Archive for the ‘Μυθιστόρημα’ Category

Δυο γυναίκες, η μια τρέχει να ξεφύγει από έναν βίαιο σύζυγο η άλλη έχει εξαφανιστεί και όπως ομολογεί ο σύζυγός της στον ντετέκτιβ που ερευνά την υπόθεση ίσως και να ήταν …βίαιος μερικές φορές. Συγγραφέας η Kimberly Belle και τίτλος του βιβλίου «Dear Wife» (Αγαπημένη γυναίκα) με όση ειρωνεία ή σαρκασμό μπορεί να κρύβει ένας τίτλος.

Η Kimberly Belle είναι ήδη γνωστή στον χώρο των ψυχολογικών θρίλερ με τα The Marriage Lie και Three Days Missing, και το θέμα της επίσης γνωστό, γυναίκες που έζησαν με τον εφιάλτη του βίαιου συντρόφου. Η Belle είναι επίσης γνωστή για τα επαναλαμβανόμενα σασπένς και αναποδογυρίσματα στις ιστορίες της καθώς και την εμβάθυνση στις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής στην καθημερινότητά της.

books19_003.gifΣτο «Dear Wife», από τα πρώτα δυο κεφάλαια δεν μπορείς να αποφύγεις την ερώτηση αν η Μπεζ, η γυναίκα που τρέχει, και η Σαμπρίνα, η γυναίκα που έχει εξαφανιστεί, είναι το ίδιο πρόσωπο. Κι ενώ στην πορεία της ανάγνωσης απαντήσεις θα δοθούν, η ερώτηση θα παραμείνει μέχρι το τέλος του βιβλίου. Κι αυτό είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό των βιβλίων της Belle, ότι οι απαντήσεις έρχονται στο τέλος και τις περισσότερες φορές δεν τις υποψιάστηκες.

Κάτι που σε μένα άρεσε ιδιαίτερα ήταν ο τρόπος που η συγγραφέας «μιλάει» στον αναγνώστη μέσω της Μπεζ σαν να είναι ο βίαιος σύζυγος. Φαντάζομαι για έναν άνδρα θα είναι αποκαλυπτικό για τη δική του συμπεριφορά προς τις γυναίκες αδιάφορα του βαθμού επικινδυνότητας ή αν υπήρξε βία.

Το βιβλίο της Kimberly Belle είναι το τέλειο καλοκαιρινό διάβασμα κι αν δεν έχετε διαβάσει κάτι άλλο από την ίδια σας προτείνω το πρώτο της βιβλίο, The Last Breath.

Χωρίς να είμαι σίγουρος αν το βιβλίο θα μεταφραστεί στα ελληνικά, μπορείτε να το βρείτε και στην ηλεκτρονική του μορφή από τις εκδόσεις: Park Row.

ΥΓ προσωπική άποψη αλλά νομίζω ότι το εξώφυλλο αδικεί και αποπροσανατολίζει τον πιθανό αναγνώστη και ίσως στο τέλος να μην βοηθήσει στις πωλήσεις.

Advertisements

Ένα δωδεκάχρονο αγόρι (o αφηγητής της ιστορίας), ο μεγαλύτερος αδελφός του και ο πατέρας 101651lτους οδηγούν μέσα στη νύχτα από το Κάνσας προς το Νέο Μεξικό, σε μια νέα πόλη κι ένα νέο σπίτι, ανυπόμονοι για μια νέα αρχή. Έχουν μόλις κερδίσει τον «πόλεµο», όπως αποκαλεί ο πατέρας την πικρή διαµάχη με τη μητέρα των παιδιών για το διαζύγιο και την κηδεµονία, και είναι γεμάτοι ενθουσιασµό από την προοπτική της κοινής τους ζωής.

Πηγαίνουν στο σχολείο, γράφονται σε ομάδες μπάσκετ, κάνουν φίλους. Ο πατέρας δουλεύει από το σπίτι, καπνίζοντας φτηνά πούρα για να κρύψει μια άλλη μυρωδιά. Όµως σύντοµα οι μικρές λεπτοµέρειες, τα ανέκφραστα βλέµµατα, οι θόρυβοι μες στη νύχτα, τα ολοένα και πιο ύποπτα πρόσωπα που μπαινοβγαίνουν στο σπίτι, γίνονται ανησυχητικά. Τα αγόρια βλέπουν τον πατέρα τους να αλλάζει, να γίνεται αλλοπρόσαλλος και μετά επικίνδυνος.

Σα να λέμε: Τι πουλάει; Οι δυσλειτουργικές οικογένειες. Ας βάλουμε ένα διαζύγιο, μια μάνα βλήτο (βολεύει), έναν πατέρα Τζακ Τόρανς (βολεύει) και δυο έφηβα αγόρια που δεν έχουν ποτέ ακούσει ότι υπάρχουν κι άλλοι ενήλικες σ’ αυτόν τον κόσμο και θα μπορούσαν να έχουν γλυτώσει τις 100 σελίδες από αυτές (βολεύει κι αυτό.)

Δεν πείθει μετά τα πρώτα δυο κεφάλαια και απλά περιμένεις να διαβάσεις – όχι το τι θα γίνει παρακάτω, αλλά τις εξηγήσεις που δεν έρχονται ποτέ.

Προσπαθεί δήθεν να πείσει για τις αντιδράσεις των παιδιών ως αποτέλεσμα της ανάγκης τους για επιβεβαίωση από τον πατέρα τους, έναν πατέρα που έτσι κι αλλιώς από την αρχή δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να «κερδίσει» τα παιδιά του κι αυτό μπορεί ίσως να λειτουργήσει σε παιδιά πρώτης δευτέρας δημοτικού, αλλά όχι σε έφηβα παιδιά (και το ένα μάλιστα αρκετά μεγάλο ώστε να δουλεύει νόμιμα). Αλλά δεν.

Το «Πηγαίνουν στο σχολείο, γράφονται σε ομάδες μπάσκετ, κάνουν φίλους.» είναι μάλλον παραπλανητικό. Δίνει την εντύπωση πως περιγράφει μια διπλή ζωή, αυτή της φανερής κανονικότητας και της κρυφής κόλασης. Όμως τα παιδιά δεν πάνε σχολείο, δεν παίζουν μπάσκετ, δεν κάνουν φίλους. Δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική πλοκή. Σελίδα μπαίνει, σελίδα βγαίνει και διαβάζουμε απλώς τις (ευρηματικές κατά τα άλλα) ιδέες του συγγραφέα περί του-τι-θα-γράψω-για-να-συγκινήσω-σοκάρω-πουλήσω.

Έτσι και στο βιβλίο «ένα παιδί που το έλεγαν αυτό», βιβλίο στο οποίο έγινε σάλος για τα ψέματά του και που ο συγγραφέας του πλάσαρε σαν αληθινή ιστορία (τη δική του κιόλας), βλέπουμε συμπεριφορές και πράξεις από το πουθενά και μένεις με την αίσθηση ότι απλά κάτι έπρεπε να γραφτεί για να υπάρξει βιβλίο και μάλιστα βιβλίο με αρκετή βία και δράμα ώστε να πουλήσει.

Στο One of the boys απορείς με τα ίδια πράγματα: Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο υποτίθεται, κάνουν πολλές και αδικαιολόγητες απουσίες (δεν κάνει εντύπωση σε κανέναν;), κακοποιούνται και φαίνεται (δεν κάνει εντύπωση σε κανέναν; ο μεγάλος γιος δουλεύει σε grocery store, δεν είναι ανθρακωρύχος ξέρωγω) και διάφορα άλλα σημεία που δε θε θέλω να τα πω λόγω spoiler και γιατί δεν του αξίζει και τόση ανάλυση.

Υποτιμά τη νοημοσύνη του αναγνώστη (κι ας μην ισχυρίζεται κανείς ότι είναι αληθινή ιστορία, δεν είναι εκεί το θέμα) κι είναι τόσο αλαζονικά γραμμένο (και άσχετο) που προσβάλλει όλους αυτούς που έχουν υπάρξει πραγματικά θύματα ενδοοικογενειακής βίας.

Κατερίνα Χαρίση

Μέχρι το κόκκαλο – In Her Bones

Posted: Οκτώβριος 12, 2018 by ovithanos in Μυθιστόρημα

Τα πράγματα είναι λίγο περίεργα, η Edie Beckett είναι τριάντα χρονών, μόλις τα έχει καταφέρει να αποτοξινωθεί από χρόνιο αλκοολισμό και να βρει δουλειά που να της παρέχει μια κάποια ασφάλεια, στέγη και φαγητό. Έχει πολύ κακή σχέση με τον αδελφό της και μια μάνα που περιμένει στις φυλακές να εκτελεστεί για τον φόνο έξι γυναικών. Κι εκεί είναι που όλα στραβώνουν.

Παρόλη την απέχθεια για την μάνα της και τις πράξεις της, η Edie μετά την αποτοξίνωσή της απέκτησε μια περίεργη συνήθεια, «χόμπι», θέλει να μάθει τα πάντα για αυτούς που επιβιώσαν από τις δολοφονίες της μάνας της. Τι απέγιναν οι σύζυγοι τα παιδιά, οι γονείς, οι φίλοι. Και αυτό σταδιακά γίνεται μανία, αρρώστια  όπου παίρνει τον περισσότερο χρόνο  της να τους παρακολουθεί. Και να τους πλησιάζει. Μέχρι που πλησιάζει έναν από αυτούς, έναν σύζυγο, περισσότερο από ό,τι και η ίδια είχε σκεφτεί. Μέχρι την κρεβατοκάμαρά του.

books18_004Και μετά ξύπνιοι με τον σύζυγο της δολοφονημένης από την μητέρα της, δίπλα της νεκρό. Δολοφονημένο. Και η Edie είναι η μόνη ύποπτη. Τα πράγματα μπερδεύονται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι ο υπεύθυνος ντετέκτιβ είναι ο ίδιος ακριβώς που συνέλαβε την μητέρα της, ο Gil Brandt.

Η Edie τρέχει και ο Gil συνεχίζει την έρευνά του για τον δολοφόνο ενώ την ψάχνει έχοντας κι ο ίδιος αμφιβολίες για την ενοχή της.

Ένα έντονο ψυχολογικό θρίλερ με πολλές εναλλαγές. Η Edie στο τρέξιμό της ταυτόχρονα προσπαθεί να αποδείξει και την αθωότητά της μαζεύοντας στοιχεία και κάνοντας τις δικές της έρευνες ανακαλύπτοντας στην πορεία πράγματα ακόμα και για την μάνα της ή τις δολοφονίες που εκείνη είχε κάνει.

Το βιβλίο σε τραβάει από το πρώτο του κεφάλαιο και αν και βλέπεις τα πάντα από την πλευρά της Edie σταδιακά αρχίζεις να κάνεις και τις δικές σου υποθέσεις.

Η Kate Moretti είναι συγγραφέας σειράς βιβλίων, πολλά εκ των οποίων έχουν μπει σε καταλόγους best sellers και πολύπειρη στο θέμα ώστε το αποτέλεσμα να είναι ελκυστικό για κάθε εραστή του είδους.

Δεν ξέρω αν το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά αλλά υπάρχει ήδη στην ηλεκτρονική του μορφή.

Εκδόσεις Atria Books
Κυκλοφόρησε στις 4 Σεπτεμβρίου 2018

Θάνος Καλαμίδας

Η εξομολόγηση μιας αμαρτίας είναι δίκοπο μαχαίρι και γι αυτόν που την κάνει αλλά και για αυτόν που την ακούει. Αυτό θα μπορούσε να είναι και το ηθικό συμπέρασμα του καινούργιου βιβλίου μυστήριου της Ιρλανδής Jo Spain.

Τρεις αφηγητές, οι δυο ακροβατούντες μεταξύ της αλήθειας και αυτού που νομίζουν ότι πρέπει να ειπωθεί και ο τρίτος αδιάφορος ακόμα και για την αλήθεια κι όλα ξεκινάνε από μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός τραπεζίτη μπλεγμένου σε κομπίνες.

books18_003.gifΕκεί κάπου ξεκινάνε και τα μπλεξίματα γιατί ένας τραπεζίτης εκ των πραγμάτων είναι αντικείμενο απειλών, ένας κομπιναδόρος τραπεζίτης είναι και κίνητρο. Άλλο σημείο που περιπλέκει τα πράγματα και θα το δείτε στην πολύ αρχή της ιστορίας είναι το γεγονός ότι μετά από ένα δικαστήριο που αθωώνει τον τραπεζίτη και την ώρα που γιορτάζει την αθώωσή του με την γυναίκα του, μπαίνει στο σπίτι κάποιος άγνωστος και τον δολοφονεί μπροστά στα μάτια της γυναίκας του που δεν κάνει απολύτως τίποτα.

Περιμένετε, το πράγμα μπερδεύεται ακόμα πιο πολύ όταν ο δολοφόνος πάει μετά στο αστυνομικό τμήμα, παραδίδεται παραδεχόμενος την δολοφονία αλλά δηλώνοντας ότι ούτε ξέρει γιατί το έκανε ούτε ποιος ήταν αυτός που δολοφόνησε.

Και κάπου εδώ ξεκινάει η ιστορία. Το μπέρδεμα, η ανάγνωση ενόχων, υποψηφίων ενόχων, κινήτρων και θυμάτων.

Η γραφή της Jo Spain είναι ήρεμη με πολύ γνώση από μέσα για το τι γίνεται στις τράπεζες και γενικότερα στους κύκλους της πολιτικής και της χρηματοοικονομίας. Άλλωστε η ίδια δουλεύει στο Ιρλανδικό κοινοβούλιο και είναι σύμβουλος χρηματοοικονομικής εταιρίας.

Η ιστορία της εξελίσσεται γρήγορα και τα ερωτηματικά μαζεύονται με τις απαντήσεις να περιμένουν για το τέλος του βιβλίου, ένα στοιχείο που τουλάχιστον εγώ εκτιμώ ιδιαίτερα σε ένα βιβλίο μυστηρίου.

Ένα έξυπνο ψυχολογικό θρίλερ που πολλές φορές στην εξέλιξή του κατάφερε να με εκπλήξει και το προτείνω στους λάτρεις του είδους.

Δεν ξέρω αν θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα αλλά έχει κυκλοφορήσει στην ηλεκτρονική του μορφή για όσους μπορούν να το διαβάσουν στα αγγλικά.

Εκδόσεις: Crooked Lane Books
Κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2018

Θάνος Καλαμίδας

Ένα χρόνο σχεδόν μου πήρε να το τελειώσω. Για την ακρίβεια πέρυσι είχα διαβάσειvivlio_2_0 περίπου 100 σελίδες και το άφησα μιας και δεν μπορούσα να το παρακολουθήσω. Αυτός ο πολύ ιδιαίτερος, κοφτός και φρενήρης ρυθμός της αφήγησης μου ήταν πολύ ξένος. Τέλος Ιουλίου άρχισα πάλι δυναμικά. Κι ήταν σα να μην το άφησα καθόλου.

Η Άγκνες, νεαρή ιστορικός, γράφει τη διπλωματική της με αντικείμενο την άνοδο των ακροδεξιών ρευμάτων στην Ισλανδία και την Ευρώπη. Για τις ανάγκες της έρευνάς της, συναντά τον Άρνορ, έναν νεοναζί διανοούμενο, και τον ερωτεύεται, παρά τη λιθουανοεβραϊκή της καταγωγή. Ο σύντροφός της, ο Όμαρ, βάζει φωτιά στο σπίτι τους, όταν διαπιστώνει την απιστία της Άγκνες.

Θα μπορούσε να είναι ένα συνηθισμένο ερωτικό τρίγωνο, κάπως προκλητικό ίσως (Εβραία συνάπτει ερωτική σχέση με ναζί).

Το Illska (Το Κακό) είναι, όμως, κάτι πολύ περισσότερο. Κάνει μια βουτιά στην ιστορική μνήμη, στην κατάκτηση της Λιθουανίας από τους Γερμανούς και τη μαζική εξόντωση των Εβραίων της χώρας, που διεξάγεται με την ενεργό συνεργασία μερίδας του ντόπιου πληθυσμού (ανάμεσά τους και οι χριστιανοί πρόγονοι της Άγκνες, από την πλευρά του πατέρα της, που σκότωσαν τους Εβραίους, από την πλευρά της μητέρας της, προγόνους της), για να περάσει στο επικίνδυνο σήμερα.

Κύριο θέμα αυτής της αριστοτεχνικής, ιλιγγιώδους, πολυφωνικής και πολυπρισματικής αφήγησης είναι το Ολοκαύτωμα και το επίμονο ερώτημα που θέτει: Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό το απόλυτο κακό; Πώς δεν θα επαναληφθεί; Πώς ο σύγχρονος φασισμός, ο οποίος σταδιακά μετατρέπεται σε «κανονικό» φαινόμενο, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί;

Το λοιπόν με το Illska, δεν έχω να πω και πολλά. Οπωσδήποτε δεν είναι “ακόμα ένα βιβλίο για το Ολοκαύτωμα” – άλλωστε το τελευταίο που θα ήθελε ο συγγραφέας του είναι κάτι τέτοιο.

Γενικά είναι ένα βιβλίο εντυπωσιακό. Εντυπωσιάζει με την ιδιαιτερότητα της αφήγησης, την ωμότητά του, τη βαναυσότητά του, την ψυχρότητα και το σκληρό του χιούμορ.

Εντυπωσιακό είναι επίσης το ότι η ιστορία μεταξύ Άγκνες/Όμαρ/Άρνορ παρουσιάζεται ως η πρωταγωνιστική, ενώ ουσιαστικά αποτελεί το backstory που στηρίζει όλα αυτά που ο συγγραφέας θέλει να πει για το Ολοκαύτωμα – και με αφορμή το Ολοκαύτωμα για πολλά άλλα ακόμα.

Άπειρες πληροφορίες. Τεράστιος όγκος πληροφοριών, οι περισσότερες άγνωστες και ακατανόητες για μας στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης. Αν έχεις όρεξη να ψάχνεις, μπορεί να βγάλεις άλλα τρία βιβλία σαν κι αυτό. ΑΛΛΑ ΟΙ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΔΕΝ ΒΟΗΘΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Η αλήθεια είναι, πως οι υποσημειώσεις είναι τόσες πολλές, που αν ήταν στο κάτω μέρος της σελίδας τότε θα υπήρχαν πολλά σημεία στο βιβλίο όπου τα μικρά γράμματα των υποσημειώσεων θα έπιαναν περισσότερο χώρο από την ιστορία.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη κοιλιά μετά το δεύτερο μέρος. Μεγάλη. Τόσο μεγάλη, περίπου 100; 150 σελίδες; Με απίστευτη παπαρολογία, ακατάσχετη φλυαρία και ουσιαστικά άχρηστες λεπτομέρειες, που μέχρι να ξαναπιάσει τον παλιό, καλό ρυθμό του έχασα κάθε ενδιαφέρον να διαβάσω παρακάτω.

Το αποτέλεσμα ήταν για άλλες τόσες περίπου σελίδες να διαβάζω διαγώνια, προσπερνώντας τις εντελώς ανούσιες παραγράφους του σκεπτόμενου βρέφους, μέχρι την κορύφωση της ιστορίας προς το τέλος της κι όπου όοοοοοολα τα κομμάτια (κι είναι πάρα πολλά και πάρα πολύ μικρά) του παζλ μπαίνουν στη θέση τους.

Θα έβαζα ένα 5άρι στα 5 που έγινε 3άρι, για να πέσει κατακόρυφα στον άσσο και μετά να εκτοξευθεί στο 5άρι ξανά.

Οπότε του δίνω τρία και μισό με στρογγυλοποίηση προς τα κάτω. Τρία.

Σίγουρα είναι ένα βιβλίο πρόκληση και εμπειρία. Σίγουρα αξίζει τον κόπο και την ταλαιπωρία να το διαβάσεις.

Κατερίνα Χαρίση

Πραγματικά απορώ που ενώ κυκλοφορούν άπειρες μπούρδες για τις οποίες remote.jpgγράφονται θρασύτατα ύμνοι που δεν τους αξίζουν, ελάχιστες λέξεις βρήκα γραμμένες γι αυτό το εξαιρετικό νουάρ. Όσο το διάβαζα, δεν έφευγε από το μυαλό μου η καταπληκτική ταινία Έτερος Εγώ.

Μου άρεσε πολύ περισσότερο από τις ελάχιστες ενστάσεις μου – μια μικρή κοιλίτσα κάπου στις 100 σελίδες, μια Αθήνα του 2010 καταπώς φάνηκε χωρίς ίντερνετ (δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο, η απουσία του ήταν αισθητή), ήταν ένα πραγματικό αστυνομικό μυθιστόρημα της Αθήνας, για την Αθήνα, ό,τι πιο ελληνικό. Το λογοτεχνικό παιχνίδι με τη Φραγκογιαννού και τον Ρασκόλνικοφ στην πλοκή ήταν έκπληξη, το δέσιμο αυτών των δυο με την πόλη της Αθήνας και τους ανθρώπους της πολύ πολύ όμορφο.

Ο καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας Παύλος Μαρίνος κηδεύει τον παλιό μέντορά του, προσθέτοντας άλλο ένα αγαπημένο φάντασμα στη συντροφιά των σκιών που τον ακολουθούν από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει τον πανικό της μοναξιάς είναι η δουλειά του, είναι οι λέξεις.

Ταυτόχρονα, η αστυνόμος Αλεξάνδρα Χατζή βρίσκεται σε αδιέξοδο· συλλέγει πτώματα ανήλικων κοριτσιών που κάποιος τα σκοτώνει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, με μια θανάσιμη χειρονομία όμοια με αντιγραφή από λογοτεχνικό έργο· ένα συγκεκριμένο, εμβληματικό λογοτεχνικό έργο.

Ο καθηγητής και η αστυνόμος, με έναν παράδοξο δεσμό θανάτου να τους ενώνει, θα συνεργαστούν και θα αναζητήσουν στα αποσπάσματα, στα σχεδιάσματα, στα σκόρπια χαρτιά των συγγραφέων και των ποιητών την έξοδο από το δίχως τέρμα σκοτάδι της πόλης.

Αυτό το φθινόπωρο της ατέλειωτης κρίσης, η Αθήνα γίνεται κήπος μαραμένων κοριτσιών και, στον ίσκιο τους, η εξιχνίαση εγκλημάτων ταυτίζεται με την πιο επίμονη μελέτη του θανάτου που, καμιά φορά, είναι όλη κι όλη η ανθρώπινη ζωή.

Κινηματογραφική ροή, ωραίο δέσιμο μεταξύ της αστυνόμου και του καθηγητή, δεν ξέρεις τελικά ποιος ήταν το sidekick του άλλου αλλά δεν έχει και σημασία, ειλικρινά εντυπωσιάστηκα.

Δεν μπορεί ρε παίδες να είμαι εξωγήινος, μάλλον ο συγγραφέας δεν χαριεντίζεται με φανμπόις εντ γκερλς, αδιαφορεί για τις ιδιοφυίες της ελληνικής λογοτεχνικής μπλογκόσφαιρας και τους διαχειριστές μεγίστων φεισμπουκικών ομάδων πειραιώς και νήσων, δεν εξηγείται αλλιώς, δεν είναι δημοφιλής αρκετά για να τον διαβάσουν ορισμένοι, γι αυτό στο φτύσιμο; (άφήστε, δε θέλω απάντηση, ρητορικό το ερώτημα).

Κατερίνα Χαρίση

Αν κάποιος θέλει να πάει από την Καλαμαριά (ανατολικά) στον Εύοσμο (δυτικά), 30366066υπάρχουν δύο τρόποι να το κάνει: Ο πρώτος είναι να διασχίσει την πόλη (για τη σαλονίκη μιλάμε, έτσι φιντάνια μου;) περνώντας από το κέντρο – ανάλογα τα λέβελ μαζοχισμού του και το χρόνο που διαθέτει για σκότωμα- ή βγαίνοντας στον περιφερειακό της καρδιάς μας -που παίζει και το ρίσκο να μη φτάσει ποτέ και δίνει στη διαδρομή ένα σκέρτσο.

Ο δεύτερος τρόπος είναι να πεταχτεί σε δυο λεφτά στο αεροδρόμιο, να πετάξει για Άθενς, μετά για Πράγα, ύστερα Χέλσινκι που λένε και οι Φιλανδοί – στοπ εδώ η ανηφόρα, αναστροφή και τσούυυυυυπ, κατεβαίνουμε – Κοπενχάγκεν, ξανά Πράγα, Άθενς, αεροδρόμιο σαλονίκης, κέντρο ή περιφερειακός.

Και στις δυο περιπτώσεις θα φτάσεις.

Βέβαια στη δεύτερη διαδρομή θα δεις και πολύ ενδιαφέροντα πραγματάκια.

Και θα πληρώσεις ένα δεκαρικάκι το μονό εσπρέσο στην Πράγα.

Στη Σουόμενλιννα οι σκίουροι θα σκαρφαλώνουν στον ώμο σου για ένα καθαρισμένο φυστίκι.

Και στην Κοπενχάγη αγαπούν πολύ την Ελλάδα.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα που δεν αγαπάει την Ελλάδα, αλλά ας μην το συζητήσουμε αυτό τώρα.

 

Συμπερασματικά: Για να πας από το Α στο Β, κάνεις μόλις ένα μικρό μικρούτσικο πηδηματάκι και στο ένα ποδάρι άμα λάχει κι έφτασες.

ΔΕΝ γυρνάς από την άλλη και πας από όλο το ΩΨΧΦΥΤΣΡΠΟΞΝΜΛΚΙΘΗΖΕΔΓ καιιιιιιιιιιιιι

Β.

Ο πολυμορφικός και σέξι Καπετάνος είχε πολύ χρόνο να σκοτώσει και διάλεξε να πάει Έυοσμο από Ελσίνκι ή να πηδήξει ολόκληρο το αλφάβητο για να φτάσει στο Β.

Έφτασε, δε λέω.

Από μια άποψη αν είχε πάει με τον ορθό τρόπο Α-Β τότε ίσως και να μην υπήρχε το βιβλίο.

Ενώ τώρα πλήρωσε το δεκαρικάκι του για τον εσπρέσο, τάισε τα σκιουράκια, έμπλεξε με τους νονούς της νύχτας, το τζόγο, τα ναρκωτικά, τις πουτάνες, σήκωσε και κανά δυο οικογενειακά βάρη, έπαιξε και με τον καλό και τον κακό μπάτσο μέσα του, σχολίασε και λιγάκι την ίδια του σκέψη, έκανε και ταξίδια στο χρόνο, λίγο Φώσκολος, λίγο Μαρής, λίγο Βίρνα, λίγο αθάνατος Θεοχάρης, ε τι διάολο, έφτασε στο Β.

Που από την αρχή βέβαια το Β βρισκόταν ακριβώς δίπλα από το Α.

Κούκου.

Θα μου άρεσε να το βλέπω στα σταντάκια των περιπτέρων όταν κατεβαίνω με την παντόφλα στη θάλασσα.

Αλλά πεντάστερα και διθυράμβους και οπερέτες; Νταξ. Αν τα μόνα αστυνομικά που έχεις διαβάσει είναι οι πέντε φίλοι και οι μυστικοί εφτά, τότε πάσο.

Το μυστήριο λύθηκε!

Χαλκίδα 2010
To ποτάμι φουσκώνει. Τα βατράχια ετοιμάζονται για το τραγούδι τους. Μια δεκατετράχρονη μαθήτρια ανασύρεται νεκρή από τα παγωμένα νερά του Ευβοϊκού. Η υπόθεση επαναφέρει τον αστυνόμο Χρήστο Καπετάνο στη δράση, κάνοντας τη σύλληψη του δολοφόνου να φαντάζει ως η μόνη ευκαιρία για τη λύτρωση. 
Χρόνια θαμμένα μυστικά και απόκρυφες ιστορίες μιας μικρής κοινωνίας παραμένουν υπομονετικά στο σκοτάδι την ώρα της αποκάλυψης.

Κατερίνα Χαρίση