Posts Tagged ‘Διηγήματα’

Η αγάπη μου για τα διηγήματα ή όπως λένε οι αγγλόφωνοι για τις short stories είναι γνωστή και όταν η Καναδή Alice Munro βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 2013 για μένα ήταν στιγμή δικαίωσης. Έτσι όταν πριν από μερικές μέρες πήρα το τελευταίο βιβλίο του Joshua Ferris με τον τίτλο The Dinner Party and Other Stories παράτησα ό,τι άλλο διάβαζα και ξεκίνησα αυτό.

Τον Ferris τον ήξερα ήδη από την νουβέλα του «To Rise Again at a Decent Hour» αλλά κυρίως από τα διηγήματά του που είχαν κυκλοφορήσει στο New Yorker και μου άρεσε πολύ. Οι ιστορίες του πάντα είχαν στο κέντρο τους τον άνθρωπο, τις ανθρώπινες σχέσεις και πόσο παράξενες μπορούν να γίνουν σε μια πολύ απλή καθημερινότητα. Ακόμα και με μια πρόσκληση σε δείπνο.

biblio_17_0028.gifΣτο «The Dinner Party and Other Stories» οι μισές σχεδόν από τις έντεκα ιστορίες είναι από αυτές που έχουν δημοσιευθεί στο New Yorker, οι υπόλοιπες είναι καινούργιες. Δυο από αυτές τις είχα ήδη διαβάσει στο περιοδικό. Ούτε που το κατάλαβα. Στην αρχή ένιωσα ότι κάτι μου θυμίζουν αλλά σύντομα με παρέσυραν τα βιώματα των χαρακτήρων του και οι δρόμοι της Νέας Υόρκης που τόσο ζωντανά περιγραφεί ο Ferris, άλλοτε πολύ συγκεκριμένα δίνοντας ακόμα και κατευθύνσεις μέσα στην Αμερικανική μεγαλούπολη κι άλλοτε αόριστα αφήνοντας τον αναγνώστη να αναγνωρίσει την Νέα Υόρκη.

Οι ιστορίες του μιλάνε για χωρισμό και για την ανάγκη ή καλυτέρα την έλλειψη επικοινωνίας σε μια κοινωνία που τρέχει χωρίς να ξέρει το γιατί και για πού. Οι ήρωές του σε όλες τις ιστορίες είναι σχεδόν μικροαστοί, που απολαμβάνουν όλες τις υλικές πολυτέλειες που μπορεί να έχει κάποιος με καλή δουλειά και καλό σπίτι στην Νέα Υόρκη. Αλλά μέχρι εκεί. Ο πόνος είναι ο ίδιος έχεις δεν έχεις λεφτά και εξωτερικεύεται με τον ίδιο τρόπο. Στο διήγημα «Fragments» ο ανώνυμος πρωταγωνιστής ακούει από κάποιο λάθος σύνδεσης την τηλεφωνική συνομιλία της γυναίκας του με τον εραστή της και ξεκινάει από την δουλειά του να πάει σπίτι του για να αντιμετωπίσει την καινούργια γι’ αυτόν κατάσταση. Στη διαδρομή και σε ένα μονόλογο με όσα συμβαίνουν γύρω του ο πρωταγωνιστής περνάει από την άρνηση στον θυμό και στο τέλος την απόγνωση και την μελαγχολία με τον αναγνώστη να βιώνει μαζί του όλα αυτά τα συναισθήματα.

Στην ιστορία «The Valetudinarian» (ο υποχόνδριος) ένας άντρας χήρος από χρόνια συναντάει μια πόρνη, δώρο γενέθλιων από τον κολλητό του και μέσα από αυτή την παράξενη συνεύρεση ο άντρας προσπαθεί να ξαναθυμηθεί πώς είναι να βρίσκεσαι με γυναίκα, όχι απλά σεξουαλικά αλλά και ψυχικά. Στην ομότιτλη ιστορία, «The Dinner Party» ένα ζευγάρι μπερδεύει την ώρα που θα συναντηθούν για να πάνε σε ένα δείπνο και όταν πια συναντιούνται μέσα από την αντιπαράθεση για το λάθος ραντεβού βγαίνουν όλα τους τα προβλήματα και κυρίως το θέμα ότι δεν έχουν παιδιά.

Γενικά όλες οι ιστορίες του βιβλίου ασχολούνται με τα προβλήματα επικοινωνίας που έχουν οι σημερινοί κάτοικοι των μεγαλουπόλεων και ειδικά τα ζευγάρια.

Το βιβλίο του Joshua Ferris είναι πολύ καλογραμμένο σε πολύ όμορφα αγγλικά με συχνές χρήσεις νεοϋορκέζικων ιδιωματισμών που εμένα προσωπικά μου άρεσαν γιατί δίνουν χρώμα και προσδιορίζουν τον τόπο. Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει για το 2017 μέχρι τώρα και ειλικρινά ελπίζω να μεταφραστεί στα ελληνικά.

Το «The Dinner Party and Other Stories» κυκλοφόρησε επίσημα στις 2 Μαΐου του 2017 από τις εκδόσεις Little, Brown and Company και προς το παρόν υπάρχει μόνο στην έντυπη μορφή του.

Οι λάτρεις των βιβλίων δράσης και μυστηρίου σίγουρα ξέρουν την P. D. James. Ειδικά ο ήρωάς της Adam Dalgliesh, μέχρι τηλεοπτικός σταρ κατάφερε να γίνει σε μίνι σειρές του BBC και αν θυμάμαι καλά να πρωταγωνιστήσει και σε δυο ταινίες.

biblio_0020Η P. D. James ήταν Αγγλίδα με μια ζωή που θυμίζει λίγο βικτωριανό μύθο. Ο πατέρας έφορος και μια οικογένεια που πίστευε ότι οι γυναίκες είναι ταγμένες σε μια και μοναδική δουλειά- να κάνουν οικογένεια, την σταμάτησε νωρίς από το σχολείο και άρχισε να συντροφεύει τον πατέρα της στην εφορία που δούλευε, κάνοντας γραφικές βοηθητικές δουλείες. Το ’41 παντρεύτηκε έναν στρατιωτικό γιατρό, που όμως επέστρεψε από τον πόλεμο το ’45 με τόσο σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, που πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του έγκλειστος σε ψυχιατρικές κλινικές.

Για να βρίσκεται κοντά στο σύζυγό της, η P. D. James σπουδάζει διοίκηση νοσοκομείων και πιάνει δουλειά στο νοσοκομείο που ζει πια ο έγκλειστος σύζυγος. Τώρα πώς αυτή η γυναίκα έβρισκε το χρόνο, το κουράγιο και τη διάθεση να γράφει όταν μέσα σε όλα αυτά είχε και να φροντίσει δυο κόρες, είναι μεγαλύτερο μυστήριο από αυτά που έγραφε. Κι όμως όχι απλά τα κατάφερνε, αλλά κι από ότι λένε οι οικείοι της άφησε ένα πολύ πλούσιο υλικό πίσω της όταν πέθανε το 2014, υλικό από την δεκαετία του ’50 που μπορεί σταδιακά να γίνει σειρά βιβλίων.

biblio_0019.gifΣτις 25 Οκτωβρίου του 2016, λίγους μήνες πριν και δυο χρόνια σχεδόν από το θάνατο της, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Knopf, ένα βιβλίο της P. D. James με τέσσερεις μικρές ιστορίες μυστηρίου, όλες χρονικά τοποθετημένες γύρω στα Χριστούγεννα. The Mistletoe Murder And Other Stories. Ήταν κάτι σαν χριστουγεννιάτικο δώρο από την P. D. James σε όλους τους φίλους της. Οι τέσσερεις ιστορίες που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο έχουν γραφτεί πριν από πολύ καιρό, και μάλιστα στις δυο από αυτές πρωταγωνιστεί ο Adam Dalgliesh σε πολύ νεότερη ηλικία από ότι τον βρίσκουμε στα μυθιστορήματα της συγγραφέως.

Και οι τέσσερεις ιστορίες είναι γραμμένες στο γνωστό βικτωριανό και απαλό ύφος της P. D. James, παρόλο ότι τα εγκλήματα στα μυστήριά της μόνο απαλά δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμα κι όταν το περιβάλλον συμπεριλαμβάνει χριστουγεννιάτικα δέντρα, δώρα και κάλαντα. Διαβάζοντας και τις τέσσερεις ιστορίες ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα να με τυλίγει, ένα συναίσθημα που ήταν και λίγο χριστουγεννιάτικο, παρόλο ότι όταν τις διάβασα τα Χριστούγεννα υπήρχαν μόνο στο ημερολόγιο ακόμα. Ήταν σαν να με είχαν επισκεφτεί δυο παλιοί φίλοι που είχα καιρό να δω, γιατί και η P. D. James είχε πια περάσει στον κόσμο του Adam Dalgliesh, στο κόσμο του ιδεατού, του αοράτου, τα άυλου.

Η ιστορία που μου άρεσε περισσότερο ανάμεσα στις τέσσερεις ήταν «Τα 12 Μυστήρια των Χριστουγέννων», κι αυτό γιατί είχε και κάτι από Agatha Christie μέσα του και ήταν έντονο, επίτηδες εκεί σαν φόρος τιμής στη γιαγιά του μυθιστορήματος μυστηρίου και εγκλήματος.  Πέρα από όλα τα άλλα, ήταν ωραίο να ξαναδιαβάζεις κάτι στη γλώσσα της P. D. James. Σαν κάλος δεινόσαυρος πρέπει να παραδεχτώ ότι πολλοί νεοτερισμοί που βρίσκουμε σε συγχρόνους συγγραφείς και έχουν αφετηρία τους το διαδίκτυο, με κουράζουν. Έτσι, ένα βιβλίο σε μια σωστή γλώσσα με προσοχή τόσο στη σύνταξη όσο και στη γραμματική του ήταν, πώς να το κάνουμε …αναζωογονητικό!

Το βιβλίο της P. D. James: The Mistletoe Murder And Other Stories θα το βρείτε σε ψηφιακή μορφή σε ένα από τα διαδικτυακά βιβλιοπωλεία, σίγουρα σε αυτό του Amazon σε ψηφιακή μορφή για Kindle.

Η Σίρλει Τζάκσον είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στο χώρο του βιβλίου και παρόλο που δε χωρά αμφισβήτηση για το έργο της, πολλοί είναι αυτοί που δεν καταλαβαίνουν το… «τι είναι τόσο τρομακτικό σε αυτά που γράφει;». Ο λόγος πιστεύω έχει να κάνει με τη λάθος κατηγοριοποίηση των βιβλίων της- κάτι το οποίο ακόμα μια φορά κάνει περισσότερη ζημιά, παρά καλό, έτσι μεγάλη μερίδα αναγνωστικού κοινού έχει λανθασμένες προσδοκίες από τα βιβλία της.

Έχω αναφέρει ξανά πως η κατηγοριοποίηση των βιβλίων εξυπηρετεί μόνο στατιστικά, λίστες και ράφια καταστημάτων, και όχι συγγραφείς ή αναγνώστες. Και πολλές φορές, πολλά βιβλία βρίσκονται σε λάθος ράφι γιατί κάποιοι αποφάσισαν πως ανήκουν σε συγκεκριμένη κατηγορία- ίσως λίγο περισσότερο σε κάποια, λίγο λιγότερο σε κάποια άλλη-  έτσι πολλά καλά πάνε αδιάβαστα, αλλά κανένας συγγραφέας όταν ξεκινάει να γράψει δεν σκέφτεται: «Οκ, ας γράψω ένα horror». Οι συγγραφείς γράφουν ιστορίες, αυτό μόνο!

shirley-jackson-quotes-5-1

Σε πορεία χρόνων, προφανώς και οι συγγραφείς βρίσκουν τον τομέα που τους ταιριάζει περισσότερο, αλλά και πάλι, κανείς δε θα αποφύγει να γράψει κάτι επειδή πχ ανήκει πλέον στην κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος και αυτό που θέλει να γράψει είναι και κοινωνικό ή αισθηματικό ή ξέρω ‘γω τι, όπως και κανείς δε θα γράψει σώνει και καλά κάτι, κατευθυνόμενος από την ταμπέλα που του έχουν κολλήσει, ή από το είδος στο οποίο έχει αφιερωθεί- ακόμα κι αν ο ίδιος το έχει επιλέξει. Οι συγγραφείς γράφουν ιστορίες, το είπαμε αυτό.

Στη Σίρλει Τζάκσον τώρα, για μένα είναι λάθος ο τίτλος «συγγραφέας τρόμου», από τη μία γιατί είναι ένας πολύ μεγάλος κύκλος και περιλαμβάνει από τον Γκράχαμ Μάστερτον (που είναι πιο πολύ cult), τον Τζακ Κέτσαμ (που τα βιβλία του μοιάζουν περισσότερο με ταινία σπλάτερ), τον Στίβεν Κινγκ (που παίζει με πολύ διαφορετικό τρόπο με τον τρόμο και το φόβο από το γράφω για ένα τέρας στην ντουλάπα- ο Κινγκ δημιουργεί καταστάσεις και ρίχνει τους ήρωές του μέσα, δε δημιουργεί ήρωες και τέρατα), μέχρι και τη …Σίρλει Τζάκσον. Που στα βιβλία της παίζει με το supernatural, παίζει και με φαντάσματα, παίζει και με το έγκλημα, αλλά οι «πράξεις» στα βιβλία της Τζάκσον δεν έχουν και τόση σημασία, όσο ο ψυχικός κόσμος των ηρώων που δημιουργεί, και συνήθως αυτό στο οποίο αφιερώνει τις περισσότερες ιστορίες της, είναι το πώς λειτουργεί αυτός ο ψυχικός κόσμος μέσα σε κάποιον ήρωα, πώς διαμορφώνεται, πώς επηρεάζεται από τα όσα του συμβαίνουν κι όσα γίνονται γύρω του, και ακόμα πιο συγκεκριμένα:

Πώς ένας άνθρωπος ισορροπεί μεταξύ λογικής και τρέλας, πώς αγωνίζεται να μην κάνει το λάθος βήμα και πέσει στην τρέλα, μέχρι που τελικά …πέφτει. Κι από κει κι έπειτα αυτό που παρακολουθούμε ουσιαστικά είναι οι διακυμάνσεις του χαρακτήρα που οδηγούν στις πράξεις και σε αυτό η Σίρλει Τζάκσον υπήρξε σπεσιαλίστας.

shirley_jackson_the_lottery

Η Σίρλει Τζάκσον θεωρούσε τα τέρατα και τα πνεύματα που ζητούν εκδίκηση ως την εύκολη λύση, ως τον εύκολο τρόμο. Αυτό που ήθελε να κάνει εκείνη, ήταν να ξυπνήσει τα τέρατα μέσα μας. Αν κάποιος διαβάσει αρκετή Σίρλει Τζάκσον, θα δει ότι πάντα στα βιβλία της υπάρχει μια καθόλα συνηθισμένη πραγματικότητα, σε τέτοιο βαθμό που ο αναγνώστης χαλαρώνει πολύ, έως και που βαριέται γιατί θεωρεί πως το στόρι είναι προβλέψιμο. Ούτε τέρατα στις ντουλάπες, ούτε φαντάσματα στις σοφίτες, ούτε μυστηριώδεις σκιές. Η Σίρλει Τζάκσον παίζει με τα νεύρα μας , χτίζοντας σταδιακά και με λεπτομέρεια έναν συνηθισμένο κόσμο κι ύστερα αποκαλύπτοντας απότομα την  άλλη του πλευρά: έναν κόσμο νευρώσεων, καθοδηγούμενος από τα χειρότερα ένστικτα του ανθρώπου. Προβλέψιμη δεν είναι ποτέ.

Εξάλλου και η ίδια υπέφερε από τις δικές της νευρώσεις κι εμμονές και ψυχολογικές μεταπτώσεις. Αυτό που μεταφέρει στα βιβλία της, είναι η κλιμάκωση της τρέλας μέσα από την απομόνωση των κεντρικών ηρώων της που ζουν στο περιθώριο.

Το γνωστότερό της και μεγαλύτερο ίσως έργο, είναι μόλις ένα μικρό διήγημα. The Lottery ή Η Λοταρία, που κυκλοφορεί πλέον κι ελεύθερα στο διαδίκτυο. Σε μια μικρή πόλη, οι κάτοικοι συμμετέχουν σε κάποιο είδος διαγωνισμού, μια λοταρία. Το έπαθλο είναι ένας δημόσιος λιθοβολισμός. Αυτό το διήγημα έκανε ακόμα και τη μητέρα της να διαμαρτυρηθεί και τότε στην εποχή του είχε ξεσηκώσει χιλιάδες αναγνώστες που έστελναν υβριστικά γράμματα στο New Yorker, όπου είχε δημοσιευτεί.

Ακολούθησαν οι Δαίμονες του Χιλ Χάους, το Ζούσαμε Πάντα Σε Ένα Κάστρο (που φέτος ήρθε και στην Ελλάδα), το Just An Ordinary Day- μια συλλογή διηγημάτων που εκδόθηκαν μετά το θάνατό της από τους δικούς της και νομίζω πως δεν υπάρχει στα ελληνικά, και πολλά άλλα. Όλα με κεντρικό πυρήνα τη σκοτεινότερη πλευρά του ανθρώπου. Η Σίρλει Τζάκσον έγραφε ασταμάτητα κι όμως δεν κατάφερε ποτέ να γράψει όλες τις ιστορίες που είχε στο μυαλό της.

Για μένα είναι μια από τις κορυφαίες συγγραφείς -τρόμου έστω, αν πρέπει να μπει σε κατηγορία- η οποία κατάφερε να δημιουργήσει ένα υπο-είδος μέσα στο είδος. Σίγουρα αν περιμένει κανείς page turners, αίματα και τέρατα, θα απογοητευτεί. Όμως είναι λάθος να περιμένει κάτι τέτοιο από τη Σίρλει Τζάκσον.

 

 

Οι περισσότεροι αναγνώστες λογοτεχνίας, ακόμα κι αυτοί που βάζουν κεφάλαιο Α στη λέξη αναγνώστης περιγράφοντας τον εαυτό τους, τις περισσότερες φορές αγνοούν έναν συγγραφέα αν δεν έχει γράψει «βιβλίο». Άδικα κρίνουν το έργο του συγγραφέα από τον αριθμό σελίδων των δημιουργημάτων του. Τις περισσότερες φορές ξεχνάνε βέβαια – πάλι η άγνοια – ότι πολλά από αυτά τα πολυσέλιδα αριστουργήματα έχουν ξεκινήσει από ένα πολύ ταπεινό διήγημα, ή αγγλιστί short story.

Το διήγημα έχει περάσει περιόδους μεγάλης αναγνωστικής ακμής και μεγάλης παρακμής, και τις τελευταίες δυο τρεις δεκαετίες ζει όχι μόνο την αμφισβήτηση, αλλά και την υποτίμηση από το ευρύ αναγνωστικό κοινό. Αυτό το άλλαξε κάπως ένα Όσκαρ σε μια ταινία το 2006, και ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2013. Το 2006 η ταινία Brokeback Mountain παίρνει τρία Όσκαρ, αυτό της καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερης πρωτότυπης μουσικής και καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, αλλά κάπου εκεί είναι που όλοι μαθαίνουν ότι αυτό το κείμενο που διασκευάστηκε και έγινε σενάριο για μια ταινία 134 λεπτών, ήταν μια μικρή ιστορία, ένα διήγημα της Annie Proulx, που είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό New Yorker το 1997 και ήταν ελεύθερο στο διαδίκτυο για να το διαβάσει ο καθένας.

ΜΕΤΑ ήρθε η Alice Munro. Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2013. Όλο της το έργο μικρές ιστορίες, διηγήματα. Και μάλιστα η …θρασύτατη γράφει διηγήματα μόνο και αποκλειστικά για τη μικρή κωμόπολη που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε όλη τη ζωή της στον Καναδά, κοντά στη πόλη του Οντάριο. Η Alice Munro ξανάφερε το διήγημα στις πρώτες θέσεις της λογοτεχνίας, εκεί που πραγματικά ανήκει αλλά …αλλά δεν κατάφερε να τελειώσει αυτή την προκατάληψη που ο συγγραφέας κρίνεται από το ευρύ κοινό από των αριθμό των σελίδων του βιβλίου του. Άλλαξε όμως την αντιμετώπιση προς το διήγημα που έχουν κάποιοι – γνώστες της λογοτεχνίας, δύσκολο αλλά υπάρχουν ακόμα μερικοί – εκδοτικοί οίκοι. Έτσι, τα τελευταία χρόνια έχουμε δει περισσότερες συλλογές διηγημάτων στην αγορά και περισσοτέρους συγγράφεις να βγάζουν ακόμα κι από τα σεντούκια τους ξεχασμένες ιστορίες και να τις κυκλοφορούν.

Τώρα, τον τελευταίο καιρό έχει καθιερωθεί από τους εκδοτικούς οίκους, όταν στέλνουν καινούργια βιβλία σε περιοδικά που ασχολούνται με την κριτική και την παρουσίαση βιβλίων, να τα στέλνουν σε ψηφιακή μορφή σε ένα απλό email. Εξαιρούνται φυσικά graphic novels και παιδικά βιβλία που ακόμα έρχονται με το ταχυδρομείο. Έτσι, πρωινό ταχυδρομείο με βιβλίο μέσα ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω κάτι ιδιαίτερο ενάντιων των ψηφιακών βιβλίων. Alice Smith, «Public Library and other stories».

biblio_0001Το εξώφυλλο από αυτά τα ήρεμα αφαιρετικά εξώφυλλα με μια φωτογραφία που λέει όσα λένε χιλιάδες λέξεις. Και μετά το όνομα Alice Smith ή καλύτερα Ali, όπως την ξέρουν οι περισσότεροι. Την Ali είχα την ευκαιρία να τη συναντήσω αρκετές φορές, τόσο στο Εδιμβούργο που είναι τακτική ομιλήτρια στην ετήσια έκθεση βιβλίου, αλλά και στην Guardian που γράφει κατά περιόδους. Ο καλύτερος τρόπος να την περιγράψεις είναι, μια Σκωτσέζα στο Κέμπριτζ. Η επαναστάτρια Σκωτσέζα με την έντονη προφορά από το Inverness, και τις ρίζες της στην εργατική τάξη, προσαρμοσμένη στην διανοουμενίστικη έκφραση του Κέμπριτζ, που όχι μόνο φοίτησε, αλλά και ζει τώρα. Προσοχή, χρησιμοποίησα τη λέξη «προσαρμοσμένη» και όχι συμβιβασμένη. Έχουν μεγάλη διαφορά, γιατί ο τρόπος έκφρασης άλλαξε αλλά όχι η σκωτσέζα επαναστάτρια που ζει και γράφει για τους μη προνομιούχους. Κι αυτό ακριβώς κάνει με το βιβλίο της «Public Library and other stories» – «Δημόσια Βιβλιοθήκη και άλλες Ιστορίες»: Επαναστατεί. Επαναστατεί σε ένα συντηρητικό κατεστημένο στη Βρετανία, που ενώ χρηματοδοτεί την επιβίωση τραπεζών και των μετόχων τους, κόβει επιδοτήσεις από τις δημόσιες βιβλιοθήκες, με αποτέλεσμα κάποιες από αυτές να κλείνουν.

biblio_0002

Ο ρόλος των δημοσίων βιβλιοθηκών στη Βρετάνια είναι αναμφισβήτητα μεγάλος στη διαπαιδαγώγηση και μόρφωση ολοκλήρου του λαού, δίνοντας του πρόσβαση όχι μόνο στο βιβλίο γενικότερα, σε κλασσικά συγγράμματα αλλά και σε ό,τι σύγχρονο κυκλοφορεί. Η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο που το συντηρητικό κράτος του Κάμερον και τώρα της Μέι να συμπεριφέρεται σαν να πολεμάει τις δημόσιες βιβλιοθήκες, σε σημείο που να προτιμάνε να κλείσουν βιβλιοθήκες από το να δεχτούν ιδιωτικές δωρεές.

Η Ali Smith επαναστατεί και πολεμάει με το καλύτερο όπλο που διαθέτει, την πένα της. Οι ιστορίες της, οι περισσότερες αφηγηματικές σε πρώτο πρόσωπο μιλάνε για βιβλία, για συγγραφείς και αναγνώσεις σε δημόσιες βιβλιοθήκες. Είναι η ιστορία μιας πρώην συζύγου, μιας καθυστερημένης επιβάτιδας τραίνου, μιας διαφωνίας για μια πιστωτική κάρτα. Αλλά όλες είναι συνδεδεμένες με λέξεις από βιβλία, ιστορίες από βιβλία και συγγράφεις από τον D. H. Lawrence μέχρι την Katherine Mansfield.

Το βιβλίο της Ali Smith δεν είναι ακριβώς ψυχαγωγικό γιατί έχει μέσα του την πολιτική σκιά ενός συστήματος που μισεί την εκπαίδευση και την μόρφωση γιατί τα φοβάται. Φοβάται ότι μορφωμένοι πολίτες απαιτούν περισσότερη δημοκρατία, περισσότερα δικαιώματα, ελευθερία, κι αυτό μερικές φορές κάνει το βιβλίο πολιτικό ακτιβισμό χωρίς αυτό να μειώνει την συγγραφική του αξία. Απεναντίας, οι ιστορίες της Ali Smith είναι χαλαρές και την ίδια στιγμή γεμάτες από λέξεις που θα σε κάνουν να σκεφτείς πέρα από τις λέξεις. Σε μια από τις ιστορίες, η Ali Smith λέει κάτι που μου άρεσε πολύ: «στα βιβλία και στις βιβλιοθήκες δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχουν χρώματα και θρησκείες, πρόσφυγες που ζητάνε καταφύγιο, υπάρχουν σκέψεις και γνώση.»

Λάτρης των short stories, ο ίδιος το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το «Public Library and other stories» ήρθε σαν όαση μπροστά στις πολλές ανοησίες που διάβασα ή απέφυγα να διαβάσω από τις νέες κυκλοφορίες του 2016. Ένα πολύ καλό βιβλίο που αξίζει σε μια ενημερωμένη βιβλιοθήκη και ελπίζω να μεταφραστεί και στα Ελληνικά.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε Βρετανία και Αμερική στις 4 Οκτωβρίου και πωλείται και σε ψηφιακή μορφή από το Amazon.