Posts Tagged ‘Αστυνομικό μυθιστόρημα’

Μετά από μια δεκαετία ο πολυτάλαντος Peter Blauner, συγγραφέας αστυνομικών θρίλερ, επανεμφανίστηκε με το βιβλίο Proving Ground, αλλά …αλλά πριν κοιτάξουμε το βιβλίο ας ρίξουμε μια ματιά στον ίδιο τον Blauner. Ο Blauner έχει ιστορία στο αστυνομικό θρίλερ και ήταν το βιβλίο του The Last Good Day που τον έβαλε σε όλους τους καταλόγους των μπέστ-σέλερ. Ήταν το The Last Good Day  πριν από έντεκα ακριβώς χρόνια, και μετά, μετά τίποτα, που με τον καιρό γι’ αυτούς που δεν γνώριζαν άρχισε να δημιουργεί ερωτηματικά και σκέψεις.

Η αλήθεια είναι ότι ο Peter Blauner δε σταμάτησε να γράφει ούτε μια μέρα, απλά από το χαρτί πέρασε στην μικρή οθόνη μιας και γι’ αυτά τα δέκα χρόνια ήταν από τους βασικούς συγγραφείς των πολύ γνωστών τηλεοπτικών σειρών: Law & Order: SVU και Blue Bloods, που από ότι ξέρω συνεχίζουν να γυρίζονται και να προβάλλονται. Μάλιστα γι’ αυτούς που το ξέρουν είναι άξιο απορίας που βρήκε το χρόνο να γράψει και ένα βιβλίο.

biblio_17_0027.gifΦίλος των αστυνομικών σειρών στη μικρή οθόνη παραδέχομαι ότι το Law & Order: SVU είναι από τις καλύτερες που έχω δει. Όχι μόνο είναι καλογραμμένη, καλογυρισμένη με πολύ καλές ηθοποιίες αλλά είναι και αληθοφανής. Παρακολουθείς κάποιες άλλες – μεταξύ τους κάποιες με τεράστια ανταπόκριση στο κοινό – και αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει ακόμα Νέα Υόρκη, θα έπρεπε οι μισοί να είναι δολοφονημένοι και άλλοι μισοί ψυχασθενείς δολοφόνοι. Παράλληλα και παρ’ όλο που βρίσκεται στην 19η συνεχή χρόνια της η σειρά – αριθμός ρεκόρ – έχει καταφέρει να μην πέσει στις λακκούβες που πέφτουν σειρές με ζωή πέντε με επτά χρόνια, δεν έχει επεισόδια ..που κάτι θυμίζουν, υποθέσεις που είσαι σίγουρος ότι έχεις ξαναδεί στην ίδια ακριβώς σειρά. Το κάθε επεισόδιο είναι μοναδικό, συν ένα ακόμα μεγάλο συν, όλα τα εγκλήματα δεν γίνονται από ψυχοπαθείς δολοφόνους και δεν είναι υποχρεωτικά όλα δολοφονίες.

Σε όλα αυτά από ότι φαντάζομαι καταλαβαίνετε, σημαντικό ρόλο παίζει ο συγγραφέας, ο σεναριογράφος της σειράς. Ο Peter Blauner. Και ήταν σημαντικό να τα αναφέρω εδώ γιατί τουλάχιστον σε εμένα που έχω διαβάσει προηγούμενες δουλειές του, φαίνεται πόσο η συγγραφή σεναρίων λειτούργησε και σαν σχολείο για τον συγγραφέα.

Η Νέα Υόρκη και δυο τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, είναι στο κέντρο του βιβλίου. Αλλά μια Νέα Υόρκη αληθοφανής κι όχι υποχρεωτικά σκοτεινή με έναν δολοφόνο σε κάθε γωνιά. Ο Nathaniel “Natty Dread” Dresden είναι ο ένας χαρακτήρας. Πολύπλοκος σε μόνιμη ισορροπία μεταξύ παρανομίας, τρέλας και κανονικότητας και από την άλλη ο ντετέκτιβ Lourdes “LRo” Robles, η απόλυτη παρακμή του Νεοϋορκέζου μπάτσου που κουβαλάει τα δικά του οικογενειακά και κοινωνικά δράματα. Ανάμεσά τους ο πατέρας του Natty, γνωστός μεγαλοδικηγόρος με πελατολόγιο όλα τα καθάρματα της Νέας Υόρκης, που δολοφονείται.

Η συνέχεια επι του …χαρτιού.

Το βιβλίο έχει ταχύτητες επεισοδίου του Law & Order: SVU, υπάρχουν κάποιες στιγμές που ο συγγραφέας εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του, υπάρχουν άλλες σε απόλυτη ισορροπία, που έχουν από κυνηγητά με αυτοκίνητα μέχρι στενά, σκοτεινά στενάκια. Ένα καλό βιβλίο θρίλερ με πολλές απρόβλεπτες εξελίξεις, από αυτές που αρέσουν στο είδος όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ο Peter Blauner είναι …ο Peter Blauner. Τεχνίτης στις λέξεις και στους διαλόγους.

Άλλο ένα βιβλίο για τη λίστα των βιβλίων που θα κάνανε καλή παρέα στην παραλία.

Το Proving Ground του Peter Blauner είναι εκδόσεις Minotaur Books, κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 2017 και πρέπει να κυκλοφορεί ήδη σε ψηφιακή μορφή.

Το αστυνομικό μυθιστόρημα, η διαλεύκανση εγκλημάτων μέσα από μυστήριο και δράση, υπήρξε για πολλές δεκαετίες …αντρική υπόθεση. Η Miss Marple η Nancy Drew και η Bertha Cool σπάσανε για λίγο αυτό το μονοπώλιο την δεκαετία του ’20 και του ’30, αλλά παρόλη την παγκόσμια αναγνώριση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Τέλη της δεκαετίας του ’60 αρχές ’70, που η γυναικεία χειραφέτηση είναι γεγονός, έρχεται η θρυλική Modesty Blaise. Η Modesty Blaise είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση που ίσως στο μέλλον κάνουμε κάτι σπέσιαλ γι’ αυτήν. Ηρωίδα κόμικς που εμφανιζόταν σε καθημερινή εφημερίδα σε πενθήμερη συχνότητα, δυναμική, μυστηριώδης, μαγευτική, θηλυκή. Οι περιπέτειές της συνδιάζανε τη δράση με το μυστήριο, και σε μερικές περιπτώσεις έπιανε την επιστημονική φαντασία ή καλυτέρα το άμεσο μέλλον, όπως το βλέπανε οι συγγράφεις του ’60 και του ’70. Η Modesty Blaise όχι απλά έσπασε όλα τα αντρικά οχυρά στο είδος, αλλά επιβλήθηκε και έγινε πρότυπο για την δεκαετία του ’80 όπου οι γυναίκες ντετέκτιβ και ηρωίδες δράσης για μερικές χρονιές κυριαρχούν όχι μόνο σε βιβλία, αλλά και στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Σήμερα έχουμε φτάσει σε γυναίκες έτοιμες για όλα, όπως η Σουηδέζα Lisbeth Salander. Πάντα γυναίκες δυναμικές, μυστηριώδεις, μαγευτικές και με έντονη θηλυκότητα αλλά και μια διαφορά, τώρα εκτός από το να γκρεμίζουν ταμπού και οχυρά, απομυθοποιούν. Η Izzy Spellman απομυθοποιεί με ωμότητα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και την κατά τα βιβλία, ηρωική και μυστήρια δουλειά του, και η Rebekah Roberts απομυθοποιεί τον αστυνομικό ρεπόρτερ και γενικά το ρόλο του δημοσιογράφου πέραν αυτών που απολαμβάνουν τα φώτα των δελτίων ειδήσεων.

biblio_17_0018.gifΗ Rebekah Roberts στην τρίτη κατά σειρά περιπέτειά της πρέπει κάπως να αποδείξει ότι αξίζει τον τίτλο του δημοσιογράφου, όχι μόνο για τους άλλους ή τον αρχισυντάκτη που συνεχίζει να την βλέπει σαν κάτι που θέλει πολύ δουλειά ακόμα αλλά τον ίδιο τον εαυτό της. Η στιγμή της κρίσης που πρέπει να αποφασίσει αν αυτό που αποφάσισε να κάνει σαν δουλειά και αγάπησε, υπάρχει στην πραγματικότητα ή είναι απλά δημιούργημα επιθυμιών και φαντασίας. Κι εκεί που παλεύει μεταξύ των μεγάλων ναι και των μεγάλων όχι βρίσκει ένα παλιό γράμμα σταλμένο από τη φυλακή προς έναν παλαιότερο συνάδελφό της. Κι κάπου εκεί ξεκινάει η τρίτη περιπέτεια.

Στην τρίτη περιπέτεια της Rebekah Roberts, η συγγραφέας Julia Dahl μπαίνει και η ίδια στην δημοσιογραφική έρευνα και στα σκοτεινά δρομάκια μιας αίρεσης που δεν είναι αίρεση και είναι κομμάτι μιας ομάδας που έχει αποσχιστεί από τον Ιουδαϊσμό. Ξεκινώντας από το τέλος, οι Χασιδιστές Ιουδαίοι είναι ομάδα που αποσπάστηκε από τους Ορθόδοξους Ιουδαίους στα τέλη του 18ου αιώνα στην Ουκρανία και σήμερα υπάρχει κυρίως στις ΗΠΑ και την Βρετάνια. Παραδοσιακοί ιουδαίοι, ιδιαίτερα συντηρητικοί που πιστεύουν ότι η υπακοή στον θεό και στις εντολές του πρέπει να τηρούνται σε κάθε μέρος της κοινωνικής, επαγγελματικής και προσωπική ζωής των πιστών. Τώρα, ανάμεσα στους Χασιδιστές υπάρχει μια ομάδα που δεν αναγνωρίζουν οι Χασιδιστές και λέγονται Chabad Lubavitchers και σκοπός τους είναι να βρίσκουν εβραίους και να τους φέρνουν στη Χασιδιστική κοινωνία. Προσηλυτισμός με κάθε μέσο.

Η έρευνα της Julia Dahl είναι αποκαλυπτική για έναν κόσμο που πολύ λίγα είναι γνωστά και υπάρχει και λειτουργεί στη Νέα Υόρκη. Όσο για την ηρωίδα της, την Rebekah Roberts, ενώ ξεκίνησε από ένα γράμμα ενός νέου άντρα που επιμένει ότι δεν είναι αυτός ο δολοφόνος της οικογένειάς του και αφού προσπαθήσει να ζήσει μέσα από την έρευνά της τα γεγονότα των συγκρούσεων αστυνομίας και αφροαμερικανών διαδηλωτών στις αρχές του ’90 – που είναι το σκηνικό των φόνων – ψάχνοντας τον μυστηριώδη διαδηλωτή, που συμφώνα με τον νεαρό ήταν ο πραγματικός δολοφόνος, μπλέκει με όλο το σκοτεινό κόσμο των Chabad Lubavitchers και την ανικανότητα της αστυνομίας να τους αντιμετωπίσει ή ακόμα και να έχει το παραμικρό στοιχείο για το ποιοι είναι και τι κάνουν.

Η Dahl με πολύ ήρεμο τρόπο και χωρίς να μπερδεύει τον αναγνώστη, τον περνάει από το ένα ιστορικό γεγονός και τον ένα σκοτεινό κόσμο στο άλλο. Στην αρχή είναι ο κόσμος της φυλακής, η ανικανότητα των ερευνητών της αστυνομίας που αφού πήραν μια ομολογία από έναν εξαντλημένο σωματικά και ψυχικά έφηβο τον πασάρουν σε μια εξ ίσου ανίκανη δικαιοσύνη που θέλει απλά να κλείσει την υπόθεση. Στη συνέχεια οι συγκρούσεις στη Νέα Υόρκη και το φυλετικό ζήτημα στις ΗΠΑ και στο τέλος μια αίρεση που δεν είναι αίρεση.

Για να πω την αλήθεια, κατά τη διάρκεια που διάβαζα το βιβλίο, υπήρξαν στιγμές που χρειάστηκε να κάνω και προσωπική έρευνα – δόξα το Google – για να επιβεβαιώσω στοιχεία που μου φάνηκαν παρατραβηγμένα ακόμα και για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και προς έκπληξή μου για μια ακόμα φορά η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη από όποιο δημιούργημα φαντασίας.

Η Rebekah Roberts είναι μια ασυνήθιστη ηρωίδα βιβλίων μυστηρίου και δράσης αλλά ταυτόχρονα ελκυστική μιας και δεν είναι το πρότυπο της τάξης και μεθοδικότητας, απεναντίας πολλές φορές εμφανίζει έναν ατσούμπαλο Κλουζώ. Αλλά η ιστορία της Julia Dahl, η ιστορία πάνω στην οποία βασίζεται το βιβλίο και η γραφή της, δεν αφήνουν περιθώρια να ασχοληθείς με την τσαπατσουλιά της Rebekah. Απεναντίας αυτή ακριβώς η τσαπατσουλιά της δουλεύει και σαν συνδετικός κρίκος σε αυτά που συμβαίνουν και στην κορύφωση της ιστορίας.

Η Julia Dahl εξελίσσεται σαν συγγραφέας μαζί με τη ηρωίδα της και το τρίτο βιβλίο της Rebekah Roberts είναι σίγουρα θετική συνεισφορά για τις γυναίκες ντετέκτιβ και ηρωίδες δράσης.

Το βιβλίο Julia Dahl Conviction (Η Καταδίκη), κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Minotaur Books, στις 27 Μαρτίου 2017 και υπάρχει και σαν ψηφιακή μορφή. Δεν είμαι σίγουρος αν κάποιο από τα βιβλία της Julia Dahl έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά αλλά το Conviction αξίζει να το διαβάσετε ακόμα και στο πρωτότυπο, όχι μόνο για την ιστορία και την ηρωίδα αλλά και για την έρευνα της συγγραφέως.

H κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Κάπως έτσι σκέφτομαι όταν διαβάζω ένα βιβλίο και απορώ με ποιο σκεπτικό εκδόθηκε. Φταίνε οι εκδοτικοί που εκδίδουν σαβούρα ή φταίνε οι αναγνώστες που τα αγοράζουν και μάλιστα σε κάθε νέα κυκλοφορία τρέχουν ενθουσιασμένοι φωνάζοντας «το θέλω, το θέλω!»;

Εκδοτικοί ή αναγνώστες;

biblio_17_0016.gifΦαύλος κύκλος θα έλεγα. Η μόδα θέλει αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ. Υπάρχει μόδα στα βιβλία; Θα ρώταγε κάποιος. Ναι, υπάρχει και φαίνεται από τους ρυθμούς που εκδίδονται τα βιβλία αυτού του είδους σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Η «Μέθοδος 15/33» είναι ένα από αυτά τα βιβλία για τα οποία γίνεται ντόρος για ένα διάστημα, γράφονται διθυραμβικές κριτικές από κάποιους και μετά ξεχνιούνται. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό το βιβλίο θα το διάβαζε κάποιος χαλαρά και γρήγορα προσπαθώντας να περάσει την ώρα του -πχ σε κάποιο ταξίδι και στο τέλος θα το εγκατέλειπε στο κάθισμα του μήπως φανεί χρήσιμο στον επόμενο επιβάτη. Αυτή είναι η αξία του.

Ανήκει στην κατηγορία βιπεράκι της πλάκας που μόλις το κλείνεις το ξεχνάς και αν το έβρισκα με 3 ευρώ σε ένα σταντ στο περίπτερο θα μου φαινόταν φυσιολογικό και δεν θα το σχολίαζα καν.

Τώρα όμως αναρωτιέμαι…γιατί αυτό το βιβλίο καμαρώνει στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων και διεκδικεί μια θέση στη βιβλιοθήκη μου; Με τι προσόντα;

Σαν ιστορία θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα αν δεν ήταν τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ακόμα κι αν δεχτούμε ως γεγονός όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές με τις σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες, το βιβλίο είναι γεμάτο πράγματα που δεν στέκουν και ένα σωρό χαζές λεπτομέρειες που προκαλούν γέλιο. Επίσης είναι λίγο δύσκολο να μην γελάσεις με τον χαρακτήρα που στήνει η συγγραφέας για την βασική της πρωταγωνίστρια. Παιδί θαύμα, πανέξυπνη, με υπερ-αναλυτικό μυαλό, διακόπτες on/off για όλα τα συναισθήματα που τα ενεργοποιεί κατά βούληση, κορίτσι Μαγκάιβερ, από πλούσια οικογένεια με πανέξυπνους επιτυχημένους γονείς ,που πάει στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς της και πιστεύει στο κακό το μάτι και στα θεϊκά σημάδια.

Ο τρόπος που τελειώνει η ιστορία θα μπορούσε κι αυτός να χαρακτηριστεί αστείος ,για να μην πω γελοίος. Γενικά σε όλο το βιβλίο κυριαρχούν οι αφελείς συμπτώσεις. Ακόμα και η ίδια η συγγραφέας το καταλαβαίνει και βάζει έναν από τους ήρωες να αναφέρει ότι είναι λίγο απίστευτα αλλά αληθινά όλα αυτά. Δεν έχω να πω κάτι άλλο ,απλά χαίρομαι που δεν το αγόρασα για να το διαβάσω. Δεν θα το πρότεινα σε κανέναν.

Ειρήνη Προϊκάκη

Οι λάτρεις των βιβλίων δράσης και μυστηρίου σίγουρα ξέρουν την P. D. James. Ειδικά ο ήρωάς της Adam Dalgliesh, μέχρι τηλεοπτικός σταρ κατάφερε να γίνει σε μίνι σειρές του BBC και αν θυμάμαι καλά να πρωταγωνιστήσει και σε δυο ταινίες.

biblio_0020Η P. D. James ήταν Αγγλίδα με μια ζωή που θυμίζει λίγο βικτωριανό μύθο. Ο πατέρας έφορος και μια οικογένεια που πίστευε ότι οι γυναίκες είναι ταγμένες σε μια και μοναδική δουλειά- να κάνουν οικογένεια, την σταμάτησε νωρίς από το σχολείο και άρχισε να συντροφεύει τον πατέρα της στην εφορία που δούλευε, κάνοντας γραφικές βοηθητικές δουλείες. Το ’41 παντρεύτηκε έναν στρατιωτικό γιατρό, που όμως επέστρεψε από τον πόλεμο το ’45 με τόσο σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, που πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του έγκλειστος σε ψυχιατρικές κλινικές.

Για να βρίσκεται κοντά στο σύζυγό της, η P. D. James σπουδάζει διοίκηση νοσοκομείων και πιάνει δουλειά στο νοσοκομείο που ζει πια ο έγκλειστος σύζυγος. Τώρα πώς αυτή η γυναίκα έβρισκε το χρόνο, το κουράγιο και τη διάθεση να γράφει όταν μέσα σε όλα αυτά είχε και να φροντίσει δυο κόρες, είναι μεγαλύτερο μυστήριο από αυτά που έγραφε. Κι όμως όχι απλά τα κατάφερνε, αλλά κι από ότι λένε οι οικείοι της άφησε ένα πολύ πλούσιο υλικό πίσω της όταν πέθανε το 2014, υλικό από την δεκαετία του ’50 που μπορεί σταδιακά να γίνει σειρά βιβλίων.

biblio_0019.gifΣτις 25 Οκτωβρίου του 2016, λίγους μήνες πριν και δυο χρόνια σχεδόν από το θάνατο της, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Knopf, ένα βιβλίο της P. D. James με τέσσερεις μικρές ιστορίες μυστηρίου, όλες χρονικά τοποθετημένες γύρω στα Χριστούγεννα. The Mistletoe Murder And Other Stories. Ήταν κάτι σαν χριστουγεννιάτικο δώρο από την P. D. James σε όλους τους φίλους της. Οι τέσσερεις ιστορίες που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο έχουν γραφτεί πριν από πολύ καιρό, και μάλιστα στις δυο από αυτές πρωταγωνιστεί ο Adam Dalgliesh σε πολύ νεότερη ηλικία από ότι τον βρίσκουμε στα μυθιστορήματα της συγγραφέως.

Και οι τέσσερεις ιστορίες είναι γραμμένες στο γνωστό βικτωριανό και απαλό ύφος της P. D. James, παρόλο ότι τα εγκλήματα στα μυστήριά της μόνο απαλά δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμα κι όταν το περιβάλλον συμπεριλαμβάνει χριστουγεννιάτικα δέντρα, δώρα και κάλαντα. Διαβάζοντας και τις τέσσερεις ιστορίες ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα να με τυλίγει, ένα συναίσθημα που ήταν και λίγο χριστουγεννιάτικο, παρόλο ότι όταν τις διάβασα τα Χριστούγεννα υπήρχαν μόνο στο ημερολόγιο ακόμα. Ήταν σαν να με είχαν επισκεφτεί δυο παλιοί φίλοι που είχα καιρό να δω, γιατί και η P. D. James είχε πια περάσει στον κόσμο του Adam Dalgliesh, στο κόσμο του ιδεατού, του αοράτου, τα άυλου.

Η ιστορία που μου άρεσε περισσότερο ανάμεσα στις τέσσερεις ήταν «Τα 12 Μυστήρια των Χριστουγέννων», κι αυτό γιατί είχε και κάτι από Agatha Christie μέσα του και ήταν έντονο, επίτηδες εκεί σαν φόρος τιμής στη γιαγιά του μυθιστορήματος μυστηρίου και εγκλήματος.  Πέρα από όλα τα άλλα, ήταν ωραίο να ξαναδιαβάζεις κάτι στη γλώσσα της P. D. James. Σαν κάλος δεινόσαυρος πρέπει να παραδεχτώ ότι πολλοί νεοτερισμοί που βρίσκουμε σε συγχρόνους συγγραφείς και έχουν αφετηρία τους το διαδίκτυο, με κουράζουν. Έτσι, ένα βιβλίο σε μια σωστή γλώσσα με προσοχή τόσο στη σύνταξη όσο και στη γραμματική του ήταν, πώς να το κάνουμε …αναζωογονητικό!

Το βιβλίο της P. D. James: The Mistletoe Murder And Other Stories θα το βρείτε σε ψηφιακή μορφή σε ένα από τα διαδικτυακά βιβλιοπωλεία, σίγουρα σε αυτό του Amazon σε ψηφιακή μορφή για Kindle.

Η κυρία Harry Potter, κατά κόσμο J.K. Rowling, υπογράφει με το ψευδώνυμο Robert Galbraith το αστυνομικό μυθιστόρημα «Το κάλεσμα του Κούκου».

rowling

Δεν έχω άλλη εικόνα της συγγραφέως  καθώς δεν είμαι φίλος του Harry Potter και η άποψη μου δεν αφορά τη συγγραφική της δεινότητα εν γένει αλλά μόνο το συγκεκριμένο βιβλίο.

Με φόντο το Λονδίνο, ο Κόρμοραν Στράικ, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ που έχει χάσει το ένα του πόδι στο Αφγανιστάν και έχει κάνει σπίτι το γραφείο του μετά τον επεισοδιακό χωρισμό του από τη φίλη του, όντας στα όρια της χρεοκοπίας αναλαμβάνει μια φαινομενικά εύκολη υπόθεση που μπορεί να τον ξελασπώσει.

Ένα διάσημο μοντέλο, η Λούλα Λάντρι, πηδάει από το μπαλκόνι της σε μια υπόθεση που η αστυνομία έχει θεωρήσει ως αυτοκτονία. Ο θετός αδερφός της είναι ο μόνος που δεν έχει πειστεί και πιέζει τον Στράικ μέχρι να δεχτεί να την αναλάβει.

Πίσω απ’ τα φώτα του λαμπερού Λονδίνου, της σόουμπιζ και της καλής κοινωνίας, ο Στράικ ανακαλύπτει καλά κρυμμένα μυστικά και μπόλικη ανηθικότητα στην προσπάθειά του να λύσει το γρίφο. Σε αυτήν την προσπάθεια στέκεται αρωγός του η προσωρινή και εκπαιδευόμενη γραμματέας του Ρόμπιν, που σε σύντομο χρονικό διάστημα του γίνεται απαραίτητη καθώς αποδεικνύεται κάτι περισσότερο από μια απλή γραμματέας.

Όλος ο κύκλος της Λούλα γνωρίζει μια μόνο πτυχή του χαρακτήρα της, ποιος όμως την ήξερε πραγματικά ;

Στα θετικά του βιβλίου είναι η στρωτή γραφή, η στιβαρή δομή και οι ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Το διάβασα πολύ ευχάριστα.

Ο κυνικός όσο και πολλές φορές εύθραυστος αντιήρωας Κόρμοραν Στράικ, βετεράνος του Αφγανιστάν, προσωπικά με κέρδισε. Έχει ένα ιδιαίτερο τρόπο που δομεί τη σκέψη του, που αποφεύγει τις παγίδες και που ψυχολογεί τους ανθρώπους απέναντι του.

Επίσης ενδιαφέρουσα η ελαφρώς αφελής, νεαρή βοηθός του Ρόμπιν, που δένεται πολύ γρήγορα και με τη νέα της δουλειά, αν και προσωρινή, όσο και με το νέο της αφεντικό δίνοντας σημαντική βοήθεια στην εξιχνίαση της υπόθεσης.

Η Rowling έχει σκιαγραφήσει με δεξιοτεχνία και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες της ιστορίας, αφήνοντας όμως πολλά στην φαντασία του αναγνώστη.

Στα αρνητικά, θα ανέφερα ότι η συγγραφέας κάποιες φορές πλατειάζει, ενώ το βιβλίο κυλάει λίγο επίπεδα χωρίς τις αναμενόμενες κορυφώσεις που βιώνει κάποιος διαβάζοντας π.χ την Πατρίσια Χάισμιθ. Επίσης θα ανέφερα και κάποιες επαναλήψεις στη χρήση ορισμένων λέξεων από τη μεταφράστρια.

Σίγουρα η μετάβαση από τη φαντασία, και μάλιστα εφηβική, στην αστυνομική λογοτεχνία, δεν είναι εύκολη ούτε είναι εξασφαλισμένη η επιτυχία. Η πρώτη όμως προσπάθεια της Rowling σε αυτό το είδος δε μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο και θα σε κάνει σίγουρα να αναζητήσεις την επόμενη περιπέτεια του Κόρμοραν Στράικ.

Andy

Όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά τη Φιλανδία στις αρχές τις δεκαετίας του ’90, ήταν πολύ λίγα αυτά που ήξερα για την αρκτική αυτή χώρα. Η ειρωνεία είναι ότι στο παρελθόν είχα επισκεφθεί τόσο τη γειτονική Σουηδία όσο και τη Νορβηγία. Η επόμενη ειρωνεία ήρθε μετά την πρώτη μου επίσκεψη και το γεγονός ότι μετά από μερικές μέρες εκεί είχα αρχίσει να ερωτεύομαι τη χώρα των χιλιάδων λιμνών, ότι ενώ ποτέ στο παρελθόν δεν είχα δει το παραμικρό σε οποιοδήποτε έντυπο ή εφημερίδα για τη φιλανδικά, ξαφνικά δεν υπήρχε μέρα που να μη διαβάσω κάτι για τη βόρεια χώρα και μάλιστα για μια χώρα που σπάνια συμβαίνει κάτι σοβαρό.

Σταδιακά και με τις επισκέψεις μου να γίνονται πιο συχνές, ότι και να διάβαζα, όπου και να κοιτούσα, όλο και κάτι Φιλανδικό πεταγόταν. Σημειωτέον ότι μετά από λίγο καιρό βρέθηκα να χρησιμοποιώ και φιλανδικό κινητό τηλέφωνο. Στα τέλη του ’90 μετακόμισα οριστικά στη Φιλανδία. Το 2010 πια και έχοντας πάνω από μια δεκαετία ζωής στην αρκτική χώρα, με τους περισσοτέρους να με θεωρούν πια «ειδικό» σε ότι αφορούσε τη Φιλανδία, πήρα από ένα περιοδικό που συνεργαζόμουν ένα βιβλίο με μια επιστολή από τον εκδότη του περιοδικού με την αναφορά ότι μάλλον ήμουν ο πιο αρμόδιος για να το παρουσιάσω στο επόμενο τεύχος.

Ο λόγος που ανέφερα παραπάνω την προσωπική μου σχέση με τη Φιλανδία ήταν γιατί ο συγγραφέας του βιβλίου που μόλις είχα παραλάβει είχε μια παρόμοια σχέση γνωριμίας με την Αρκτική χώρα. Εκεί που με δυσκολία την έβρισκε στον χάρτη, έφτανε μια επίσκεψη για να την ερωτευτεί σε σημείο που να γράψει μια σειρά από βιβλία με ήρωα έναν Φιλανδό.

biblio_0008Ο Paul Watkins είναι Αμερικάνος συγγραφέας περισσότερο γνωστός στις ΗΠΑ για τις νουβέλες χαρακτήρων με ιστορικά στοιχεία, παρα σαν συγγραφέας βιβλίων μυστηρίου και δράσης. Γεννημένος το 1964 στο New Jersey των ΗΠΑ και με σπουδές στο πανεπιστήμιο του Yale, ακολουθήσε ακαδημαϊκή καριέρα που σταδιακά τον οδήγησε και στη συγγραφή βιβλίων. Το 1990 γίνεται γνωστός με τη δεύτερη νουβέλα του, το «Calm at Sunset, Calm at Dawn» που μέσω του γιου διηγείται την ιστορία του πατέρα που φοβάται την θάλασσα. Ένα ψυχολογικό δράμα χαρακτήρων που τιμήθηκε με το βραβείο Encore, και που παράλληλα άνοιξε το δρόμο σε επτά ακόμα βιβλία σε μια δεκαετία, όλα ψυχολογικά δράματα με μικρές δόσεις μυστηρίου και πολλές έντονες ιστορικές αναδρομές.

Στα τέλη του 20ου αιώνα ο Watkins αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να παρουσιάσει μια άλλη πλευρά του συγγραφικού του ταλέντου με περισσότερο μυστήριο, πολύ περισσότερη δράση και συνέχεια στην αγάπη του για τη σύγχρονη ιστορία. Το πιθανότερο που μπορώ να φανταστώ είναι ότι η ανασφάλειά του τόσο στη δύναμη της πένας του, όσο και στη δύναμη του είδους ή καλυτέρα στις πολλές παρεξηγήσεις που υπάρχουν γι’ αυτό το είδος γραφής, ο Watkins προτίμησε να χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο πιστεύοντας και ο ίδιος ότι απλά έκανε το κέφι του και χωρίς να ελπίζει σε κάποια επιτυχία. Αυτό σε συνδυασμό με τη γνωριμία του με την Ευρωπαϊκή Αρκτική χώρα οδήγησε στη δημιουργία του επιθεωρητή Πέκκαλα και το ψευδώνυμο Sam Eastland για τον εαυτό του.

Ο επιθεωρητής Πέκκαλα είναι η πεμπτουσία όλων των Φιλανδικών στερεοτύπων. Μοναχικός, σκληροτράχηλος, αυτοσυντηρούμενος, πεισματάρης, ανθεκτικός, πάντα σιωπηλός που όταν μιλάει είναι για να πει με κάθε ευθύτητα την αλήθεια σε σημείο προσβολής, με κάθε συναίσθημα καλυμμένο κάτω από αμέτρητα στρώματα ψυχρότητας. Αυτά, τα πολύ φιλανδικά υποτίθεται χαρακτηριστικά, κάνουν τον Πέκκαλα ιδανικό για τη διαλεύκανση μυστήριων που δεν έχουν να κάνουν με απλές κλοπές η φόνους, αλλά με μυστήρια που από πίσω τους κρύβεται η κρατική ασφάλεια, η εθνική ενότητα, το μέλλον της χώρας, ιστορικές προσωπικότητες που έχουν να κάνουν με τις παγκόσμιες ιστορικές εξελίξεις. Μόνο που κάπου εκεί, σε κάποιες παιδικές αναμνήσεις και το όνομα, τελειώνει και η σχέση του Πέκκαλα με τη Φιλανδία. Βλέπετε, ο επιθεωρητής Πέκκαλα ζει και λειτουργεί στη Ρωσία ή καλυτέρα στην Σοβιετική Ένωση και η αγάπη του Watkins τον τοποθετεί ιστορικά δίπλα στον Στάλιν και χρονικά λίγο πριν την εισβολή των Ναζί στην ΕΣΣΔ κατά τη περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

biblio_0006.gif

Ο μύθος όμως του επιθεωρητή Πέκκαλα έχει χτιστεί στη πρώτη του περίοδο που ήταν σύμβουλος του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας, του Νικολάου και γι’ αυτό πολλές φορές στις μετέπειτα περιπέτειες του, ο Πέκκαλα ζει φλας-μπακ από τη περίοδο του στην γεμάτη ίντριγκες αυλή του Ρώσου Τσάρου. Αυτό μάλιστα δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να κάνει και συγκρίσεις δείχνοντας ότι οι βυζαντινές μηχανορραφίες της Τσαρικής Ρωσίας δεν διάφεραν και πολύ με αυτές της Σταλινικής Ρωσίας.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον συγγραφέα, ο ίδιος ο πατέρας του που υπηρέτησε στην αστυνομία ήταν έμπνευση για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του επιθεωρητή Πέκκαλα και τον τρόπο που διαλευκάνει τα μυστήριά του.

biblio_0007Ο Watkins μεταξύ 2010 και 2016 έχει γράψει επτά βιβλία με ήρωα τον επιθεωρητή Πέκκαλα, με τελευταίο το Berlin Red που κυκλοφόρησε το Μάιο του 2016. Όλα καλογραμμένα με πολλές ιστορικές λεπτομέρειες και ανέκδοτα και για τη τελευταία Τσαρική οικογένεια αλλά και για τον Στάλιν, και σε σύγκριση με αλλά παρόμοια βιβλία που κυκλοφορούν χωρίς υπερβολές και με μια ακαδημαϊκή σεμνοτυφία που είναι αναζωογονητική.

Σε όσους αρέσει το είδος, μυστήριο, αληθοφανή δράση σε συνδυασμό με ιστορικά γεγονότα, τα βιβλία του Watkins είναι από τα καλυτέρα που έχω διαβάσει.

Και σαν υποσημείωση, ο «τουρίστας» Αμερικάνος Watkins φαίνεται να έχει καλύτερη γνώση του Σκανδιναβικού ψυχισμού από τον «ντόπιο» Jo Nesbø και τον για τα μανταλάκια Harry Hole επιθεωρητή του.

ΥΓ Όλα τα βιβλία του επιθεωρητή Πέκκαλα κυκλοφορούν και σε ψηφιακή μορφή.

Ο Έλληνας που έπλενε τα πιάτα στην ταβέρνα Zorbas στο Ελσίνκι δολοφονείται και οι Φιλανδοί στον τρόμο τους ότι το γεγονός μπορεί να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο και να στεναχωρηθεί ο Τσίπρας, και μετά πάνε οι εγγυήσεις και τα δάνεια, ζητούν βοήθεια από την Ελλάδα. Και η Ελλάδα τους στέλνει τον αρχιντετέκτιβ Μακάκια Ρακάκια.

Ο Μακάκιας Ρακάκιας είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση ντετέκτιβ, κοιμάται και ξυπνάει αγκαλιά με ένα μπουκάλι ούζο και κλαίει όλη την ώρα γιατί η μαμά του δεν θα του ξαναφτιάξει λαχανοντολμάδες αυγολέμονο, όπως του αρέσουν με τα χεράκια της. Το γιατί ….μυστήριο πρώτο, άλυτο και μονομανία του Ρακάκια!

book00010

Πάει λοιπόν ο Μακάκιας Ρακάκιας στο Ελσίνκι και βλέποντας τον Έλληνα Ζευς Χωλμς οι Φιλανδοί κατουριούνται επάνω τους, κατεβάζουν τα σώβρακα και βάζουν στη θέση τους μποξεράκια με τη γαλανόλευκη. Λέει «πηδάτε ρε ζώα» ο Μακάκιας Ρακάκιας και οι Φιλανδοί μαθαίνουν ελληνικά για να λένε «…πόσο ψηλά, Σερ!»

Αφού βάζει σε τάξη τους μπαχαλάκηδες υπαστυνόμους (κατά το υπάνθρωποι) της Φιλανδίας, ο αρχιντετέκτιβ Μακάκιας Ρακάκιας, πίνει όλη τη βότκα της Φιλανδίας, Λαπωνίας και περιχώρων, για να δει αν είναι καλύτερη από το ούζο. Αποφασίζει ότι όχι! Το ούζο δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο κατρουλιό!

Στο μεταξύ – επειδή πρέπει να λύσει και το μυστήριο με το φόνο του πιατά στο Zorba, υποπτεύεται ότι ένας δαμαστής πιγκουΐνων που είδε επίτηδες τυχαία μια μέρα να χαστουκίζει μια μπαργούμαν, είναι αυτός που σκότωσε τον φτωχό μετανάστη πιατά του Zorba. Αυτό που τον προδίδει είναι το αίμα που έχει στο κάτω μέρος της σαγιονάρας που φοράει όταν πάει το βράδυ για κατούρημα στο διαμέρισμα που κοιμούνται πιγκουΐνοι και κατά τύχη είναι στην ίδια γειτονιά με το διαμέρισμα που η φιλανδική αστυνομία έχει βάλει τον Μακάκια Ρακάκια.

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στο Ελσίνκι ένα καινούργιο δράμα εξελίσσεται στην Αθήνα. Ο Τσίπρας υπογράφει καινούργια μνημόνια και ξαφνικά η Τρόικα απαιτεί να κοπούν τα μεταφορικά του Ρακάκια. Εναλλακτικά μέτρα το ονομάζουν και τρελαίνουν τη Κωνσταντοπούλου που κάνει καταγγελία εναντίον του Βούρτση και των υπαλλήλων της Βουλής. Μέσα στον πανικό του ο Τσίπρας διατάσσει τον Μακάκια Ρακάκια να γυρίσει αμέσως στην Ελλάδα. Του δίνει 7 ώρες, 26 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα να βρει το δολοφόνο αλλιώς θα καλέσει για δημοψήφισμα!

Τρελαμένος ο Ρακάκιας και σε μια απελπισμένη προσπάθεια στήνει παγίδα για να πιάσει τον δαμαστή πιγκουΐνων με τις σαγιονάρες. Αλλά από μια διεστραμμένη στροφή της μοίρας και την τελευταία στιγμή – 21 λεπτά και έξη δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του χρόνου που του έδωσε ο Τσίπρας – ο Έλληνας αρχιντετέκτιβ Μακάκιας Ρακάκιας, ανακαλύπτει ότι ο πραγματικός ένοχος είναι ένας πιγκουΐνος με πουά φράκο που κάνει βόλτες πάνω σε μια κόκκινη μπάλα στο λιμάνι του Ελσίνκι.

Σοκ και δέος και ο Μακάκιας Ρακάκιας αρχίζει να κυνηγάει τον πιγκουΐνο με το πουά φράκο πάνω στην κόκκινη μπάλα στο λιμάνι, ανάμεσα σε ταράνδους που βόσκουν ενοχλημένοι από το θόρυβο. Ένα λεπτό και τρία δευτερόλεπτα πριν τη λήξη χρόνου και ενώ ο πιγκουΐνος με το πουά φράκο κάνει ένα διπλό σάλτο μορτάλε πάνω στην κόκκινη μπάλα στη μέση του λιμανιού με τους αδιάφορα βόσκοντες ταράνδους, μια λευκή αρκούδα πετάγεται από το νερό και του παίρνει το κεφάλι. Του πιγκουΐνου.

Επιστροφή στην Αθήνα για τον αρχιντετέκτιβ Μακάκια Ρακάκια και σε μια συγκινητική εκδήλωση που παρουσία κοινωνικών φορέων όπως η Πάολα, ο Πρετεντέρης και η Ελένη Μενεγάκη, τρώει λαχανοντολμάδες αυγολέμονο με τον Τσίπρα, που όμως δεν είναι οι ίδιοι με αυτούς που φτιάχνει η μάνα του με τα χεράκια της και το μυστήριο παραμένει και συνεχίζεται στο επόμενο.

*********************************************

Ο Jo Nesbo δεν θα πρέπει να θεωρείται καν β’ κατηγορίας! Εντάξει κάνει για διακοπές μεταξύ του «μου βάζεις λίγο λάδι μωρό μου …εκεί, μπράβο» και «πιάσε μια μπυρίτσα, ξανθιά κουκλίτσα», αλλά …μέχρι εκεί.