Posts Tagged ‘Κομικς’

Για να πω την αλήθεια όταν πέφτουν στα χέρια μου βιβλία με τίτλους όπως αυτός ο σημερινός, τα αφήνω στην άκρη και με την πρώτη ευκαιρία τα δίνω σε μια από τις δημοτικές βιβλιοθήκες της περιοχής μου ελπίζοντας ότι κάποιος θα το βρει χρήσιμο. Έχω μια συνεχή και αυξανομένη με τον καιρό αντιπάθεια με θέματα ποπ, σύγχρονης υποτίθεται κουλτούρας.

Έλα όμως που λατρεύω τα κόμικς και ναι έχω μεγαλώσει και με τον Superman και με τον Batman και ναι το βιβλίο του Eco για τα κόμικς τυχαίνει να είναι από τα αγαπημένα μου αλλά και πάλι …δυσκολεύτηκα να ξεπεράσω τον τίτλο. Πάμε λοιπόν.

Ποιος υπερήρωας πιστεύετε ότι είναι ο καλύτερος; Αν πραγματικά υπήρχαν υπερήρωες, ποιον πιστεύετε ότι θα άξιζε να παρακολουθούμε, να τον κάνουμε τον σωτήρα μας και το ίνδαλμά μας; Είναι ο Superman ο μεγαλύτερος υπερήρωας;

books18_002.gifΑυτά και πολλά άλλα ερωτήματα θέτει ο Travis Smith, απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Concordia στο βιβλίο του «Superhero Ethics: 10 Comic Book Heroes; 10 Ways to Save the World; Which One Do We Need Most Now?» – Η ηθική του υποερήρωα: 10 υπερήρωες, 10 τρόποι να σώσεις τον κόσμο, ποιον χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή;

Σε ένα βιβλίο που βρίσκεται στα άκρα της απλουστευμένης κοινολογίας, ο Smith προσπαθεί να καταλάβει τον σημερινό κόσμο και μέσα από τους υπερήρωες τις φοβίες της κοινωνίας μας. Ο Smith δεν συγκρίνει τους υπερήρωες των βιβλίων κόμικς, ούτε έχει προτάσεις για τι ποιος είναι ο πιο δυνατός, ο πιο καλός, ο πιο φιλάνθρωπος, ο πιο γενναίος και δεν ξέρω τι άλλο, ο Smith ψάχνει την απόγνωσή μας μπροστά στο σκοτάδι που απαιτεί λύσεις πέρα από το συμβατό του νόμου, της αστυνομίας ή του στρατού.

Έχει όμως και τη διαστροφή του ο κύριος Smith, αφού εντοπίσει τις σύγχρονες φοβίες που χρειάζονται υποερήρωα μετά το ρίχνει στο ψάξιμο για το ποιος από τους «μεγάλους» δέκα θα μπορούσε να είναι ο υπερήρωας που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσει όλα τα δεινά μας. Ο Superman ή ο Spideman; Θα πρέπει να είναι cool και ψαγμένοι σαν τους υπερήρωες του Stan Lee  ή κάτι που να έχει δόσεις Θερβάντες και Σαίξπηρ.

Περιμένετε, δεν θέλω να σας μπερδέψω, άπλα ο Smith κάνει και μια σύγκριση με υπερήρωες του παρελθόντος και τις φοβίες του καιρού τους.

Το κάλο είναι ότι στο τέλος του βιβλίου, ο Smith έχει και την πρότασή του για τον υποερήρωα που χρειαζόμαστε.

Το βιβλίο είναι – ευτυχώς – μικρό. Μόλις 190 σελίδες που αφαιρόντας εικόνες και λοιπά, μένουν ικανές σελίδες να σου διατηρήσουν το ενδιαφέρον χωρίς να σε κουράσουν σε ένα θέμα που πρέπει να έχεις και μια αίσθηση χιούμορ για να το διαβάσεις. Προσωπικά βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες τις σκέψεις του για τις σύγχρονες φοβίες, που δεν αμφιβάλλω ότι είναι αποτέλεσμα έρευνας, αλλά παράλληλα υπάρχουν και φορές που σε αφήνουν …με το στόμα ανοιχτό στην πρώτη τους αναφορά. Μετά ρίχνεις μια ματιά στις εφημερίδες και τα νέα του Τραμπ και καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι απίθανο.

Από τα μη-fiction βιβλία για τις διακοπές.

Το βιβλίο είναι εκδόσεις: Templeton Press, δεν είμαι σίγουρος αν κυκλοφορεί ή θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά ή σε ηλεκτρονική μορφή και εκδόθηκε την 1η Ιουλίου 2018.

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Έχετε ποτέ σκεφτεί τι θα κάνατε αν κάποια μέρα εμφανιζόταν κάποιος και σας έδινε ένα πιστόλι που δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει ίχνη, 100 σφαίρες που επίσης δεν υπάρχουν για κανέναν και πουθενά, ένα φάκελο με λεπτομέρειες και όλα τα στοιχεία αυτού που σας έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό στη ζωή σας και την υπόσχεση πως ό,τι και να του κάνετε (κατά προτίμηση σκοτώσετε) θα μείνει ατιμώρητο και θα ξεχαστεί αμέσως σαν να μην έχει συμβεί ποτέ; Για μια στιγμή στο χρόνο θα γίνετε εισαγγελέας, δικαστής και εκτελεστής ταυτόχρονα αυτού που είναι υπεύθυνος για την πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής σας. Τι θα κάνατε;

biblio_17_0019Το «100 Bullets» είναι κόμικς, δημιουργία του συγγραφέα Brian Azzarello και του σχεδιαστή Eduardo Risso, και παρόλο που υπάρχει στον κατάλογο των κόμικς της DC Comics των Superman, Batman, Wonder Woman, Green Lantern, Martian Manhunter, The Flash, Aquaman, Cyborg και πάρα πολλών άλλων, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους παραπάνω. Το «100 Bullets» είναι ιστορίες νουάρ, στην πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης με εικόνες.

Και φυσικά η σειρά τελείωσε μετά από 100 ιστορίες. Μια σφαίρα η ιστορία. Αν και η κάθε ιστορία είναι αυτοτελής η κάθε μια έχει μικρά-μικρά κομματάκια από ένα τεράστιο παζλ που σιγά-σιγά αρχίζει να φαίνεται. Ειρωνεία; Το παζλ δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Είναι περισσότερο για να καλύψει το μυστήριο των γιατί κάποιος θα θελήσει να σου κάνει ένα τέτοιο «δώρο», αλλά η κάθε ιστορία είναι τόσο συναρπαστική που στο τέλος αυτό το μυστήριο δεν έχει καμία σημασία. Είναι εκεί απλά για να σου υπενθυμίσει ότι αυτό που διαβάζεις είναι κόμικς που ακροβατεί μεταξύ φαντασίας, μύθου και πολλές φορές επιστημονικής φαντασίας, για να σου υπενθυμίσει ότι στο ίδιο σύμπαν υπάρχει ο Superman και ο Batman. Τρίχες. Ούτε για μια στιγμή δεν το ένιωσα, παρά το δίχτυ συνωμοσίας που προσπαθούν να απλώσουν.

biblio_17_0021.gifΟι εικόνες του Eduardo Risso είναι καταπληκτικές. Υπάρχουν πολλές σκηνές απόλυτης βίας, όπως απαιτεί το είδος. Το νουάρ εννοώ. Ο Brian Azzarello συμπληρώνει όπου δεν μπορούν οι χίλιες λέξεις των εικόνων να ανταποκριθούν κι αυτό ακριβώς κάνει τη σειρά «100 Bullets» τόσο υπέροχη. Τα κείμενα δεν επεξηγούν, δεν γεμίζουν κενά, δεν πλαταγίζουν με ανόητους διαλόγους ή κάνουν μπαμ και μπουμ. Τα κείμενα είναι σαν γέφυρες λέξεων/εικόνων μεταξύ των εικόνων/λέξεων.

Ο Eduardo Risso είναι παιδί της Ισπανικής σχολής των σχεδιαστών κόμικς παρόλο Αργεντίνος. Είναι αυτή η σχολή που άγγιξε ο Νταλί, ο Γκόγια, ο Κάσας, ακόμα και ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος. Τα πρόσωπα είναι βαθιά εκφραστικά και οι κινήσεις πλαστικές. Την ώρα που σφίγγει την σκανδάλη το πρόσωπο δείχνει την πάλη ανάμεσα στο έγκλημα και την τιμωρία.

Φαντάζομαι δεν χρειάζονται περισσότερες λέξεις για να καταλάβετε πόσο πολύ μου άρεσε και συνεχίζει να μου αρέσει η σειρά «100 Bullets» και να την συνιστώ ανεπιφύλακτα όχι μόνο σε αυτούς που διαβάζουν κόμικς ή graphic novels αλλά σε όποιον αρέσει το καλό νουάρ βιβλίο. Αυτά βέβαια χωρίς να ξέρω αν έστω κι ένα από τη σειρά έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα και αν δεν έχει θα είναι πραγματικά κρίμα.

biblio_17_0020.gif

Μέχρι πριν από μια δεκαετία περίπου, στο Ελσίνκι, υπήρχε ένας «θερινός» κινηματογράφος. Τώρα αυτό πρέπει να το εξηγήσω λίγο περισσότερο για να νιώσετε κι εσείς τι θα πει «θερινός» κινηματογράφος στο Ελσίνκι.

Πρώτο και βασικό στοιχείο που χρειάζεται ένα ανοιχτός κινηματογράφος – γιατί γι’ αυτό επρόκειτο – είναι το φυσικό σκοτάδι και όπως πιθανώς να ξέρετε, στο Ελσίνκι σκοτάδι έχει μόνο το χειμώνα. Το καλοκαίρι η μέρα κρατάει από 22-24 ώρες. Έτσι ο ανοιχτός κινηματογράφος του Ελσίνκι ήταν «χειμερινός».

Οι πιο όμορφες και καθαρές βραδιές είναι βραδιές που κάνει πολύ κρύο, που η θερμοκρασία έχει κατεβεί κάτω από τους -20 βαθμούς. Δεν υπάρχουν σύννεφα και ούτε αέρας για να σε παγώνει, ιδανικές για σινεμά. Αυτό λοιπόν που χρειάζεται είναι, καλό ντύσιμο που συμπεριλαμβάνει χοντρά γάντια, καπέλο και κασκόλ, φυσικά κουβέρτα (την παρείχε το σινεμά και συνήθως ήταν από γούνα τάρανδου), θερμός με καφέ και το …φλασκί που συνήθως είχε βότκα.

3

Δεύτερο σημαντικό στοιχείο, το σινεμά το υποστήριζε ο Aki Kaurismäki, ο γνωστός Φιλανδός σκηνοθέτης που σε πολλούς στην Ελλάδα θυμίζει Αγγελόπουλο και είχε την επίβλεψη στην επιλογή των ταινιών ο αδελφός του, επίσης σκηνοθέτης, ο Mika Kaurismäki. Αυτό σημαίνει ότι εκεί πήγαινες όχι για να δεις το τελευταίο blockbuster αλλά καλό κινηματογράφο. Βραδιές Χίτσκοκ και Μπάστερ Κήτον, αφιερώματα στον Ταραντίνο και στον Φασμπίντερ. Γαλλικό και Γερμανικό κινηματογράφο και αρκετό Κινέζικο που τις τελευταίες δεκαετίες έχει βγάλει αριστουργήματα.

Τρίτον, όλοι οι υπότιτλοι ήταν στα Αγγλικά, έτσι δόθηκε η ευκαιρία σε πολλούς από εμάς που τα Φιλανδικά είναι πιο δύσκολα από τα Κινέζικα, ξέχωρα από το να δούμε και να ξαναδούμε αγαπημένα κλασσικά, να γνωρίσουμε και τον Σκανδιναβικό κινηματογράφο – πέρα από τον Μπέργκμαν – που είναι εξ’ ίσου υπέροχος.

Σε μια από αυτές τις βραδιές έπεσα σε μια ταινία γνωστού σχεδιαστή κόμικς που μου αρέσει πάρα πολύ. Το «Immortal» του Enki Bilal. O Enki Bilal είναι γαλλοθρεμένος Σέρβος και ένας από αυτούς που έβγαλαν τα κόμικς από την σκονισμένες αποθήκες και τα έβαλαν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Μάλιστα και τελείως υποκριτικά, κυρίως για να αποφύγουν την ξεφτίλα των όσων είχαν γράψει στο παρελθόν, σήμερα τα αποκαλούν graphic novels. Τρίχες, κόμικς είναι και είναι μια από τις πιο δυνατές μορφές τέχνης μιας και συνδυάζει τον λόγο και τη ζωγραφική. Όσο γι’ αυτούς που ξινίζουν τα μούτρα τους με τα κόμικς καλά θα κάνουν να βγάλουν τα superman και batman που κρύβουν σαν θησαυρό στη ντουλάπα τους ή κάτω από το κρεββάτι τους.

book00005a

Η ταινία δεν μπορώ να πω ότι κατάφερε να πιάσει τον πλούτο της εικόνας που έχουν τα κόμικς του Bilal – παρόλη τη προσωπική του συμμετοχή – αλλά ήταν μια καλή εισαγωγή σε όσους δεν έχουν διαβάσει ποτέ κάποιο από τα βιβλία του. Τα βιβλία του έχουν στοιχεία επιστημονικής φαντασίας αλλά είναι τόσο δεμένη η ιστορία τους και τόσο προσεκτικοί οι διάλογοι σε συνοδεία με τα απόλυτα ρεαλιστικά σκίτσα του Bilal που ακόμα κι αν δεν είσαι φίλος του είδους σε παρασέρνουν γρήγορα.

Η τριλογία της «Νικοπόλ» από όπου και η έμπνευση για την ταινία «Immortals» νομίζω ότι υπάρχει στα ελληνικά με τον τίτλο «Η Γιορτή των Αθανάτων». Δουλειές του Bilal δημοσίευσαν στην Ελλάδα η «Βαβέλ» και το «Παραπέντε» και νομίζω ότι οι εκδόσεις του «παραπέντε» ήταν που τα έκαναν και βιβλία. Αυτό τώρα χωρίς να είμαι σίγουρος, απλά κάτι θυμάμαι γιατί αυτά τα περιοδικά ήταν οι τελευταίες μου συνεργασίες στην Ελλάδα πριν φύγω και ήμουν συχνά στα γραφεία τους.

Προσωπικό αγαπημένο το «Hunting Party», η ιστορία θρίλερ μια παρέας γερασμένων μεγαλοστελεχών κομουνιστικών κομμάτων από όλες τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης που συναντιούνται για να κυνηγήσουν και να …συνωμοτήσουν, αλλά καταλήγουν να αλληλοσκοτώνονται. Η ιστορία εξελίσσεται το 1939, λίγο πριν την εισβολή των Ναζί στη Ρωσία και είναι έντονο το πολιτικό στοιχείο. Τα κείμενα είναι του Pierre Christin σε συνεργασία με τον Bilal και ο μοναδικός από κάθε άποψη σχεδιασμός, του Enki.

book00005b

Σήμερα δουλειές του Bilal με του ήρωες του από τα κόμικς, υπάρχουν σε πολλά μουσεία μοντέρνας τέχνης συμπεριλαμβανομένου και του Louvre στο Παρίσι.