Posts Tagged ‘Ειρήνη Προϊκάκη’

Eίναι το πρώτο, αλλά σίγουρα όχι το τελευταίο βιβλίο του Όστερ που διαβάζω. Μπορεί978-618-03-1263-8_1 αρχικά να το φοβήθηκα λίγο γιατί ήταν πολύ μεγάλο και φαινόταν αρκετά μπερδεμένο λόγω των τεσσάρων διαφορετικών ιστοριών με τα ίδια πρόσωπα, αλλά με τη βοήθεια κάποιων σημειώσεων που ευτυχώς σκέφτηκα απο την αρχή να κρατήσω, τελικά η ανάγνωση ήταν εύκολη και απολαυστική.

Τέσσερις ιστορίες,τέσσερις Φέργκιουσον,τέσσερις διαφορετικές πορείες ζωής. Το βιβλίο εστιάζει στον Φέργκιουσον και μόνο σε αυτόν και ενώ είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο έχει την αίσθηση της πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες υπάρχουν μόνο όταν αλληλεπιδρούν μαζί του και μόλις απομακρυνθούν από αυτόν χάνονται απο το κάδρο.

Αυτό θα μπορούσε να είναι τρομερά κουραστικό σε ένα τόσο μεγάλο βιβλίο και πολύ εύκολα θα μπορούσε ο αναγνώστης να βαρεθεί να ακούει για τον Φέργκιουσον και τα προβλήματά του ,αλλά με ένα μαγικό τρόπο ο Όστερ κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος με τη δύναμη της γραφής του. Γράφει υπέροχα,οι μακροσκελείς προτάσεις του έχουν κάτι το μελωδικό και υπάρχουν στιγμές που με μερικές λέξεις κάνει το στομάχι σου να σφίγγεται και την καρδιά σου να χτυπάει λίγο πιο γρήγορα.

Πέρα απο τον Φέργκιουσον οι δυο πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες για μένα είναι η Amy- το αντικείμενο του πόθου του,και η Rose -η μητέρα του. Δυο πολύ δυναμικές γυναίκες για τις οποίες θα ήθελα να ξέρω περισσότερα και πολύ εύκολα θα διάβαζα άλλες τόσες ιστορίες απο το το δικό τους POV αρκεί να ήταν γραμμένες απο τον Όστερ.
Ενα πολύ γοητευτικό στοιχείο του βιβλίου είναι οτι η αφήγηση είναι γεμάτη με αναφορές σε ταινίες, μουσική, ποίηση και βιβλία.Τόσοι τίτλοι που το βιβλίο μοιάζει με μια πολύ ενδιαφέρουσα reading list.

Επίσης είναι γεμάτο με αναφορές σε γεγονότα που έγιναν στη Νέα Υόρκη και στην ευρύτερη περιοχή κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, όπως εξεγέρσεις σε φυλακές, πανεπιστήμια, γειτονιές ή βομβιστικές επιθέσεις και πορείες. Γεγονότα για τα οποία γνώριζα ελάχιστα ή και τίποτα και ειδικά προς το τέλος με κούρασαν λίγο ,κυρίως γιατί οι πληροφορίες έπεφταν βροχή και λίγο χάθηκα.

Ειρήνη Προϊκάκη

Advertisements

Το Νιξ περιγράφεται στην περίληψη της αμερικάνικης έκδοσης ως «hilarious». Το τελείωσα και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι το ξεκαρδιστικό είχε. Γενικά προσπαθώ να καταλάβω γιατί τόσοι διθύραμβοι.Ήθελα κι εγώ να ενθουσιαστώ και το ξεκίνησα με μεγάλη όρεξη αλλά πολύ γρήγορα άρχισα να απογοητεύομαι.

Ξεκινάει ωραία, έξυπνα και με αρκετές αστείες στιγμές, αλλά μετά το ύφος αλλάζει και εκεί ήταν που σιγά σιγά άρχισα να βαριέμαι.

Η ιστορία είναι ωραία και ενδιαφέρουσα: H Faye επιτίθεται πετώντας χαλίκια σε έναν μελλοντικό υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, συλλαμβάνεται, και ο δικηγόρος της καλεί τον γιο της να την βοηθήσει ως character witness. Το πρόβλημα είναι οτι η Faye εγκατέλειψε τον γιο της όταν αυτός ήταν 11 χρονών. Τι συνέβη; Γιατί έφυγε; Ποιο ήταν το παρελθόν της; Ο Σάμιουελ αρχίζει να ψάχνει και ανακαλύπτει πράγματα για την μητέρα του που τον ταράζουν, ενώ ταυτόχρονα παίρνει και κάποιες αποφάσεις για την δική του ζωή που την είχε στοιχειώσει η φυγή της.

Η πλοκή ξετυλίγεται σε τρεις χρονικές περιόδους: στο παρόν,στο παρελθόν της Faye και στην παιδική ηλικία του Σάμιουελ. Παράλληλα παρακολουθούμε και τις ζωές άλλων ανθρώπων που σχετίζονται με την ιστορία ή που είναι απλά περαστικοί απο τη ζωή του Σάμιουελ, αλλά δεν αντιμετωπίζονται απο τον συγγραφέα ως δευτερεύοντες χαρακτήρες. Τους δίνει όλη την προσοχή του και χάνει τη δική μου.

Πάρα πολλές πληροφορίες. Αυτό είναι το πρόβλημα. Προσπαθεί να καλύψει πάρα πολλά θέματα, να κριτικάρει τα πάντα, να γράψει μια καυστική- ειρωνική-σατιρική άποψη για όλα! Από τα πιο σημαντικά μέχρι τα πιο μικρά, από τον τρόπο που εκλέγεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ μέχρι τον τρόπο που γίνεται ντόρος για το τι τρώει μια σελέμπριτι. Από παιδική κακοποίηση μέχρι ψύχωση με video games. Από ghost writers μέχρι διαφημίσεις για τσιπς. Από τον καταναλωτισμό μέχρι την αστυνομική βία, τον πόλεμο στο Ιράκ, το σεξ, τη γυναικεία απελευθέρωση… Θα μπορούσα να γράφω όλη μέρα για τα θέματα που σχολιάζονται σε αυτό το βιβλίο.

Επίσης με κούρασαν και με έκαναν να δυσανασχετώ οι εκτενείς περιγραφές για τις οποίες δεν έβρισκα κανένα λόγο ύπαρξης. Εντάξει, να μου περιγράψεις κάτι που παίζει ρόλο στην πλοκή, αλλά γιατί να μου περιγράφεις ένα ρημάδι πιάτο με νάτσος και τον ακριβή τρόπο με τον οποίο τα μασουλάει κάποιος; Λυπήσου με!

Δεν συμπάθησα κανέναν χαρακτήρα, όλοι μου φάνηκαν από εκνευριστικοί εως αντιπαθητικοί και στην πραγματικότητα δεν με ενδιέφερε τι θα απογίνουν.

Υπάρχουν και καλά κομμάτια στο βιβλίο, η αρχή και το τέλος μου άρεσαν αρκετά, υπήρχαν συγκινητικές στιγμές, αλλά όλα πνίγονται μέσα σε μια θάλασσα πληροφοριών και sub-plots που εμένα προσωπικά με έκαναν να νιωθω οτι δεν εμβαθύνει σε τίποτα, απλά θέλει να τα πει όλα μαζεμένα και αρκετές φορές κόντεψα να ξεχάσω τι στο καλό διάβαζα, για να μην πω οτι μου φάνηκε και οτι ο συγγραφέας ξέχναγε τι ξεκίνησε να γράφει και πήδαγε απο θέμα σε θέμα – άλλες φορές πετυχημένα ,άλλες φορές όχι και τόσο.

Ειρήνη Προϊκάκη

Για πολύ καιρό δίσταζα να διαβάσω αυτό το βιβλίο αφού είχα ακούσει απο πολλούς οτι είναι βαρετό και κουραστικό.Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν ρίχνοντας μια ματιά στις πρώτες σελίδες βρέθηκα απέναντι απο έναν ήρωα γοητευτικό που με πήρε απο το χέρι και με «ανάγκασε» να τον ακολουθήσω στις τρελές περιπέτειές του.

Ο Μπαουντολίνο είναι ψεύτης.Αυτό είναι ένα απο τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουμε γι ‘αυτόν. Επίσης είναι έξυπνος, ονειροπόλος, λίγο τρελός και μεγάλο λαμόγιο.

Το ίδιο το βιβλίο δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Μεσαιωνικό μυθιστόρημα σίγουρα.Ίσως θα έπρεπε να το πω μεσαιωνικό παραμύθι,αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα μείγμα ιστορίας, θρύλων, φαντασίας και σαρκασμού.

Η ιστορία τελικά γράφεται απο τους νικητές; Ή από τους ψεύτες; Πόσα γνωρίζουμε και πόσα δεν μάθαμε ποτέ; Αυτές τις σκέψεις έκανα όσο διάβαζα τα κατορθώματα του Μπαουντολίνο.

«Ναι, ξέρω, δεν είναι η αλήθεια, αλλά σε μια μεγάλη Ιστορία, μπορείς να παραποιήσεις τις μικρές αλήθειες για να αναδυθεί η μεγαλύτερη.»

Το Μπαουντολίνο είναι επίσης και ένα βιβλίο με πολύ χιούμορ, έπιασα τον εαυτό μου να γελάει σε πολλά σημεία ή να χαμογελάει με την «υποχθόνια» ειρωνεία του Έκο.

Σε μια εποχή που ο κόσμος τρέχει να προσκυνήσει ιερά κάστανα και παντούφλες ο Έκο μοιάζει να γελάει με τα χάλια μας περιγράφοντας μια «βιομηχανία» κατασκευής ιερών λειψάνων κι ένα ξεκαρδιστικό αλισβερίσι: Έχω δυο κεφάλια του Βαπτιστή, ας ανταλλάξω το ένα με μια κνήμη κάποιου άλλου αγίου ή ας τα πουλήσω σε δυο μακρινές πόλεις για να μην πάρουν χαμπάρι την απατεωνιά.

Οι περιπέτειες του Μπαουντολίνο περνάνε απο την Ιταλία, τη Γερμανία, το Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη και φτάνουν μέχρι τα βάθη της Ανατολής και την αναζήτηση ενός μυθικού βασιλείου. Τα ιστορικά γεγονότα που αναφέρει είναι πάρα πολλά. Πολιορκίες, πόλεμοι, σταυροφορίες, η πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204 κτλ. Πάρα πολλοί είναι και οι θρύλοι που αναφέρονται, από το βασίλειο του Ιωάννη του Πρεσβύτερου μέχρι την αναζήτηση του Γκράαλ και τα μυθικά πλάσματα όπως οι Σκιάποδες, οι Βλέμμες και πολλά άλλα.
Παρόλα αυτά το βιβλίο είναι εξαιρετικά ευκολοδιάβαστο και το τελείωσα σε λίγες μέρες, ανατρέχοντας παράλληλα αρκετές φορές στο google για περισσότερες πληροφορίες αφού ήθελα να μάθω κι άλλα πράγματα.

Ειρήνη Προϊκάκη

 

Τελειώνοντας αυτό το βιβλίο νιώθω λίγο περίεργα. Για να πω την αλήθεια, νιώθω λίγο σαν να είμαι σε μια έκθεση μοντέρνας τέχνης, να έχω μπροστά μου ένα από αυτά τα έργα που είναι μια γαλότσα, δυο συνδετήρες κι ένα σουβλάκι, όλοι γύρω μου να το κοιτάνε εκστασιασμένοι κι εγώ να κοιτάω τη γαλότσα, να κοιτάω αυτούς, να κοιτάω το σουβλάκι και να απορώ τι μου συμβαίνει.

biblio_17_0036Απλά δεν το πιάνω.

«Πώς ζούμε και πώς αγαπάμε, όταν ξέρουμε ότι όλα αυτά που μας νοιάζουν κάποια στιγμή θα πάψουν να υπάρχουν;
Φεβρουάριος 1862. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος μαίνεται, ενώ ο αγαπημένος εντεκάχρονος γιος του προέδρου Λίνκολν βρίσκεται βαριά άρρωστος και, παρά τις προβλέψεις για ανάρρωση, τελικά πεθαίνει.
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1862, δύο μέρες μετά τον θάνατό του, ο Γουίλι Λίνκολν κηδεύτηκε σε μαρμάρινη κρύπτη στο κοιμητήριο της Τζόρτζταουν.

Εκείνο το βράδυ, ο Αβραάμ Λίνκολν φθάνει μόνος στο νεκροταφείο, θέλοντας να περάσει χρόνο με το άψυχο σώμα του γιου του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα φαντάσματα αυτών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή και αυτών που έχουν πεθάνει, από καιρό, συνυπάρχουν· μια μνημειώδης μάχη πραγματοποιείται για την ψυχή του μικρού Γουίλι.
Με έναυσμα αυτό το ιστορικό γεγονός, o George Saunders, αφηγείται μια αξέχαστη καλειδοσκοπική ιστορία για την οικογενειακή αγάπη, την απώλεια, αλλά και τις δυνάμεις του καλού και του κακού.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο βραβεύτηκε πριν λίγες μέρες με το Man Booker, οι περισσότερες κριτικές είναι διθυραμβικές, όλοι το αγάπησαν ,το θέμα μου φάνηκε ενδιαφέρον, οπότε αποφάσισα να το διαβάσω άμεσα.
Ο Λίνκολν χάνει τον 11χρονο γιο του από τυφοειδή πυρετό και περνάει ένα βράδυ στο νεκροταφείο κοντά στο παιδί του. Αυτό είναι ένα ιστορικό γεγονός πάνω στο οποίο πάτησε ο Σόντερς για να γράψει αυτήν την ιστορία. Στο νεκροταφείο αυτό υπάρχουν παγιδευμένες ψυχές ανθρώπων που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πάνε παρακάτω, που θεωρούν ότι έχουν ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς με τη ζωή και που δεν αποδέχονται τον θάνατό τους, αλλά πιστεύουν ότι είναι άρρωστοι και κάποια στιγμή θα γίνουν καλά και θα επιστρέψουν στην προηγούμενη ζωή τους. Όταν ο νεαρός Γουίλι Λίνκολν εμφανίζεται στο νεκροταφείο και δεν θέλει να φύγει και να πάει παρακάτω, κάποιες ψυχές αποφασίζουν να τον βοηθήσουν να κάνει το επόμενο βήμα και να μην μείνει παγιδευμένος στη Λήθη που είναι ένα είδος καθαρτηρίου.

Η αίσθηση που είχα όταν το διάβαζα ήταν σαν να είμαι σε αυτό το νεκροταφείο, μέσα σε μια ομίχλη και να ακούω τις φωνές των ψυχών να μου αφηγούνται την ιστορία του Γουίλι αλλά και τις δικές τους ιστορίες από όταν ήταν ζωντανοί – αλλά και αφού πέθαναν ή «αρρώστησαν».

Αυτό στην αρχή είχε ένα ενδιαφέρον αλλά κάποια στιγμή και ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, άρχισε να με κουράζει. Πάρα πολλές φωνές, πολλές αποσπασματικές και μπερδεμένες ιστορίες, η διήγηση των ψυχών διακόπτεται για να παρατεθούν αποσπάσματα από πηγές της εποχής και γενικά όλο το βιβλίο μοιάζει λίγο παραληρηματικό.

Έχει κάποιες καλές στιγμές, οι ιστορίες των ψυχών με τα απωθημένα τους για τη ζωή που δεν έζησαν μπορώ να πω ότι είναι αρκετά συγκινητικές σε κάποια σημεία, όπως συγκινητική είναι και η στιγμή που ο πατέρας Λίνκολν αγκαλιάζει το νεκρό παιδί του, αλλά δεν μπορώ να πω ότι το βιβλίο με άγγιξε ιδιαίτερα.

Αυτός ο ιδιαίτερος, αποσπασματικός τρόπος γραφής δεν με άφησε να συνδεθώ με την ιστορία.

Ειρήνη Προϊκάκη

Watchmen

Posted: Οκτώβριος 26, 2017 by SkiAMaXiA in Graphic Novels
Ετικέτες: , , , , , ,

Watchmen, Alan Moore/Dave Gibbons (σχεδιαστής)/John Higgins (χρώμα)

Οκ, δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Να πω οτι πρόκειται για αριστούργημα; Να πω ότι έχω 81WweWHBn+Lμείνει με το στόμα ανοιχτό σα χάνος; Ότι το τελείωσα και συνεχίζω να το ξεφυλλίζω και να χαζεύω τα υπέροχα καρέ του, που πολλές φορές προκαλούν δέος; Ότι έκανα τη βλακεία να μην το διαβάζω τόσο καιρό επειδή δεν μου αρεσε η μεταφορά του στον κινηματογράφο;

Νομίζω ότι τα graphic novels είναι λίγο παρεξηγημένα στην Ελλάδα γιατί πολλοί νομίζουν πως επειδή είναι εικονογραφημένα είναι και παιδικά (όχι οτι με χαλάνε τα παιδικά κόμιξ).

To Watchmen καθε άλλο παρά παιδική ιστορία είναι πάντως. Πολυεπίπεδο, σκληρό, με πολιτικές αναφορές, με μια δόση νουάρ αλλά και επιστημονικής φαντασίας, με απίστευτες εναλλαγές στις εικόνες και στους διαλόγους που πραγματικά με έκαναν να υποκλίνομαι στους δημιουργούς.

Βρισκόμαστε σε ένα εναλλακτικό 1985 όπου η Αμερική έχει κερδίσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ με τη βοήθεια ενός υπερ-ήρωα και ο Νίξον διανύει την τρίτη θητεία του στο Λευκό Οίκο. Ο Ψυχρός πόλεμος είναι στην κορύφωσή του, οι Σοβιετικοί εισβάλλουν στο Αφγανιστάν και ο κόσμος είναι στα πρόθυρα ενός πυρηνικού ολέθρου. Την ίδια ώρα στη Νέα Υόρκη, κάποιος φαίνεται ότι τα έχει βάλει με μια ομάδα πρώην μασκοφόρων ηρώων και προσπαθεί να τους βγάλει από τη μέση. Ποιος είναι και τι σκοπούς έχει;

Μέσα από φλας μπακ παρακολουθούμε όλη την πορεία της ομάδας, την εμφάνιση των πρώτων μασκοφόρων εκδικητών, τους διαδόχους τους, το παρελθόν τους και το πώς έφτασαν ως εδώ. Οι ήρωες αυτοί δεν είναι όπως τους έχουμε συνηθίσει. Δεν έχουν superpowers (εκτός απο έναν), είναι εντελώς ανθρώπινοι, φθαρτοί, έχουν ελαττώματα, είναι ικανοί για αισχρές πράξεις και δεν είναι πάντα οι «καλοί μας άγγελοι».

Όλη η ιστορία παίζει με τις έννοιες του καλού και του κακού και το κυνικό τέλος μας αφήνει με μια πικρή γεύση. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Το Watchmen θεωρείται το καλύτερο κόμικ όλων των εποχών και δεν είναι τυχαίο που είναι το μοναδικό graphic novel που έχει τιμηθεί με το βραβείο Hugo. Στις μέρες μας, στην εποχή του Τραμπ, δυστυχώς είναι και πολύ επίκαιρο.

Ειρήνη Προϊκάκη


Δεν ξέρω πώς διαλέγουν οι άλλοι τα βιβλία που θα διαβάσουν, αλλά εγώ είμαι παρορμητικός τύπος. Πολλές φορές αρκεί ένα εξώφυλλο που θα μου τραβήξει την προσοχή, μια φράση από την περίληψη ή μόνο ο τίτλος. Δεν το ψάχνω πολύ, αν μου κάνει κλικ θα το διαβάσω κι ας μου βγει και σε κακό.

Το «Τελευταία έξοδος» του Federico Axat μου τράβηξε αμέσως την προσοχή με το έντονο μπλε και κόκκινο εξώφυλλό του και το ξεκίνησα έχοντας διαβάσει στα πεταχτά το οπισθόφυλλο χωρίς να το σκεφτώ και πολύ. Αλλά και να έδινα προσοχή στο οπισθόφυλλο δεν θα είχε και πολλή σημασία γιατί στην ουσία δεν λέει τίποτα σημαντικό και διαβάζοντάς το δεν μπορείς να φανταστείς τι θα ακολουθήσει.

biblio_17_0025.gifΤο βιβλίο είναι ένα παιχνίδι του συγγραφέα με τον αναγνώστη. Αλλιώς ξεκινάει, αλλιώς συνεχίζει, αλλάζει συνεχώς πορεία, κάνει κύκλους, πάει μπροστά, πάει ΄πίσω, σε ζαλίζει σαν το τρενάκι του λούνα παρκ. Κάθε φορά που νομίζεις ότι καταλαβαίνεις πού το πάει ,ο συγγραφέας σου κλείνει πονηρά και ελαφρώς ειρωνικά το μάτι και σε πάει αλλού.
Είναι page turner και το διασκέδασα πολύ, είναι από τα βιβλία για τα οποία συνήθως χρησιμοποιούνται τα κλισέ ¨διαβάζεται απνευστί», «δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου». Έτσι κι εγώ λοιπόν δεν το άφησα και το τελείωσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο γιατί ήθελα να δω τι συμβαίνει σε αυτή την ιστορία.

Τι είναι αλήθεια, τι είναι ψέμα, τι είναι όνειρο και τι πραγματικότητα; Τι συμβαίνει με τον Τεντ; Τι είναι αυτή η μυστηριώδεις οργάνωση αυτοχείρων; Ποιος ο ρόλος της γιατρού; Που θα καταλήξει όλο αυτό το μπέρδεμα;

Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, αγωνιώδες, γρήγορο και ανατρεπτικό. Στα μείον του οι χαρακτήρες που δεν είχαν ιδιαίτερο βάθος, ότι το τέλος αφήνει κάποια πράγματα να αιωρούνται και ότι υπάρχουν κάποιες τρύπες στην πλοκή(στις οποίες δεν έδωσα πολλή σημασία γιατί διάβαζα με καταιγιστικούς ρυθμούς). Ευτυχώς δεν είναι από αυτά τα θρίλερ που το παρακάνουν στις αιματηρές και ανατριχιαστικές περιγραφές ,αλλά στηρίζεται περισσότερο στο μυστήριο και στην περιέργεια που προκαλεί στον αναγνώστη να μάθει τι συμβαίνει.

Ειρήνη Προϊκάκη

********************************************

To άρθρο της Ειρήνης Προϊκάκη,
συμπεριλαμβάνεται στο πέμπτο τεύχος του ArsOvi που μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ:

Ovi_greece_0517_004a.gif

H κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Κάπως έτσι σκέφτομαι όταν διαβάζω ένα βιβλίο και απορώ με ποιο σκεπτικό εκδόθηκε. Φταίνε οι εκδοτικοί που εκδίδουν σαβούρα ή φταίνε οι αναγνώστες που τα αγοράζουν και μάλιστα σε κάθε νέα κυκλοφορία τρέχουν ενθουσιασμένοι φωνάζοντας «το θέλω, το θέλω!»;

Εκδοτικοί ή αναγνώστες;

biblio_17_0016.gifΦαύλος κύκλος θα έλεγα. Η μόδα θέλει αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ. Υπάρχει μόδα στα βιβλία; Θα ρώταγε κάποιος. Ναι, υπάρχει και φαίνεται από τους ρυθμούς που εκδίδονται τα βιβλία αυτού του είδους σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Η «Μέθοδος 15/33» είναι ένα από αυτά τα βιβλία για τα οποία γίνεται ντόρος για ένα διάστημα, γράφονται διθυραμβικές κριτικές από κάποιους και μετά ξεχνιούνται. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό το βιβλίο θα το διάβαζε κάποιος χαλαρά και γρήγορα προσπαθώντας να περάσει την ώρα του -πχ σε κάποιο ταξίδι και στο τέλος θα το εγκατέλειπε στο κάθισμα του μήπως φανεί χρήσιμο στον επόμενο επιβάτη. Αυτή είναι η αξία του.

Ανήκει στην κατηγορία βιπεράκι της πλάκας που μόλις το κλείνεις το ξεχνάς και αν το έβρισκα με 3 ευρώ σε ένα σταντ στο περίπτερο θα μου φαινόταν φυσιολογικό και δεν θα το σχολίαζα καν.

Τώρα όμως αναρωτιέμαι…γιατί αυτό το βιβλίο καμαρώνει στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων και διεκδικεί μια θέση στη βιβλιοθήκη μου; Με τι προσόντα;

Σαν ιστορία θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα αν δεν ήταν τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ακόμα κι αν δεχτούμε ως γεγονός όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές με τις σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες, το βιβλίο είναι γεμάτο πράγματα που δεν στέκουν και ένα σωρό χαζές λεπτομέρειες που προκαλούν γέλιο. Επίσης είναι λίγο δύσκολο να μην γελάσεις με τον χαρακτήρα που στήνει η συγγραφέας για την βασική της πρωταγωνίστρια. Παιδί θαύμα, πανέξυπνη, με υπερ-αναλυτικό μυαλό, διακόπτες on/off για όλα τα συναισθήματα που τα ενεργοποιεί κατά βούληση, κορίτσι Μαγκάιβερ, από πλούσια οικογένεια με πανέξυπνους επιτυχημένους γονείς ,που πάει στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς της και πιστεύει στο κακό το μάτι και στα θεϊκά σημάδια.

Ο τρόπος που τελειώνει η ιστορία θα μπορούσε κι αυτός να χαρακτηριστεί αστείος ,για να μην πω γελοίος. Γενικά σε όλο το βιβλίο κυριαρχούν οι αφελείς συμπτώσεις. Ακόμα και η ίδια η συγγραφέας το καταλαβαίνει και βάζει έναν από τους ήρωες να αναφέρει ότι είναι λίγο απίστευτα αλλά αληθινά όλα αυτά. Δεν έχω να πω κάτι άλλο ,απλά χαίρομαι που δεν το αγόρασα για να το διαβάσω. Δεν θα το πρότεινα σε κανέναν.

Ειρήνη Προϊκάκη