Posts Tagged ‘Μυθιστόρημα Δράσης’

Ο Andrew Pyper κατάγεται από μια παραδοσιακή βορειοϊρλανδέζικη οικογένεια που μετανάστευσε στον Καναδά κουβαλώντας μαζί της όλες τις παραδόσεις και τους μύθους της κέλτικης Ιρλανδίας μαζί με μια πολύ ισχυρή δόση γοτθικού πεσιμισμού και μυστηρίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο νεότερος γιος της οικογένειας, γεννημένος στο Οντάριο του Καναδά, να κάνει σκοπό της ζωής του τη συγγραφή αυτών των μύθων και του γοτθικού περιβάλλοντος που τους περικλείει. Τώρα σε όλα αυτά προσθέστε αγωνία και μυστήριο και έχετε το The Only Child, (το μόνο παιδί) το τελευταίο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε.

biblio_17_0030.gifΤο The Only Child έχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό θρίλερ συν ότι σε κρατάει άγρυπνο ένα δυο βράδια αφού το διαβάσεις κοιτάζοντας σκιές και προσπαθώντας να ξεχωρίσεις θορύβους μέσα στο σπίτι.

Χωρίς να θέλω να μαρτυρήσω τι συμβαίνει μιας και σε ένα θρίλερ όλες οι λεπτομέρειες έχουν την σημασία τους, η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ψυχιατρείο για σοβαρούς εγκληματίες, κεντρικό πρόσωπο και κυρίως αφηγητής είναι μια ψυχίατρος με πολύ ταραγμένη παιδική ηλικία και προβλήματα μνήμης από αυτή τηn περίοδο της ζωής της και βέβαια πολλά, πολύ ταραγμένα μυαλά και από τις δυο πλευρές των διαδρόμων. Με το δυο πλευρές εννοώ ασθενείς και εργαζομένους. Και φυσικά τον έναν, τον πολύ έναν ασθενή που ισχυρίζεται ότι είναι 200 χρονών και …. Αλλά μην σας πω τίποτα άλλο. Φτάνουν αυτά για να φανταστείτε τι σημαίνει θόρυβοι και σκιές στο σκοτάδι.

Θα σας εκπλήξω γιατί έχω δηλώσει πολλές φορές ότι δεν είμαι φαν του είδους, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε. Και μου άρεσε όχι μόνο γιατί πραγματικά έχει στιγμές που η αδρεναλίνη σου σαν αναγνώστης χτυπάει ταβάνι, όχι μόνο για την απόλυτη αληθοφάνεια ακόμα και των πιο τραβηγμένων στοιχείων αλλά και γιατί μέσα σε όλα υπάρχει και μια έντονη διάθεση ειρωνείας. Προσέξτε δεν είπα χιούμορ. Ειρωνείας, ο συγγραφέας ειρωνεύεται από την σύγχρονη κοινωνία μέχρι την σύγχρονη ψυχιατρική και την εγκληματολογία και όλα αυτά ενώ βυθίζεται όλο και περισσότερο σε δυο πολύ μπερδεμένα μυαλά.

Ένα καλό βιβλίο για καλοκαιρινές διακοπές αν και πολύ φοβάμαι ότι αφού το διαβάσετε θα δυσκολευτείτε να εμπιστευτείτε καινούργιες γνωριμίες.

Το βιβλίο του Andrew Pyper «The Only Child» κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου από τον εκδοτικό Simon & Schuster και φαντάζομαι σε όλες τις δυνατές μορφές.

Advertisements

Με το είδος βιβλία τρόμου, δεν μπορώ να πω ότι έχω και την καλύτερη σχέση. Λίγα είναι τα βιβλία τρόμου που έχουν κρατήσει το ενδιαφέρον μου και αν εξαιρέσω τον Κινγκ – αν θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις συγγραφέα βιβλίων τρόμου – και λίγους ακόμα, οι περισσότεροι το μόνο που κάνουν είναι να αναμασούν ιστορίες του Λάβκραφτ ή να φτιάχνουν ιστορίες παρατραβηγμένες από παιδικούς εφιάλτες χωρίς κανένα πραγματικό νόημα και αξία.

biblio_17_0022.gifΕδώ κάπου, όσο περίεργο και να ακουστεί, ένας καθαρά κινηματογραφικός ήρωας δημιούργησε ένα καινούργιο παρακλάδι στην κατηγορία βιβλίων τρόμου που ταυτόχρονα μπορεί να είναι και σύγχρονο κι όχι βυθισμένο σε γκόθικ ονειρώξεις. Τα βιβλία τρόμου που συνδιάζουν περιπέτεια σε σύγχρονο περιβάλλον και σύγχρονα μέσα και ο ήρωας αυτός είναι φυσικά ο Ιντιάνα Τζόουνς. Είναι σαν το Τζουράσικ Παρκ αλλά αντί για δεινόσαυρους με δαίμονες.

Η ιστορία μας μεταφέρει στο όρος Αραράτ, όπως και ο τίτλος του βιβλίου, Ararat, και στην επιτέλους ανακάλυψη της κιβωτού. Παρενθετικά, το μυστήριο της κιβωτού και η πιθανή του θέση στην Τουρκία, στο όρος Αραράτ, έχει απασχολήσει σοβαρά από επιστήμονες μέχρι κυνηγούς θησαυρών τουλάχιστον τους τελευταίους τρεις αιώνες και μάλιστα πριν από τέσσερα χρόνια το National Geographic επένδυσε σε μια τέτοια αποστολή που δυστυχώς απέτυχε. Συν το μυστήριο μιας Ιαπωνικής αποστολής, χρηματοδοτούμενη από την Ιαπωνική κυβέρνηση, πριν από επίσης τέσσερα χρόνια που κινηματογράφησε μάλιστα και το σπήλαιο που βρήκαν -υποτίθεται- την κιβωτό και από τότε δεν έχει κάνει καμία άλλη ανακοίνωση.

Αλλά για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας. Ο Adam και η  Meryam είναι κινηματογραφιστές ντοκιμαντέρ και συγγραφείς που ετοιμάζονται να παντρευτούν όταν ξαφνικά γίνεται σεισμός στην Τουρκία και ενημερώνονται ότι έχει ανοίξει μια σπηλιά στο βουνό που έχει δείγματα της κιβωτού. Έτσι η νύφη παρατάει το νυφικό και ο γαμπρός το κουστούμι, βάζουν αρβύλες και αμπέχονο και τρέχουν στην Τουρκία να δουν τι συμβαίνει. Και κάπως έτσι ξεκινάει η περιπέτεια.

Περιπέτεια, γιατί παρά τις αναφορές και τις αναλύσεις της βίβλου όλα είναι πιθανά, από εξωγήινους μέχρι άλλες διαστάσεις και από τέρατα ξεχασμένα στο χρόνο μέχρι δαίμονες. Και ενώ όσο αυτό το μη εξηγήσιμο στοιχείο βάφει με αίμα τους πρόποδες του Αραράτ, εσύ, ο αναγνώστης, ζεις μαζί με το ζευγάρι Adam και Meryam, όλες τις αμφιβολίες που ξεκινάνε από το επιστημονικό τους μυαλό και την ανάγκη τους για λογικές αιτιάσεις. Και να σας πω την αλήθεια αυτό ήταν που τουλάχιστον εμένα μου άρεσε περισσότερο. Δεν υπήρχε κανένας δαίμονας που να κινείται ανάμεσα σε πεντάλφα με γαμψά νύχια και κοφτερή ουρά. Εδώ ήταν δυο επιστήμονες που προσπαθούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα γύρω τους με τη λογική του επιστήμονα που παρατηρεί και αναλύει σύμφωνα με τους νόμους της φύσης. Μάλιστα για μένα τουλάχιστον, η απουσία αυτού ακριβώς του κλισέ με τα πεντάλφα και τους κουκουλοφόρους ιερείς το έκανε ακόμα πιο τρομακτικό.

Εδώ έχεις να κάνεις με μια οντότητα που υπερβαίνει την επιστημονική σκέψη αλλά πρέπει να την αντιμετωπίσεις με την λογική και την τεχνογνωσία που σου δίνει η εποχή σου και οι γνώσεις σου χωρίς κανένα μαγικό ραβδάκι σαν αυτά του Χάρι Πότερ.

Το βιβλίο Ararat είναι γραμμένο από τον Christopher Golden σε κινηματογραφικούς ρυθμούς συνεχής δράσης και περιπέτειας ώστε να σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα. Αλώστε ο Christopher Golden είναι άνθρωπος της οθόνης, μικρής και μεγάλης. Η πένα του έχει συμμετάσχει σε πολλά σενάρια της σειράς με την γνωστή βρικολακοσκοτώστρα Buffy, ενώ έχει γράψει τα κείμενα για σειρά από graphic novels και κόμικς που συμπεριλαμβάνουν από τους X-Men μέχρι τον Hellboy.

Το βιβλίο Ararat του Christopher Golden είναι εκδόσεις St. Martin’s Press. Ημέρα έκδοσης η 18η Απριλίου και προς το παρόν υπάρχει μόνο με σκληρό εξώφυλλο στα αγγλικά. Από τα βιβλία που τουλάχιστον για τους εραστές του είδους αλλά και μη, ελπίζω να μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Έχετε ποτέ σκεφτεί τι θα κάνατε αν κάποια μέρα εμφανιζόταν κάποιος και σας έδινε ένα πιστόλι που δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει ίχνη, 100 σφαίρες που επίσης δεν υπάρχουν για κανέναν και πουθενά, ένα φάκελο με λεπτομέρειες και όλα τα στοιχεία αυτού που σας έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό στη ζωή σας και την υπόσχεση πως ό,τι και να του κάνετε (κατά προτίμηση σκοτώσετε) θα μείνει ατιμώρητο και θα ξεχαστεί αμέσως σαν να μην έχει συμβεί ποτέ; Για μια στιγμή στο χρόνο θα γίνετε εισαγγελέας, δικαστής και εκτελεστής ταυτόχρονα αυτού που είναι υπεύθυνος για την πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής σας. Τι θα κάνατε;

biblio_17_0019Το «100 Bullets» είναι κόμικς, δημιουργία του συγγραφέα Brian Azzarello και του σχεδιαστή Eduardo Risso, και παρόλο που υπάρχει στον κατάλογο των κόμικς της DC Comics των Superman, Batman, Wonder Woman, Green Lantern, Martian Manhunter, The Flash, Aquaman, Cyborg και πάρα πολλών άλλων, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους παραπάνω. Το «100 Bullets» είναι ιστορίες νουάρ, στην πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης με εικόνες.

Και φυσικά η σειρά τελείωσε μετά από 100 ιστορίες. Μια σφαίρα η ιστορία. Αν και η κάθε ιστορία είναι αυτοτελής η κάθε μια έχει μικρά-μικρά κομματάκια από ένα τεράστιο παζλ που σιγά-σιγά αρχίζει να φαίνεται. Ειρωνεία; Το παζλ δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Είναι περισσότερο για να καλύψει το μυστήριο των γιατί κάποιος θα θελήσει να σου κάνει ένα τέτοιο «δώρο», αλλά η κάθε ιστορία είναι τόσο συναρπαστική που στο τέλος αυτό το μυστήριο δεν έχει καμία σημασία. Είναι εκεί απλά για να σου υπενθυμίσει ότι αυτό που διαβάζεις είναι κόμικς που ακροβατεί μεταξύ φαντασίας, μύθου και πολλές φορές επιστημονικής φαντασίας, για να σου υπενθυμίσει ότι στο ίδιο σύμπαν υπάρχει ο Superman και ο Batman. Τρίχες. Ούτε για μια στιγμή δεν το ένιωσα, παρά το δίχτυ συνωμοσίας που προσπαθούν να απλώσουν.

biblio_17_0021.gifΟι εικόνες του Eduardo Risso είναι καταπληκτικές. Υπάρχουν πολλές σκηνές απόλυτης βίας, όπως απαιτεί το είδος. Το νουάρ εννοώ. Ο Brian Azzarello συμπληρώνει όπου δεν μπορούν οι χίλιες λέξεις των εικόνων να ανταποκριθούν κι αυτό ακριβώς κάνει τη σειρά «100 Bullets» τόσο υπέροχη. Τα κείμενα δεν επεξηγούν, δεν γεμίζουν κενά, δεν πλαταγίζουν με ανόητους διαλόγους ή κάνουν μπαμ και μπουμ. Τα κείμενα είναι σαν γέφυρες λέξεων/εικόνων μεταξύ των εικόνων/λέξεων.

Ο Eduardo Risso είναι παιδί της Ισπανικής σχολής των σχεδιαστών κόμικς παρόλο Αργεντίνος. Είναι αυτή η σχολή που άγγιξε ο Νταλί, ο Γκόγια, ο Κάσας, ακόμα και ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος. Τα πρόσωπα είναι βαθιά εκφραστικά και οι κινήσεις πλαστικές. Την ώρα που σφίγγει την σκανδάλη το πρόσωπο δείχνει την πάλη ανάμεσα στο έγκλημα και την τιμωρία.

Φαντάζομαι δεν χρειάζονται περισσότερες λέξεις για να καταλάβετε πόσο πολύ μου άρεσε και συνεχίζει να μου αρέσει η σειρά «100 Bullets» και να την συνιστώ ανεπιφύλακτα όχι μόνο σε αυτούς που διαβάζουν κόμικς ή graphic novels αλλά σε όποιον αρέσει το καλό νουάρ βιβλίο. Αυτά βέβαια χωρίς να ξέρω αν έστω κι ένα από τη σειρά έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα και αν δεν έχει θα είναι πραγματικά κρίμα.

biblio_17_0020.gif

H κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Κάπως έτσι σκέφτομαι όταν διαβάζω ένα βιβλίο και απορώ με ποιο σκεπτικό εκδόθηκε. Φταίνε οι εκδοτικοί που εκδίδουν σαβούρα ή φταίνε οι αναγνώστες που τα αγοράζουν και μάλιστα σε κάθε νέα κυκλοφορία τρέχουν ενθουσιασμένοι φωνάζοντας «το θέλω, το θέλω!»;

Εκδοτικοί ή αναγνώστες;

biblio_17_0016.gifΦαύλος κύκλος θα έλεγα. Η μόδα θέλει αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ. Υπάρχει μόδα στα βιβλία; Θα ρώταγε κάποιος. Ναι, υπάρχει και φαίνεται από τους ρυθμούς που εκδίδονται τα βιβλία αυτού του είδους σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Η «Μέθοδος 15/33» είναι ένα από αυτά τα βιβλία για τα οποία γίνεται ντόρος για ένα διάστημα, γράφονται διθυραμβικές κριτικές από κάποιους και μετά ξεχνιούνται. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό το βιβλίο θα το διάβαζε κάποιος χαλαρά και γρήγορα προσπαθώντας να περάσει την ώρα του -πχ σε κάποιο ταξίδι και στο τέλος θα το εγκατέλειπε στο κάθισμα του μήπως φανεί χρήσιμο στον επόμενο επιβάτη. Αυτή είναι η αξία του.

Ανήκει στην κατηγορία βιπεράκι της πλάκας που μόλις το κλείνεις το ξεχνάς και αν το έβρισκα με 3 ευρώ σε ένα σταντ στο περίπτερο θα μου φαινόταν φυσιολογικό και δεν θα το σχολίαζα καν.

Τώρα όμως αναρωτιέμαι…γιατί αυτό το βιβλίο καμαρώνει στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων και διεκδικεί μια θέση στη βιβλιοθήκη μου; Με τι προσόντα;

Σαν ιστορία θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα αν δεν ήταν τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ακόμα κι αν δεχτούμε ως γεγονός όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές με τις σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες, το βιβλίο είναι γεμάτο πράγματα που δεν στέκουν και ένα σωρό χαζές λεπτομέρειες που προκαλούν γέλιο. Επίσης είναι λίγο δύσκολο να μην γελάσεις με τον χαρακτήρα που στήνει η συγγραφέας για την βασική της πρωταγωνίστρια. Παιδί θαύμα, πανέξυπνη, με υπερ-αναλυτικό μυαλό, διακόπτες on/off για όλα τα συναισθήματα που τα ενεργοποιεί κατά βούληση, κορίτσι Μαγκάιβερ, από πλούσια οικογένεια με πανέξυπνους επιτυχημένους γονείς ,που πάει στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς της και πιστεύει στο κακό το μάτι και στα θεϊκά σημάδια.

Ο τρόπος που τελειώνει η ιστορία θα μπορούσε κι αυτός να χαρακτηριστεί αστείος ,για να μην πω γελοίος. Γενικά σε όλο το βιβλίο κυριαρχούν οι αφελείς συμπτώσεις. Ακόμα και η ίδια η συγγραφέας το καταλαβαίνει και βάζει έναν από τους ήρωες να αναφέρει ότι είναι λίγο απίστευτα αλλά αληθινά όλα αυτά. Δεν έχω να πω κάτι άλλο ,απλά χαίρομαι που δεν το αγόρασα για να το διαβάσω. Δεν θα το πρότεινα σε κανέναν.

Ειρήνη Προϊκάκη

Όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά τη Φιλανδία στις αρχές τις δεκαετίας του ’90, ήταν πολύ λίγα αυτά που ήξερα για την αρκτική αυτή χώρα. Η ειρωνεία είναι ότι στο παρελθόν είχα επισκεφθεί τόσο τη γειτονική Σουηδία όσο και τη Νορβηγία. Η επόμενη ειρωνεία ήρθε μετά την πρώτη μου επίσκεψη και το γεγονός ότι μετά από μερικές μέρες εκεί είχα αρχίσει να ερωτεύομαι τη χώρα των χιλιάδων λιμνών, ότι ενώ ποτέ στο παρελθόν δεν είχα δει το παραμικρό σε οποιοδήποτε έντυπο ή εφημερίδα για τη φιλανδικά, ξαφνικά δεν υπήρχε μέρα που να μη διαβάσω κάτι για τη βόρεια χώρα και μάλιστα για μια χώρα που σπάνια συμβαίνει κάτι σοβαρό.

Σταδιακά και με τις επισκέψεις μου να γίνονται πιο συχνές, ότι και να διάβαζα, όπου και να κοιτούσα, όλο και κάτι Φιλανδικό πεταγόταν. Σημειωτέον ότι μετά από λίγο καιρό βρέθηκα να χρησιμοποιώ και φιλανδικό κινητό τηλέφωνο. Στα τέλη του ’90 μετακόμισα οριστικά στη Φιλανδία. Το 2010 πια και έχοντας πάνω από μια δεκαετία ζωής στην αρκτική χώρα, με τους περισσοτέρους να με θεωρούν πια «ειδικό» σε ότι αφορούσε τη Φιλανδία, πήρα από ένα περιοδικό που συνεργαζόμουν ένα βιβλίο με μια επιστολή από τον εκδότη του περιοδικού με την αναφορά ότι μάλλον ήμουν ο πιο αρμόδιος για να το παρουσιάσω στο επόμενο τεύχος.

Ο λόγος που ανέφερα παραπάνω την προσωπική μου σχέση με τη Φιλανδία ήταν γιατί ο συγγραφέας του βιβλίου που μόλις είχα παραλάβει είχε μια παρόμοια σχέση γνωριμίας με την Αρκτική χώρα. Εκεί που με δυσκολία την έβρισκε στον χάρτη, έφτανε μια επίσκεψη για να την ερωτευτεί σε σημείο που να γράψει μια σειρά από βιβλία με ήρωα έναν Φιλανδό.

biblio_0008Ο Paul Watkins είναι Αμερικάνος συγγραφέας περισσότερο γνωστός στις ΗΠΑ για τις νουβέλες χαρακτήρων με ιστορικά στοιχεία, παρα σαν συγγραφέας βιβλίων μυστηρίου και δράσης. Γεννημένος το 1964 στο New Jersey των ΗΠΑ και με σπουδές στο πανεπιστήμιο του Yale, ακολουθήσε ακαδημαϊκή καριέρα που σταδιακά τον οδήγησε και στη συγγραφή βιβλίων. Το 1990 γίνεται γνωστός με τη δεύτερη νουβέλα του, το «Calm at Sunset, Calm at Dawn» που μέσω του γιου διηγείται την ιστορία του πατέρα που φοβάται την θάλασσα. Ένα ψυχολογικό δράμα χαρακτήρων που τιμήθηκε με το βραβείο Encore, και που παράλληλα άνοιξε το δρόμο σε επτά ακόμα βιβλία σε μια δεκαετία, όλα ψυχολογικά δράματα με μικρές δόσεις μυστηρίου και πολλές έντονες ιστορικές αναδρομές.

Στα τέλη του 20ου αιώνα ο Watkins αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να παρουσιάσει μια άλλη πλευρά του συγγραφικού του ταλέντου με περισσότερο μυστήριο, πολύ περισσότερη δράση και συνέχεια στην αγάπη του για τη σύγχρονη ιστορία. Το πιθανότερο που μπορώ να φανταστώ είναι ότι η ανασφάλειά του τόσο στη δύναμη της πένας του, όσο και στη δύναμη του είδους ή καλυτέρα στις πολλές παρεξηγήσεις που υπάρχουν γι’ αυτό το είδος γραφής, ο Watkins προτίμησε να χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο πιστεύοντας και ο ίδιος ότι απλά έκανε το κέφι του και χωρίς να ελπίζει σε κάποια επιτυχία. Αυτό σε συνδυασμό με τη γνωριμία του με την Ευρωπαϊκή Αρκτική χώρα οδήγησε στη δημιουργία του επιθεωρητή Πέκκαλα και το ψευδώνυμο Sam Eastland για τον εαυτό του.

Ο επιθεωρητής Πέκκαλα είναι η πεμπτουσία όλων των Φιλανδικών στερεοτύπων. Μοναχικός, σκληροτράχηλος, αυτοσυντηρούμενος, πεισματάρης, ανθεκτικός, πάντα σιωπηλός που όταν μιλάει είναι για να πει με κάθε ευθύτητα την αλήθεια σε σημείο προσβολής, με κάθε συναίσθημα καλυμμένο κάτω από αμέτρητα στρώματα ψυχρότητας. Αυτά, τα πολύ φιλανδικά υποτίθεται χαρακτηριστικά, κάνουν τον Πέκκαλα ιδανικό για τη διαλεύκανση μυστήριων που δεν έχουν να κάνουν με απλές κλοπές η φόνους, αλλά με μυστήρια που από πίσω τους κρύβεται η κρατική ασφάλεια, η εθνική ενότητα, το μέλλον της χώρας, ιστορικές προσωπικότητες που έχουν να κάνουν με τις παγκόσμιες ιστορικές εξελίξεις. Μόνο που κάπου εκεί, σε κάποιες παιδικές αναμνήσεις και το όνομα, τελειώνει και η σχέση του Πέκκαλα με τη Φιλανδία. Βλέπετε, ο επιθεωρητής Πέκκαλα ζει και λειτουργεί στη Ρωσία ή καλυτέρα στην Σοβιετική Ένωση και η αγάπη του Watkins τον τοποθετεί ιστορικά δίπλα στον Στάλιν και χρονικά λίγο πριν την εισβολή των Ναζί στην ΕΣΣΔ κατά τη περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

biblio_0006.gif

Ο μύθος όμως του επιθεωρητή Πέκκαλα έχει χτιστεί στη πρώτη του περίοδο που ήταν σύμβουλος του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας, του Νικολάου και γι’ αυτό πολλές φορές στις μετέπειτα περιπέτειες του, ο Πέκκαλα ζει φλας-μπακ από τη περίοδο του στην γεμάτη ίντριγκες αυλή του Ρώσου Τσάρου. Αυτό μάλιστα δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να κάνει και συγκρίσεις δείχνοντας ότι οι βυζαντινές μηχανορραφίες της Τσαρικής Ρωσίας δεν διάφεραν και πολύ με αυτές της Σταλινικής Ρωσίας.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον συγγραφέα, ο ίδιος ο πατέρας του που υπηρέτησε στην αστυνομία ήταν έμπνευση για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του επιθεωρητή Πέκκαλα και τον τρόπο που διαλευκάνει τα μυστήριά του.

biblio_0007Ο Watkins μεταξύ 2010 και 2016 έχει γράψει επτά βιβλία με ήρωα τον επιθεωρητή Πέκκαλα, με τελευταίο το Berlin Red που κυκλοφόρησε το Μάιο του 2016. Όλα καλογραμμένα με πολλές ιστορικές λεπτομέρειες και ανέκδοτα και για τη τελευταία Τσαρική οικογένεια αλλά και για τον Στάλιν, και σε σύγκριση με αλλά παρόμοια βιβλία που κυκλοφορούν χωρίς υπερβολές και με μια ακαδημαϊκή σεμνοτυφία που είναι αναζωογονητική.

Σε όσους αρέσει το είδος, μυστήριο, αληθοφανή δράση σε συνδυασμό με ιστορικά γεγονότα, τα βιβλία του Watkins είναι από τα καλυτέρα που έχω διαβάσει.

Και σαν υποσημείωση, ο «τουρίστας» Αμερικάνος Watkins φαίνεται να έχει καλύτερη γνώση του Σκανδιναβικού ψυχισμού από τον «ντόπιο» Jo Nesbø και τον για τα μανταλάκια Harry Hole επιθεωρητή του.

ΥΓ Όλα τα βιβλία του επιθεωρητή Πέκκαλα κυκλοφορούν και σε ψηφιακή μορφή.