Posts Tagged ‘Κινηματογράφος’

Watchmen

Posted: Οκτώβριος 26, 2017 by SkiAMaXiA in Graphic Novels
Ετικέτες: , , , , , ,

Watchmen, Alan Moore/Dave Gibbons (σχεδιαστής)/John Higgins (χρώμα)

Οκ, δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Να πω οτι πρόκειται για αριστούργημα; Να πω ότι έχω 81WweWHBn+Lμείνει με το στόμα ανοιχτό σα χάνος; Ότι το τελείωσα και συνεχίζω να το ξεφυλλίζω και να χαζεύω τα υπέροχα καρέ του, που πολλές φορές προκαλούν δέος; Ότι έκανα τη βλακεία να μην το διαβάζω τόσο καιρό επειδή δεν μου αρεσε η μεταφορά του στον κινηματογράφο;

Νομίζω ότι τα graphic novels είναι λίγο παρεξηγημένα στην Ελλάδα γιατί πολλοί νομίζουν πως επειδή είναι εικονογραφημένα είναι και παιδικά (όχι οτι με χαλάνε τα παιδικά κόμιξ).

To Watchmen καθε άλλο παρά παιδική ιστορία είναι πάντως. Πολυεπίπεδο, σκληρό, με πολιτικές αναφορές, με μια δόση νουάρ αλλά και επιστημονικής φαντασίας, με απίστευτες εναλλαγές στις εικόνες και στους διαλόγους που πραγματικά με έκαναν να υποκλίνομαι στους δημιουργούς.

Βρισκόμαστε σε ένα εναλλακτικό 1985 όπου η Αμερική έχει κερδίσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ με τη βοήθεια ενός υπερ-ήρωα και ο Νίξον διανύει την τρίτη θητεία του στο Λευκό Οίκο. Ο Ψυχρός πόλεμος είναι στην κορύφωσή του, οι Σοβιετικοί εισβάλλουν στο Αφγανιστάν και ο κόσμος είναι στα πρόθυρα ενός πυρηνικού ολέθρου. Την ίδια ώρα στη Νέα Υόρκη, κάποιος φαίνεται ότι τα έχει βάλει με μια ομάδα πρώην μασκοφόρων ηρώων και προσπαθεί να τους βγάλει από τη μέση. Ποιος είναι και τι σκοπούς έχει;

Μέσα από φλας μπακ παρακολουθούμε όλη την πορεία της ομάδας, την εμφάνιση των πρώτων μασκοφόρων εκδικητών, τους διαδόχους τους, το παρελθόν τους και το πώς έφτασαν ως εδώ. Οι ήρωες αυτοί δεν είναι όπως τους έχουμε συνηθίσει. Δεν έχουν superpowers (εκτός απο έναν), είναι εντελώς ανθρώπινοι, φθαρτοί, έχουν ελαττώματα, είναι ικανοί για αισχρές πράξεις και δεν είναι πάντα οι «καλοί μας άγγελοι».

Όλη η ιστορία παίζει με τις έννοιες του καλού και του κακού και το κυνικό τέλος μας αφήνει με μια πικρή γεύση. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Το Watchmen θεωρείται το καλύτερο κόμικ όλων των εποχών και δεν είναι τυχαίο που είναι το μοναδικό graphic novel που έχει τιμηθεί με το βραβείο Hugo. Στις μέρες μας, στην εποχή του Τραμπ, δυστυχώς είναι και πολύ επίκαιρο.

Ειρήνη Προϊκάκη


Advertisements

Πάντα δυσκολεύομαι να μιλήσω για τις αυτοβιογραφίες. Πώς να κρίνεις τη ζωή κάποιου; Με ποιο δικαίωμα; Το μόνο ίσως δικαίωμα που έχουμε είναι από την ίδια την έκθεση της ζωής του γράφοντος, αλλά ως εκεί. Μιλάμε για τη ζωή κάποιου. Η συγγραφέας είναι πια ένα όνομα γνωστό στο χώρο, τουλάχιστον στο εξωτερικό. Συγκρίνοντας το τώρα της με την ιστορία του τότε της, η διαφορά είναι συγκλονιστική.

Αυτό το βιβλίο με νευρίασε ως εκεί που δεν παίρνει άλλο. Ήμουν έτοιμη να το παρατήσω The_Glass_Castle_Jeannette_Walls_hardcover_first_edition_2005γιατί δεν άντεχα άλλο να διαβάζω τις ηλιθιότητες των γονιών της. Όμως ήταν η ζωή της και θα ήταν άδικο να μην το τελειώσω. Δεν ξέρω να πω αν μου άρεσε ή όχι. Πώς να πω ότι μου άρεσε η ιστορία μιας δυστυχισμένης ζωής; Πώς όμως να μην μου αρέσει μια απίστευτη ιστορία;

Η Τζανέτ είναι το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά των Γουόλς, ενός αλκοολικού μηχανικού (; μάλλον πολυτεχνίτη τον λες) και μιας …καλλιτέχνιδας – ζωγράφου/συγγραφέως/ανάλογα την όρεξη. Η μητέρα δεν εργάζεται ποτέ, ο πατέρας εργάζεται περιστασιακά, ανάλογα πάντα τη διάθεση, τα παιδιά ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, σχεδόν ποτέ χωρίς να καλύπτονται οι στοιχειώδεις βασικές ανάγκες τους κι όλα αυτά από ΕΠΙΛΟΓΗ των γονιών.

Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου συνεχώς αναρωτιόμουν: Πώς είναι δυνατόν δυο άνθρωποι τόσο έξυπνοι και μορφωμένοι να είναι τόσο ανεύθυνοι, τεμπέληδες, εγωιστές, τόσο απαίσιοι γονείς; Μήπως χρειάζονταν βοήθεια; Δεν ξέρω. Ίσως. Όμως προς το τέλος η ίδια συγγραφέας απαντά σε αυτή την ερώτηση και την ίδια απάντηση διαπιστώνει και ο αναγνώστης: Αυτή τη ζωή επέλεξαν και το έκαναν με απόλυτη συνείδηση. Αυτό και τίποτε περισσότερο. Και τα εξηγεί όλα.

Πολλοί αναγνώστες σχολίασαν αρνητικά την ψυχρότητα της γραφής και ήταν κάτι που το παρατήρησα κι εγώ. Η γραφή μοιάζει στείρα, χωρίς συναίσθημα, περισσότερο με ρεπορτάζ. Όμως και γι αυτό υπάρχει εξήγηση και είναι απλή: Για να αντιμετωπίσει κανείς και να ξεπεράσει (και να καταγράψει τελικά) κάτι τόσο μεγάλο και κακό όπως η παιδική ηλικία αυτής της γυναίκας, πρέπει να αποστασιοποιηθεί. Η συγγραφέας δεν κατακρίνει. Απλώς γράφει το τι έχει συμβεί. Παρά την έλλειψη λογοτεχνικότητας (και αλήθεια, μάλλον δε θα του ταίριαζε) το βρήκα απίστευτα γενναίο από μέρους της.

Και παραδόξως δεν κατάφερα να μισήσω ή να αντιπαθήσω τους γονείς της, παρά τα όσα έκαναν – και πολλές φορές ήθελα να ουρλιάξω. Η ειλικρίνεια στη γενικότερη στάση τους ήταν αφοπλιστική. Διαφωνώντας κάθετα με τις επιλογές τους, δεν μπόρεσα να μη σεβαστώ τη βαθύτατη πίστη τους σε αυτές. Και τελικά ακόμα κι αυτό χρειάζεται φοβερό κουράγιο.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο που θα μας απασχολεί για πολύ (φυσικά και δεν ήρθε ακόμα στην Ελλάδα, αγνοώ αν θα έρθει), και σύντομα θα το δούμε και σε ταινία. Από το τρέιλερ που είδα, αν και υπόσχεται μια υπέροχη ταινία, νομίζω ότι λιγάκι ρομαντικοποιήθηκε στη μεταφορά του. Δεν μπορώ όμως ακόμα να απαντήσω αν τελικά αυτό θα κάνει καλό στη συγγραφέα ή όχι. Πάντως αναμένω με αγωνία.

Για τα records, το βιβλίο παρέμεινε 261 (!!) εβδομάδες στη λίστα των μπεστ σέλλερς του New York Times. Πούλησε σχεδόν 3 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 22 γλώσσες (εκτός από τα ελληνικά!).

Δείτε και το τρέιλερ, λέει πολλά!

Κατερίνα Χαρίση

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί κάποιος που βρίσκεται, έστω στην πέμπτη δεκαετίας της ζωής του και ακόμα δημιουργικός και ενεργός στο χώρο του αισθάνεται την ανάγκη να γράψει τα …απομνημονεύματά του. Για να μη πω, ότι όταν το κάνουν κάτι διάττοντες αστέρες της μουσικής ή του κινηματογράφου, δεν μπαίνω καν στον κόπο να κοιτάξω το εξώφυλλο του βιβλίου τους. Μιλάμε για θρασύτατη αρπαχτή.

biblio_17_0024.gifΈτσι όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο και μάλιστα με σκληρό εξώφυλλο του γνωστού ηθοποιού Alec Baldwin, Nevertheless: A Memoir / Παρ’ όλα αυτά: Απομνημονεύματα, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να βάλω τα γέλια και ο λόγος … ο λόγος Saturday Night Live. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Saturday Night Live είναι γνωστή εβδομαδιαία κωμική σειρά στην αμερικανική τηλεόραση με σκετσάκια όπου ο Alec Baldwin μιμούμενος καταπληκτικά τον Ντόναλντ Τραμπ, τον έχει στη κυριολεξία ξεσκίσει.

Πριν από αυτό είχε προηγηθεί μια ακόμα σειρά, που δεν έχω ιδέα αν έχει προβληθεί στην Ελλάδα, με την Ελληνοαμερικανίδα Tina Fey, το 30 Rock, εξ’ ίσου καταπληκτική, με τον Baldwin στο ρόλο ενός υπερσυντηρητικού καπιταλιστή, οπαδού του Ρήγκαν, διευθυντή τηλεοπτικού καναλιού. Με τις δυο αυτές σκέψεις να δικαιολογούν το γέλιο, αποφάσισα να βάλω το βιβλίο στην άκρη για να το διαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον μαζί με τα άλλα καμιά κατοστή βιβλία που ανήκουν στην ίδια κατηγορία και που στο τέλος όχι απλά δεν τα διαβάζω άλλα τα μοιράζω σε φίλους για να κάνω χώρο για την επόμενη εκατοντάδα.

Στην πορεία λοιπόν προς τα «θα δούμε», έριξα μια ματιά στην εισαγωγή του βιβλίου που ένα από τα πρώτα πράγματα που γράφει ο αξιότιμος κύριος Baldwin είναι ότι αυτό το βιβλίο το έγραψε όχι γιατί πραγματικά ήθελε να το γράψει αλλά γιατί του πρόσφεραν καλά λεφτά για να το κάνει. Βαριά δόση ειλικρίνειας. Έτσι μεταφέρθηκε δίπλα στον καναπέ και τις επόμενες μέρες ανάμεσα σε άλλα διαβάσματα κατάφερα να τελειώσω τις 200+ σελίδες κειμένου.

biblio_17_0023.gifΟ Baldwin δεν είναι συγγραφέας, είναι ηθοποιός και κατ’ εμέ παρόλο πουτον λατρεύω σαν Τραμπ και μου άρεσε πολύ στο 30 Rock, δεν θα έλεγα ότι είναι από τους πρωτοκλασάτους ή ότι θα γίνει ο αυριανός Nicolson. Άλλωστε αν εξαιρέσεις το «The Hunt for Red October» στο ρόλο του Jack Ryan δίπλα στον Sean Connery, η παρουσία του και η αναγνωρισιμότητά του είναι κυρίως τηλεοπτική. Ίσως μάλιστα οι περισσότεροι να το ξέρουν από το γάμο του και ειδικά το διαζύγιό του με την Kim Basinger.

Ηθοποιός λοιπόν ο Baldwin και φαίνεται στο βιβλίο του ότι δεν είναι συγγραφέας. Μάλιστα – και αυτό εγώ τουλάχιστον το βάζω στα θετικά στοιχεία του βιβλίου – έχει γραφτεί από τον ίδιο κι όχι κάποιον φτωχό ghostwriter που πληρώθηκε ψίχουλα για να κάνει αρπαχτή ο Baldwin. Το γράψιμό του είναι πιθανώς όπως μιλάει ή δίνει συνεντεύξεις γιατί υπάρχουν ακόμα και έντονα συντακτικά ή γραμματικά λάθη που φαντάζομαι ο εκδότης επίτηδες τα άφησε να περάσουν.

Ο Baldwin δεν ωραιοποιεί καθόλου την παιδική του ηλικία και τη φτώχεια της οικογένειάς του, ούτε τους κόπους του και την πάλη για να γίνει ηθοποιός και το κάνει χωρίς να υπερθεματίζει και να υπερβάλλει. Δεν το δραματοποιεί. Ήταν φτωχός και έζησε τη μιζέρια. Αυτά. Όπως είναι φυσικό σε κάποια σημεία φαίνεται η ζήλεια ή ο εγωισμός του ηθοποιού, ειδικά στις αναφορές του στον Harrison Ford που δεν σου αφήνει κανένα λόγο να αμφισβητήσεις την αντιπάθειά του προς τον ηθοποιό που του «έκλεψε» στη συνέχεια το ρόλο του Jack Ryan. Αυτό σε απόλυτη αντίθεση για τους ύμνους που γράφει για τους Ben Affleck και Tina Fey που ο θαυμασμός του είναι σε συνδυασμό με το ταλέντο και των δυο στο γράψιμο.

Για την Kim Basinger από ό,τι φαίνεται ό,τι ήταν να πει το είπε κατά τη διάρκεια του πολύ περιπετειώδους και προβεβλημένου από σκανδαλοθηρικά περιοδικά διαζυγίου τους. Εδώ ασχολείται περισσότερο με την κόρη του ίσως και σε μια προσπάθεια, έστω και μέσω του βιβλίου να της δείξει την αγάπη του και πιθανώς σαν συγνώμη για τα λάθη του μαζί της. Σαφώς περνάει από όλες τις στιγμές της καριέρας του, καλές ή άσχημες, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, αλλά όπως έγραψα και πριν, ήρεμα, σαν να τα λέει σε μια παρέα ένα καλοκαιρινό βράδυ.

Για να πω την αλήθεια δεν είμαι σίγουρος αν αξίζει να αγοράσει κάνεις αυτό το βιβλίο εκτός κι αν είναι συλλέκτης αυτής της μορφής των βιογραφιών και φαν του Baldwin. Δεν είμαι αρνητικός αλλά θα το διαβάσεις μια φορά – ευχάριστα – και μετά θα μπει στη μάζα που πιθανώς σε κάποια μετακόμιση να ξεφορτωθείς. Αλλά αν πέσει στα χέρια σας κάπως, γι’ αυτή τη μια φορά, ξεφυλλίστε το, έχει κάποιες αστείες και κάποιες πολύ αληθινές στιγμές.

Το βιβλίο του Alec Baldwin, Nevertheless: A Memoir είναι εκδόσεις Harper, κυκλοφόρησε στις 4 Απριλίου 2017 και προς το παρόν κυκλοφορεί μόνο σε σκληρό εξώφυλλο και προσωπικά αμφιβάλλω αν θα κυκλοφορήσει σε άλλη μορφή.