Posts Tagged ‘Βιογραφία’

Τελικά όσο ειρωνικό σε κάθε αρνητική του διάσταση κι αν ακούγεται, χρειάστηκε ένας Ντόναλντ Τραμπ για να καταλάβουμε τι συνέβαινε στο παρελθόν. Ήταν σαν να είμασταν τυφλοί και ξαφνικά κάποιος να μας άνοιξε τα μάτια. Και όσον αφορά την δημοκρατία πραγματικά είμασταν τυφλοί.

Όταν εκλέχτηκε ο Μπους, πραγματικά όλοι νιώσαμε ότι το τέλος πλησιάζει και όπου να ‘ναι ένας ανίκανος θεωρητικά πρόεδρος θα πάταγε το κουμπί που θα έφερνε το τέλος. Τελικά δεν είχαμε καταλάβει τίποτα μέχρι που ένας πραγματικά ανίκανος και στην ουσία επικίνδυνα ηλίθιος τύπος έγινε πρόεδρος της Αμερικής. Ίσως η μεγαλύτερη ιστορική ειρωνεία να είναι ότι συνειδητά ο Τζωρτζ Μπους άνοιξε τον δρόμο για τον πρώτο μαύρο Αμερικανό πρόεδρο. Και αυτό το έκανε από την αρχή της προεδρίας του ορίζοντας σαν υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ τον πρώτο μαύρο που υπουργοποιήθηκε στην ιστορία της χώρας, και σύμβουλό του σε θέματα άμυνας επίσης μια γυναίκα και μάλιστα μαύρη, η οποία και στη συνέχεια αντικατέστησε στο υπουργείο εξωτερικών τον Κόλιν Πάουελ.

biblio_17_0029.gifΌπως είναι φυσικό, για να φτάσει εκεί που έφτασε, στις εποχές που το κατάφερε, η Κοντολίζα Ράις, ούτε το συνηθισμένο κορίτσι μαύρης οικογένειας ήταν, ούτε η ίδια ακολούθησε την συνηθισμένη πορεία που ακολουθούν τα μαύρα κορίτσια στην υποβαθμισμένη θέση που έχουν στην αμερικανική κοινωνία. Απεναντίας επρόκειτο για το κορίτσι με τα γαλλικά του και το πιάνο του, χωρίς όμως – και αυτό προσέξτε το – να απομονωθεί από τον εξωτερικό κόσμο και να μην πάρει κι εκείνη μια γεύση από τον σύγχρονο αμερικανικό ρατσισμό, τις διακρίσεις και τις ανισότητες. Και παρόλο ότι μεγάλωσε σε ένα ρεπουμπλικανικό και αυστηρά χριστιανικό περιβάλλον που στην ουσία δημιούργησε μια «σιδηρά κυρία» ποτέ δεν ξέχασε και όταν πια βρέθηκε σε θέση εξουσίας παρ’όλη την συχνά πολιτικά ορθή στάση της έδωσε τις μάχες της για την ισότητα και το τέλος των διακρίσεων.

Πολύ πιο σοβαρό όμως είναι να σημειωθεί ότι όλα αυτά δεν τα είδε μεμονωμένα αλλά σαν ένα όλο που χαρακτηρίζει μια δημοκρατική κοινωνία. Δεν μπορείς να αποκαλείς μια χώρα δημοκρατική αν η κοινωνία της δεν είναι δημοκρατική κι αν υπάρχουν διακρίσεις ακόμα και σε ασήμαντα γεγονότα και θέματα. Αυτό ακριβώς ήταν όρος ζωής για την Κοντολίζα Ράις και αυτό ακριβώς είναι και το βασικό θέμα του βιβλίου της «Democracy: Stories from the Long Road to Freedom» (Δημοκρατία: ιστορίες από τον δύσκολο δρόμο προς την ελευθέρια) που μόλις κυκλοφόρησε.

Στο βιβλίο της η Ράις μιλάει σε πρώτο πρόσωπο όλα όσα έζησε στη πορεία της προς το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ, με ιδιαίτερη έμφαση στα όσα έζησε και είδε κατά την τελευταία περίοδο που ήταν υπουργός. Μέσα σε συχνές αναφορές σε ιστορικές προσωπικότητες, η Ράις αναφέρεται στη γνωριμία με Σεΐχηδες και βασιλιάδες αλλά και δικτάτορες και εγκληματίες που είχαν την περίοδο που ήταν υπουργός θέση εξουσίας. Το σημαντικό είναι ότι το σύγχρονο των εμπειριών της επιτρέπει στον αναγνώστη να αναγνωρίσει πολλές από αυτές τις προσωπικότητες με μερικές μάλιστα να συνεχίζουν να κυριαρχούν στις χώρες τους.

Η Ράις στο βιβλίο της δεν αποποιείται ουτε τις κοινωνικές της ρίζες αλλά ουτε και τις πραγματικές, συχνά ισορροπώντας ανάμεσά τους και βέβαια το βιβλίο είναι σαν χαστούκι στον σύγχρονο Καλιγούλα και στην ρατσιστική του αυλή που αυτή τη στιγμή εξουσιάζουν τις ΗΠΑ.

Το βιβλίο, για όσους τουλάχιστον ασχολούνται με την σύγχρονη πολιτική και τις εξελίξεις είναι πολύ ενδιαφέρον ακόμα κι αν διαφωνείς ιδεολογικά με την Ράις. Είναι μια υπενθύμιση ότι τελικά υπάρχουν και χειρότερα.

Το βιβλίο της Κοντολίζα Ράις Democracy: Stories from the Long Road to Freedom κυκλοφόρησε στις 9 Μάιου και είναι εκδόσεις Tele. Προς το παρόν κυκλοφορεί μόνο στην έντυπη έκδοση και με σκληρό εξώφυλλο. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μεταφραστεί στα ελληνικά και το θεωρώ απώλεια γι’ αυτό, αλλά για όσους ενδιαφέρονται από ότι με πληροφόρησε ο εκδοτικός σύντομα θα βγει και σε ψηφιακή μορφή για να το κατεβάσετε έστω στα αγγλικά.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί κάποιος που βρίσκεται, έστω στην πέμπτη δεκαετίας της ζωής του και ακόμα δημιουργικός και ενεργός στο χώρο του αισθάνεται την ανάγκη να γράψει τα …απομνημονεύματά του. Για να μη πω, ότι όταν το κάνουν κάτι διάττοντες αστέρες της μουσικής ή του κινηματογράφου, δεν μπαίνω καν στον κόπο να κοιτάξω το εξώφυλλο του βιβλίου τους. Μιλάμε για θρασύτατη αρπαχτή.

biblio_17_0024.gifΈτσι όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο και μάλιστα με σκληρό εξώφυλλο του γνωστού ηθοποιού Alec Baldwin, Nevertheless: A Memoir / Παρ’ όλα αυτά: Απομνημονεύματα, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να βάλω τα γέλια και ο λόγος … ο λόγος Saturday Night Live. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Saturday Night Live είναι γνωστή εβδομαδιαία κωμική σειρά στην αμερικανική τηλεόραση με σκετσάκια όπου ο Alec Baldwin μιμούμενος καταπληκτικά τον Ντόναλντ Τραμπ, τον έχει στη κυριολεξία ξεσκίσει.

Πριν από αυτό είχε προηγηθεί μια ακόμα σειρά, που δεν έχω ιδέα αν έχει προβληθεί στην Ελλάδα, με την Ελληνοαμερικανίδα Tina Fey, το 30 Rock, εξ’ ίσου καταπληκτική, με τον Baldwin στο ρόλο ενός υπερσυντηρητικού καπιταλιστή, οπαδού του Ρήγκαν, διευθυντή τηλεοπτικού καναλιού. Με τις δυο αυτές σκέψεις να δικαιολογούν το γέλιο, αποφάσισα να βάλω το βιβλίο στην άκρη για να το διαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον μαζί με τα άλλα καμιά κατοστή βιβλία που ανήκουν στην ίδια κατηγορία και που στο τέλος όχι απλά δεν τα διαβάζω άλλα τα μοιράζω σε φίλους για να κάνω χώρο για την επόμενη εκατοντάδα.

Στην πορεία λοιπόν προς τα «θα δούμε», έριξα μια ματιά στην εισαγωγή του βιβλίου που ένα από τα πρώτα πράγματα που γράφει ο αξιότιμος κύριος Baldwin είναι ότι αυτό το βιβλίο το έγραψε όχι γιατί πραγματικά ήθελε να το γράψει αλλά γιατί του πρόσφεραν καλά λεφτά για να το κάνει. Βαριά δόση ειλικρίνειας. Έτσι μεταφέρθηκε δίπλα στον καναπέ και τις επόμενες μέρες ανάμεσα σε άλλα διαβάσματα κατάφερα να τελειώσω τις 200+ σελίδες κειμένου.

biblio_17_0023.gifΟ Baldwin δεν είναι συγγραφέας, είναι ηθοποιός και κατ’ εμέ παρόλο πουτον λατρεύω σαν Τραμπ και μου άρεσε πολύ στο 30 Rock, δεν θα έλεγα ότι είναι από τους πρωτοκλασάτους ή ότι θα γίνει ο αυριανός Nicolson. Άλλωστε αν εξαιρέσεις το «The Hunt for Red October» στο ρόλο του Jack Ryan δίπλα στον Sean Connery, η παρουσία του και η αναγνωρισιμότητά του είναι κυρίως τηλεοπτική. Ίσως μάλιστα οι περισσότεροι να το ξέρουν από το γάμο του και ειδικά το διαζύγιό του με την Kim Basinger.

Ηθοποιός λοιπόν ο Baldwin και φαίνεται στο βιβλίο του ότι δεν είναι συγγραφέας. Μάλιστα – και αυτό εγώ τουλάχιστον το βάζω στα θετικά στοιχεία του βιβλίου – έχει γραφτεί από τον ίδιο κι όχι κάποιον φτωχό ghostwriter που πληρώθηκε ψίχουλα για να κάνει αρπαχτή ο Baldwin. Το γράψιμό του είναι πιθανώς όπως μιλάει ή δίνει συνεντεύξεις γιατί υπάρχουν ακόμα και έντονα συντακτικά ή γραμματικά λάθη που φαντάζομαι ο εκδότης επίτηδες τα άφησε να περάσουν.

Ο Baldwin δεν ωραιοποιεί καθόλου την παιδική του ηλικία και τη φτώχεια της οικογένειάς του, ούτε τους κόπους του και την πάλη για να γίνει ηθοποιός και το κάνει χωρίς να υπερθεματίζει και να υπερβάλλει. Δεν το δραματοποιεί. Ήταν φτωχός και έζησε τη μιζέρια. Αυτά. Όπως είναι φυσικό σε κάποια σημεία φαίνεται η ζήλεια ή ο εγωισμός του ηθοποιού, ειδικά στις αναφορές του στον Harrison Ford που δεν σου αφήνει κανένα λόγο να αμφισβητήσεις την αντιπάθειά του προς τον ηθοποιό που του «έκλεψε» στη συνέχεια το ρόλο του Jack Ryan. Αυτό σε απόλυτη αντίθεση για τους ύμνους που γράφει για τους Ben Affleck και Tina Fey που ο θαυμασμός του είναι σε συνδυασμό με το ταλέντο και των δυο στο γράψιμο.

Για την Kim Basinger από ό,τι φαίνεται ό,τι ήταν να πει το είπε κατά τη διάρκεια του πολύ περιπετειώδους και προβεβλημένου από σκανδαλοθηρικά περιοδικά διαζυγίου τους. Εδώ ασχολείται περισσότερο με την κόρη του ίσως και σε μια προσπάθεια, έστω και μέσω του βιβλίου να της δείξει την αγάπη του και πιθανώς σαν συγνώμη για τα λάθη του μαζί της. Σαφώς περνάει από όλες τις στιγμές της καριέρας του, καλές ή άσχημες, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, αλλά όπως έγραψα και πριν, ήρεμα, σαν να τα λέει σε μια παρέα ένα καλοκαιρινό βράδυ.

Για να πω την αλήθεια δεν είμαι σίγουρος αν αξίζει να αγοράσει κάνεις αυτό το βιβλίο εκτός κι αν είναι συλλέκτης αυτής της μορφής των βιογραφιών και φαν του Baldwin. Δεν είμαι αρνητικός αλλά θα το διαβάσεις μια φορά – ευχάριστα – και μετά θα μπει στη μάζα που πιθανώς σε κάποια μετακόμιση να ξεφορτωθείς. Αλλά αν πέσει στα χέρια σας κάπως, γι’ αυτή τη μια φορά, ξεφυλλίστε το, έχει κάποιες αστείες και κάποιες πολύ αληθινές στιγμές.

Το βιβλίο του Alec Baldwin, Nevertheless: A Memoir είναι εκδόσεις Harper, κυκλοφόρησε στις 4 Απριλίου 2017 και προς το παρόν κυκλοφορεί μόνο σε σκληρό εξώφυλλο και προσωπικά αμφιβάλλω αν θα κυκλοφορήσει σε άλλη μορφή.

Κανονικά αυτό είναι ένα από τα βιβλία που για τον τίτλο του μόνο, θα έπρεπε να προταθεί για την ημέρα του Βαλεντίνου και των ερωτευμένων. Αυτά αν μείνεις μόνο στον τίτλο του βιβλίου, «Οι άντρες της ζωής μου». Αυτό τώρα επιφανειακά γιατί αν το σκεφτείς καλυτέρα και μάλιστα το επεκτείνεις και στα δυο φύλα θα ανακαλύψεις ότι οι άντρες της ζωής μας μπορούν να είναι πατεράδες, αδέρφια, φίλοι, γνωριμίες, όλοι αυτοί που συμβάλανε στην εξέλιξή μας και πολλές φορές λίγη σχέση έχουν με τον έρωτα.

biblio_17_0013.gifΗ Patricia Bosworth παντρεύτηκε στα 18 της χρόνια ένα τέρας, η περιγραφή ανήκει στην ίδια. Ένα τέρας που την βασάνιζε καθημερινά και μόνο όταν συνειδητοποίησε ότι η επόμενη φάση θα ήταν να την σκοτώσει, τόλμησε να φύγει και να ζητήσει διαζύγιο. Στα 20 της ο αδελφός της και ο μόνος της τότε φίλος, αυτοκτόνησε και στα 24 αυτοκτόνησε ο αλκοολικός και ναρκομανής πατέρας της.

Τώρα αυτά κάνουν μια πολύ σκοτεινή εισαγωγή, αλλά η ζωή της Bosworth δεν ήταν ένα συνεχόμενο δράμα, γιατί στην εισαγωγή λείπουν μερικά στοιχεία. Όπως το γεγονός ότι ο πατέρας της ήταν ένας πολύ γνωστός δικηγόρος στην Νέα Υόρκη του ’50, ότι η μητέρα της ήταν γνωστή συγγραφέας που την κυνηγούσαν αστέρες του κινηματογράφου για να αγοράσουν τα δικαιώματα της επόμενης νουβέλας της και ότι γενικά ζούσε και μεγάλωνε σε ένα σπίτι με πολύ άνεση και χρήμα.

Η δε Bosworth μετά το διαζύγιο και έχοντας κάνει λίγο μόντελινγκ αποφάσισε ότι αυτό που της ταίριαζε ήταν η ηθοποιία και έδωσε εξετάσεις στο Actors Studio της Νέας Υόρκης που αμέσως έγινε δεκτή. Σύντομα βρέθηκε να παίζει με ηθοποιούς όπως η Audrey Hepburn και να την σκηνοθετούν σκηνοθέτες του μεγέθους του Elia Kazan και του Arthur Penn. Και κάπου εκεί έκανε την μεγάλη της στροφή και από το πάλκο πέρασε στην πένα. Η Bosworth έγινε δημοσιογράφος.

Στην αρχή μέσα από τις στήλες της στους New York Times και του Vanity Fair έγραφε για τη ζωή διασημοτήτων αλλά μετά πέρασε στη συγγραφή βιογραφιών αστέρων κυρίως του Χόλυγουντ, όπως της Jane Fonda ή του Montgomery Clift.

biblio_17_0012.gifΤο «The Men in My Life: A Memoir of Love and Art in 1950s Manhattan» είναι αυτοβιογραφικό και κατά κάποιο τρόπο κατάθεση ψυχής. Μιλάει για μια εποχή που το Μανχάταν ήταν μαγνήτης τέχνης και εκκεντρικότητας. Μια εποχή που η Αμερική κάνει τη σεξουαλική της επανάσταση και που η καθ’όλα μεγαλωμένη Καθολική Bosworth βρίσκεται στο κέντρο του, σε ένα σπίτι που ο ένας εκκεντρικός αστέρας του Χόλυγουντ διαδέχεται τον άλλον.

Ο πρώτος της γάμος, αυτός με το τέρας, παίζει μεγάλο ρόλο και στην άμεση συνέχεια της ζωής της και όταν αναφέρεται σε αυτόν αναφέρει ότι ο λόγος που έμενε παρόλο τους συνεχείς ξυλοδαρμούς ήταν το παθιασμένο σεξ που είχε με τον άντρα της. Μεγαλωμένη καθολική είχε όλα τα ταμπού του καθολικισμού και έτσι το σεξ υπήρχε μόνο μέσα στο γάμο, κι αυτό έγινε η δικαιολογία για να παντρευτεί. Αλλά στη συνέχεια ήταν το σεξ που την κρατούσε με το τέρας και πάλι ο καθολικισμός που δεν θα της επέτρεπε το σεξ εκτός γάμου. Μετά όμως το διαζύγιο, η Bosworth απελευθερώνεται και από το τέρας και από τον καθολικισμό και περνάει στην απέναντι πλευρά με δεκάδες εραστές σε σημείο που όπως ομολογεί και η ίδια να μην έχει ιδέα ουτε από αριθμό ούτε από ονόματα.

Όλα αυτά όμως σε ένα Μανχάταν που κρύβει τέχνη, που η Patricia Bosworth συναντάει και συνομιλεί με τις μεγαλύτερες μορφές της τέχνης της τότε Αμερικής και που αντλεί συνέχεια για την μετέπειτα συγγραφική της καριέρα.

Το «The Men in My Life: A Memoir of Love and Art in 1950s Manhattan» είναι αυτοβιογραφικό αλλά γραμμένο από μια γυναίκα που έχει πετυχημένα γράψει δεκάδες βιογραφίες. Έτσι ξέρει και να δίνει το σωστό ρυθμό ανάμεσα στο δράμα, την ένταση, το συναίσθημα και το χαμόγελο αλλά ταυτόχρονα λέει και την αλήθεια για τον εαυτό της χωρίς υποκρισίες. Είναι σαν να ήθελε η ίδια να γράψει την αποκαλυπτική βιογραφία της και να μην αφήσει σε κάποιον άλλον να το κάνει. Και όπως λένε γνωστοί της, υπάρχουν γεγονότα που αναφέρονται στο βιβλίο που ούτε οι πιο στενοί της φίλοι από εκείνα τα χρόνια δεν ήξεραν.

Αν και σχεδόν 360 σελίδες δεν ήταν καθόλου κουραστικό βιβλίο και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το ενδιαφέρον μου κορυφωνόταν σε τέτοιο σημείο που ήταν σαν να διάβαζα θρίλερ ή τέλος πάντων κάποιο βιβλίο αγωνίας.

Το βιβλίο είναι εκδόσεις Harper και φαντάζομαι ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε ψηφιακή μορφή για όσους μπορούν να διαβάσουν απ ευθείας στα αγγλικά.

biblio_0016.gifΕίμαι σίγουρος ότι το όνομα Trevor Noah δεν σημαίνει τίποτα απολύτως για τους περισσοτέρους στην Ελλάδα. Πριν από δυο χρόνια πολλοί λίγοι ήταν αυτοί που τον ξέρανε στην Αμερική, μέχρι που μια μέρα όχι απλά τον γνωρίσανε αλλά ο νεαρός Trevor έγινε ο κεντρικός παρουσιαστής ενός από τα πιο γνωστά κωμικά βράδυνα talkshow της αμερικανικής τηλεόρασης, αντικαθιστώντας τον συνταξιοδοτούμενο θρύλο, Jon Stewart. Πιο συγκεκριμένα, αυτό έγινε τον Σεπτέμβριο του 2015 αφήνοντας άφωνους πολλούς και ειδικά άλλους γνωστούς κωμικούς της αμερικάνικης τηλεόρασης και μνηστήρες της θέσης.

Ο Trevor Noah είναι άκρα πολιτικοποιημένος, τι πιο φυσικό για κάποιον που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στο νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ, αλλά όπως εξηγεί συχνά και ο ίδιος, πολιτικοποιημένος όχι αριστερά ή δεξιά αλλά δημοκρατία ή φασισμός. Και τον φασισμό τον έζησε στο πετσί του στην κυριολεξία ο Trevor.

Παιδί έρωτα μια μαύρης γυναίκας με ρίζες στη φυλή των Xhosa (την ίδια με τον Νέλσον Μαντέλα) με έναν Ελβετογερμανό, από τη στιγμή που γεννήθηκε, η ύπαρξή του ήταν λόγος τιμωρίας από την κυβέρνηση του απαρτχάιντ όχι μόνο για τους δυο γονείς του, που και μόνο η συνεύρεση τους ήταν παράνομη και τιμωρείτο αυστηρά από το νόμο με ποινές που ξεπερνούσαν τα 2-5 χρόνια φυλάκισης, αλλά και για τον ίδιο που …γεννήθηκε απο το παράνομο ζευγάρι. Αυτή ήταν η πραγματικότητα του απαρτχάιντ.

Υπάρχει μια σκηνή στο βιβλίο που είναι τόσο τρομακτικά δραματική, που γελάς όχι μόνο γιατί ο Trevor Noah διαθέτει έντονο χιούμορ στη γραφή του αλλά και από νευρικότητα, αγνοώντας πώς πρέπει να συμπεριφερθείς. Έτσι καταφεύγεις στο γέλιο σαν διέξοδο και άμυνα, που σου δίνει ο ίδιος ο συγγραφέας.

Επειδή ο Trevor Noah ήταν από τα χρώματά του εμφανώς μιγάς, όταν η μητέρα του τον έβγαζε για βόλτα φρόντιζε να το κάνει με μια φίλη της, επίσης μιγά, ώστε να φαίνεται ότι το παιδί ήταν δικό της κι εκείνη η ντανά, η …υπηρέτρια. Αυτό γιατί οι μιγάδες περνούσαν σε άλλη …κατηγορία με άλλες τιμωρίες. Μια μέρα λοιπόν σε αυτή τη βόλτα τυχαίνει να συναντήσουν τον πατέρα του Trevor, όπου όπως είναι φυσικό το παιδί βλέποντας τον πατέρα του τρέχει στην αγκαλιά του. Ο πατέρας του Trevor τώρα, ξέροντας ότι αν αποκαλυφθεί ότι είναι γιος του ο μιγάς θα πάει φυλακή, αρχίζει να τρέχει για να ξεφύγει από το παιδί και ο Trevor που νομίζει ότι όλα είναι παιχνίδι …ακολουθεί τρέχοντας τον πατέρα του για να τον πιάσει. Όλα αυτά με την μητέρα από πίσω που σέρνει μαζί της και τη μιγάδα φίλη της για να μην φανεί ότι αυτή είναι η μητέρα του παιδιού.

Η εικόνα τελείως σουρεαλιστική αλλά την ίδια στιγμή δίνει και μια έστω φευγαλέα ματιά για το πώς μεγάλωσε αυτό το παιδί, κάτω από ποιες συνθήκες και σε ποιο κράτος. Ο Trevor έζησε όλες τις αμαρτίες, τη βία και τη βλακεία ενός ρατσιστικού καθεστώτος, κι όταν αυτό τέλειωσε έζησε και μια άλλη πλευρά, αυτή των σκλάβων που επιτέλους ελευθερωθήκαν. Εκεί πια μια καινούργιας μορφής βίας και βλακείας απλώθηκε στη Νότιο Αφρική με πολλές πληγές και αμαρτίες. Γιατί για κάποιους το να είσαι Xhosa ήταν αμαρτία και ο πατέρας σου να είναι λευκός έγκλημα.

biblio_0017.gif

Έτσι και ο τίτλος του βιβλίου: Born a Crime. Γεννημένος έγκλημα, αν και μια πιο σωστή παράφραση του τίτλου θα ήταν Καταδικασμένος εγκληματίας από γέννησης.  Στα πρώτα του χρόνια μέχρι την εφηβεία ο Trevor Noah γνώρισε τη βία, τον φόβο, τον εκφοβισμό, την πείνα, τον ρατσισμό, τον φασισμό. Όλα στη χειρότερή τους μορφή. Μετά γνώρισε και την ενδοοικογενειακή βία που έφτασε μέχρι τη μητέρα πυροβολημένη στο πρόσωπο και ζωντανή από καθαρή τύχη γιατί μπλοκάρισε το όπλο του τότε συζύγου της. Στην Αμερική σχεδόν κατέφυγε το 2011 κυνηγημένος από τον τέως σύζυγο και παραλίγο δολοφόνο της μητέρας του.

Στη Νότια Αφρική είχε ήδη αρχίσει να χτίζει μια κάποια καριέρα και να γίνεται γνωστός σαν κωμικός, αλλά η Αμερική για τον Trevor Noah αποδείχτηκε πραγματικά η χωρά των ευκαιριών. Ειδικά μετά τη γνωριμία του με τον Jon Stewart το 2014.

biblio_0018

Ο Trevor Noah δεν είναι συγγραφέας από αυτούς που γράφουν ιστορίες που θα κάνουν τον αναγνώστη να συμβαδίσει μαζί του σε περιπέτειες μυστηρίων και φαντασίας. Αυτό που ένιωσα εγώ, ήταν ότι αυτός ο νέος άνθρωπος είχε ανάγκη την κάθαρση, την εσωτερική του κάθαρση. Και το έκανε με τον καλύτερο τρόπο που ξέρει ο ίδιος, δημόσια και με πολύ χιούμορ. Έτυχε απλά να το κάνει με το γραπτό λόγο, θα μπορούσε άνετα να το κάνει με μια ταινία ή με παραστάσεις σε θέατρα σε όλο τον κόσμο. Ίσως και να ένιωσε ότι αυτά που ήθελε να πει ήταν τόσα πολλά, που μόνο χιλιάδες λέξεις στο χαρτί μπορούσαν να τα εκφράσουν και παράλληλα να πλησιάσει όσο γίνεται πιο πολύ κόσμο σε όλο το κόσμο.

Ο Trevor Noah γεννήθηκε το 1984, άρα ένας νεαρός άντρας μόλις 32 χρονών δεν θα μπορούσες να πεις ότι έγραψε την αυτοβιογραφία του. Έχει τουλάχιστον άλλα τόσα χρόνια μπροστά του να ζήσει αναρίθμητες ακόμα περιπέτειες καλές και κακές. Όπως είπα και πριν, αυτό ήταν μια γραφή κάθαρσης που έπαιξε και λίγο το ρόλο του ψυχολόγου/εξομολογητή για τον Trevor Noah, μια ευκαιρία να μιλήσει για όλα. Να ξεγυμνωθεί συναισθηματικά μπροστά στο μεγαλύτερο δυνατόν κοινό. Παράλληλα ήταν και ένας φόρος τιμής για τη μητέρα του που πολλές φορές διαβάζοντας το κείμενο νιώθεις ότι αυτή είναι η πραγματική ηρωίδα του βιβλίου.

Η μητέρα του Trevor Noah, όπως ο ίδιος την περιγράφει προσπαθώντας αρκετές φορές να φανεί «αντικειμενικός», είναι μια υπερβολικά γενναία γυναίκα που αντιμετώπισε αντικειμενικά τραγικές καταστάσεις πάντα με χαμόγελο, με χιούμορ και με μια μικρή δόση παιδιού που παίζει. Η εικόνα της από το βιβλίο και μόνο την κάνει ιδιαίτερα συμπαθή, σαν τη θεία που έχει κάθε οικογένεια, αυτή την επαναστάτρια που σε παρασέρνει σε σημείο να ξεχνάς ότι είναι η μεγαλύτερη σου θεία.

Το βιβλίο του Trevor Noah, Born a Crime, αξίζει να το διαβάσετε όχι μόνο για το χιούμορ που προβάλλει ο γνωστός κωμικός και τα δράματα που έζησε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά και σαν ιστορικό ντοκουμέντο για μια πολύ σημαντική περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας, με εσωτερικές μαρτυρίες και μαθήματα που δεν πρέπει ποτέ πια να ξαναγίνουν παθήματα.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε την 1η Νοεμβρίου του 2016 σε μορφή τόσο έντυπη όσο και ψηφιακή και μπορείτε να το βρείτε – στα αγγλικά τουλάχιστον – σε όλα τα ψηφιακά βιβλιοπωλεία.

Το “Duty” (Καθήκον) του τέως υπουργού αμύνης των ΗΠΑ Robert M. Gates και το “Hard choices” (Δύσκολες επιλογές), της πολύ γνωστής Hillary Clinton – τέως υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ – τα διάβασα την ίδια περίοδο. Και οι δυο έτυχε να υπηρετήσουν τον Barack Obama την ίδια περίοδο με τη διαφορά ότι ο Gates προϋπήρχε στην θέση του από την περίοδο George W. Bush και ο Obama τον διατήρησε.
book00001
Το βιβλίο του Gates αν και αξιόλογο για όποιον ενδιαφέρεται για τα ιστορικά γεγονότα μιας συγκεκριμένης περιόδου, είναι η απολογία ενός γκρινιάρη γέρου που νομίζει ότι «πρόδωσε» τις ρεπουμπλικανικές ιδέες του και τον Bush υπηρετώντας τον Obama. Εξ ου και ο τίτλος, «καθήκον». Ο Gates μιλάει για τη θητεία του επί Obama, σαν ένα σταυρό που με βαριά καρδιά κουβάλησε για το καλό της χώρας. Φυσικά το κάνει πετώντας συχνά-πυκνά και τα απαραίτητα καρφιά για την ανικανότητα των ανθρώπων του Obama, έτσι για να γλύψει το παλιό του αφεντικό και …που έκανε το βιβλίο best seller.

Η Hillary όσο και να διαφωνείς μαζί της δεν μπορείς να αμφισβητήσεις ότι παρά την ηλικία της είναι ένας φρέσκος άνθρωπος, ζωντανός και αισιόδοξος. Από τη δολοφονία του bin Laden μέχρι τα γεγονότα στη Λιβύη, η Hillary είναι μεν η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, αλλά δεν παύει να είναι και άνθρωπος με συναισθήματα και δει χιούμορ. Η εναλλαγή των προσωπικών της συναισθημάτων και των καθηκόντων της, που δεν τα κουβαλάει σαν σταυρό, κάνει το βιβλίο της εύκολο να το διαβάσεις και παράλληλα είναι μια πηγή ιστορικών αναφορών που δεν κουράζει με αριθμούς και χρονολογίες.

Και τα δυο βιβλία φυσικά έχουν γραφτεί από ghost writers. Κανείς δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι ο Gates και η Hillary έμειναν κλειδωμένοι σε ένα γραφείο και έγραφαν ασταμάτητα για βδομάδες. Αλλά και στις δυο περιπτώσεις οι αφανείς συγγραφείς υιοθέτησαν απόλυτα το στυλ έκφρασης του βιογραφόμενου. Κατ’ εμένα αν και το βιβλίο της Hillary όπως είπα είναι εύκολο – ακόμα και ευχάριστο σε αυτούς που αρέσουν οι βιογραφίες – να διαβάσεις, το βιβλίο του Gates είναι εξ ίσου αξιόλογο. Απλά ενώ το βιβλίο της Hillary έχει χιούμορ, για το βιβλίο του Gates χρειάζεσαι χιούμορ για να το διαβάσεις.