπτώσεις έπιανε την επιστημονική φαντασία ή καλυτέρα το άμεσο μέλλον, όπως το βλέπανε οι συγγράφεις του ’60 και του ’70. Η Modesty Blaise όχι απλά έσπασε όλα τα αντρικά οχυρά στο είδος, αλλά επιβλήθηκε και έγινε πρότυπο για την δεκαετία του ’80 όπου οι γυναίκες ντετέκτιβ και ηρωίδες δράσης για μερικές χρονιές κυριαρχούν όχι μόνο σε βιβλία, αλλά και στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Σήμερα έχουμε φτάσει σε γυναίκες έτοιμες για όλα, όπως η Σουηδέζα Lisbeth Salander. Πάντα γυναίκες δυναμικές, μυστηριώδεις, μαγευτικές και με έντονη θηλυκότητα αλλά και μια διαφορά, τώρα εκτός από το να γκρεμίζουν ταμπού και οχυρά, απομυθοποιούν. Η Izzy Spellman απομυθοποιεί με ωμότητα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και την κατά τα βιβλία, ηρωική και μυστήρια δουλειά του, και η Rebekah Roberts απομυθοποιεί τον αστυνομικό ρεπόρτερ και γενικά το ρόλο του δημοσιογράφου πέραν αυτών που απολαμβάνουν τα φώτα των δελτίων ειδήσεων.

biblio_17_0018.gifΗ Rebekah Roberts στην τρίτη κατά σειρά περιπέτειά της πρέπει κάπως να αποδείξει ότι αξίζει τον τίτλο του δημοσιογράφου, όχι μόνο για τους άλλους ή τον αρχισυντάκτη που συνεχίζει να την βλέπει σαν κάτι που θέλει πολύ δουλειά ακόμα αλλά τον ίδιο τον εαυτό της. Η στιγμή της κρίσης που πρέπει να αποφασίσει αν αυτό που αποφάσισε να κάνει σαν δουλειά και αγάπησε, υπάρχει στην πραγματικότητα ή είναι απλά δημιούργημα επιθυμιών και φαντασίας. Κι εκεί που παλεύει μεταξύ των μεγάλων ναι και των μεγάλων όχι βρίσκει ένα παλιό γράμμα σταλμένο από τη φυλακή προς έναν παλαιότερο συνάδελφό της. Κι κάπου εκεί ξεκινάει η τρίτη περιπέτεια.

Στην τρίτη περιπέτεια της Rebekah Roberts, η συγγραφέας Julia Dahl μπαίνει και η ίδια στην δημοσιογραφική έρευνα και στα σκοτεινά δρομάκια μιας αίρεσης που δεν είναι αίρεση και είναι κομμάτι μιας ομάδας που έχει αποσχιστεί από τον Ιουδαϊσμό. Ξεκινώντας από το τέλος, οι Χασιδιστές Ιουδαίοι είναι ομάδα που αποσπάστηκε από τους Ορθόδοξους Ιουδαίους στα τέλη του 18ου αιώνα στην Ουκρανία και σήμερα υπάρχει κυρίως στις ΗΠΑ και την Βρετάνια. Παραδοσιακοί ιουδαίοι, ιδιαίτερα συντηρητικοί που πιστεύουν ότι η υπακοή στον θεό και στις εντολές του πρέπει να τηρούνται σε κάθε μέρος της κοινωνικής, επαγγελματικής και προσωπική ζωής των πιστών. Τώρα, ανάμεσα στους Χασιδιστές υπάρχει μια ομάδα που δεν αναγνωρίζουν οι Χασιδιστές και λέγονται Chabad Lubavitchers και σκοπός τους είναι να βρίσκουν εβραίους και να τους φέρνουν στη Χασιδιστική κοινωνία. Προσηλυτισμός με κάθε μέσο.

Η έρευνα της Julia Dahl είναι αποκαλυπτική για έναν κόσμο που πολύ λίγα είναι γνωστά και υπάρχει και λειτουργεί στη Νέα Υόρκη. Όσο για την ηρωίδα της, την Rebekah Roberts, ενώ ξεκίνησε από ένα γράμμα ενός νέου άντρα που επιμένει ότι δεν είναι αυτός ο δολοφόνος της οικογένειάς του και αφού προσπαθήσει να ζήσει μέσα από την έρευνά της τα γεγονότα των συγκρούσεων αστυνομίας και αφροαμερικανών διαδηλωτών στις αρχές του ’90 – που είναι το σκηνικό των φόνων – ψάχνοντας τον μυστηριώδη διαδηλωτή, που συμφώνα με τον νεαρό ήταν ο πραγματικός δολοφόνος, μπλέκει με όλο το σκοτεινό κόσμο των Chabad Lubavitchers και την ανικανότητα της αστυνομίας να τους αντιμετωπίσει ή ακόμα και να έχει το παραμικρό στοιχείο για το ποιοι είναι και τι κάνουν.

Η Dahl με πολύ ήρεμο τρόπο και χωρίς να μπερδεύει τον αναγνώστη, τον περνάει από το ένα ιστορικό γεγονός και τον ένα σκοτεινό κόσμο στο άλλο. Στην αρχή είναι ο κόσμος της φυλακής, η ανικανότητα των ερευνητών της αστυνομίας που αφού πήραν μια ομολογία από έναν εξαντλημένο σωματικά και ψυχικά έφηβο τον πασάρουν σε μια εξ ίσου ανίκανη δικαιοσύνη που θέλει απλά να κλείσει την υπόθεση. Στη συνέχεια οι συγκρούσεις στη Νέα Υόρκη και το φυλετικό ζήτημα στις ΗΠΑ και στο τέλος μια αίρεση που δεν είναι αίρεση.

Για να πω την αλήθεια, κατά τη διάρκεια που διάβαζα το βιβλίο, υπήρξαν στιγμές που χρειάστηκε να κάνω και προσωπική έρευνα – δόξα το Google – για να επιβεβαιώσω στοιχεία που μου φάνηκαν παρατραβηγμένα ακόμα και για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και προς έκπληξή μου για μια ακόμα φορά η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη από όποιο δημιούργημα φαντασίας.

Η Rebekah Roberts είναι μια ασυνήθιστη ηρωίδα βιβλίων μυστηρίου και δράσης αλλά ταυτόχρονα ελκυστική μιας και δεν είναι το πρότυπο της τάξης και μεθοδικότητας, απεναντίας πολλές φορές εμφανίζει έναν ατσούμπαλο Κλουζώ. Αλλά η ιστορία της Julia Dahl, η ιστορία πάνω στην οποία βασίζεται το βιβλίο και η γραφή της, δεν αφήνουν περιθώρια να ασχοληθείς με την τσαπατσουλιά της Rebekah. Απεναντίας αυτή ακριβώς η τσαπατσουλιά της δουλεύει και σαν συνδετικός κρίκος σε αυτά που συμβαίνουν και στην κορύφωση της ιστορίας.

Η Julia Dahl εξελίσσεται σαν συγγραφέας μαζί με τη ηρωίδα της και το τρίτο βιβλίο της Rebekah Roberts είναι σίγουρα θετική συνεισφορά για τις γυναίκες ντετέκτιβ και ηρωίδες δράσης.

Το βιβλίο Julia Dahl Conviction (Η Καταδίκη), κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Minotaur Books, στις 27 Μαρτίου 2017 και υπάρχει και σαν ψηφιακή μορφή. Δεν είμαι σίγουρος αν κάποιο από τα βιβλία της Julia Dahl έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά αλλά το Conviction αξίζει να το διαβάσετε ακόμα και στο πρωτότυπο, όχι μόνο για την ιστορία και την ηρωίδα αλλά και για την έρευνα της συγγραφέως.

H κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Κάπως έτσι σκέφτομαι όταν διαβάζω ένα βιβλίο και απορώ με ποιο σκεπτικό εκδόθηκε. Φταίνε οι εκδοτικοί που εκδίδουν σαβούρα ή φταίνε οι αναγνώστες που τα αγοράζουν και μάλιστα σε κάθε νέα κυκλοφορία τρέχουν ενθουσιασμένοι φωνάζοντας «το θέλω, το θέλω!»;

Εκδοτικοί ή αναγνώστες;

biblio_17_0016.gifΦαύλος κύκλος θα έλεγα. Η μόδα θέλει αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ. Υπάρχει μόδα στα βιβλία; Θα ρώταγε κάποιος. Ναι, υπάρχει και φαίνεται από τους ρυθμούς που εκδίδονται τα βιβλία αυτού του είδους σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Η «Μέθοδος 15/33» είναι ένα από αυτά τα βιβλία για τα οποία γίνεται ντόρος για ένα διάστημα, γράφονται διθυραμβικές κριτικές από κάποιους και μετά ξεχνιούνται. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό το βιβλίο θα το διάβαζε κάποιος χαλαρά και γρήγορα προσπαθώντας να περάσει την ώρα του -πχ σε κάποιο ταξίδι και στο τέλος θα το εγκατέλειπε στο κάθισμα του μήπως φανεί χρήσιμο στον επόμενο επιβάτη. Αυτή είναι η αξία του.

Ανήκει στην κατηγορία βιπεράκι της πλάκας που μόλις το κλείνεις το ξεχνάς και αν το έβρισκα με 3 ευρώ σε ένα σταντ στο περίπτερο θα μου φαινόταν φυσιολογικό και δεν θα το σχολίαζα καν.

Τώρα όμως αναρωτιέμαι…γιατί αυτό το βιβλίο καμαρώνει στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων και διεκδικεί μια θέση στη βιβλιοθήκη μου; Με τι προσόντα;

Σαν ιστορία θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα αν δεν ήταν τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ακόμα κι αν δεχτούμε ως γεγονός όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές με τις σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες, το βιβλίο είναι γεμάτο πράγματα που δεν στέκουν και ένα σωρό χαζές λεπτομέρειες που προκαλούν γέλιο. Επίσης είναι λίγο δύσκολο να μην γελάσεις με τον χαρακτήρα που στήνει η συγγραφέας για την βασική της πρωταγωνίστρια. Παιδί θαύμα, πανέξυπνη, με υπερ-αναλυτικό μυαλό, διακόπτες on/off για όλα τα συναισθήματα που τα ενεργοποιεί κατά βούληση, κορίτσι Μαγκάιβερ, από πλούσια οικογένεια με πανέξυπνους επιτυχημένους γονείς ,που πάει στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς της και πιστεύει στο κακό το μάτι και στα θεϊκά σημάδια.

Ο τρόπος που τελειώνει η ιστορία θα μπορούσε κι αυτός να χαρακτηριστεί αστείος ,για να μην πω γελοίος. Γενικά σε όλο το βιβλίο κυριαρχούν οι αφελείς συμπτώσεις. Ακόμα και η ίδια η συγγραφέας το καταλαβαίνει και βάζει έναν από τους ήρωες να αναφέρει ότι είναι λίγο απίστευτα αλλά αληθινά όλα αυτά. Δεν έχω να πω κάτι άλλο ,απλά χαίρομαι που δεν το αγόρασα για να το διαβάσω. Δεν θα το πρότεινα σε κανέναν.

Ειρήνη Προϊκάκη