Posts Tagged ‘Μυθιστόρημα’

Το Νιξ περιγράφεται στην περίληψη της αμερικάνικης έκδοσης ως «hilarious». Το τελείωσα και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι το ξεκαρδιστικό είχε. Γενικά προσπαθώ να καταλάβω γιατί τόσοι διθύραμβοι.Ήθελα κι εγώ να ενθουσιαστώ και το ξεκίνησα με μεγάλη όρεξη αλλά πολύ γρήγορα άρχισα να απογοητεύομαι.

Ξεκινάει ωραία, έξυπνα και με αρκετές αστείες στιγμές, αλλά μετά το ύφος αλλάζει και εκεί ήταν που σιγά σιγά άρχισα να βαριέμαι.

Η ιστορία είναι ωραία και ενδιαφέρουσα: H Faye επιτίθεται πετώντας χαλίκια σε έναν μελλοντικό υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, συλλαμβάνεται, και ο δικηγόρος της καλεί τον γιο της να την βοηθήσει ως character witness. Το πρόβλημα είναι οτι η Faye εγκατέλειψε τον γιο της όταν αυτός ήταν 11 χρονών. Τι συνέβη; Γιατί έφυγε; Ποιο ήταν το παρελθόν της; Ο Σάμιουελ αρχίζει να ψάχνει και ανακαλύπτει πράγματα για την μητέρα του που τον ταράζουν, ενώ ταυτόχρονα παίρνει και κάποιες αποφάσεις για την δική του ζωή που την είχε στοιχειώσει η φυγή της.

Η πλοκή ξετυλίγεται σε τρεις χρονικές περιόδους: στο παρόν,στο παρελθόν της Faye και στην παιδική ηλικία του Σάμιουελ. Παράλληλα παρακολουθούμε και τις ζωές άλλων ανθρώπων που σχετίζονται με την ιστορία ή που είναι απλά περαστικοί απο τη ζωή του Σάμιουελ, αλλά δεν αντιμετωπίζονται απο τον συγγραφέα ως δευτερεύοντες χαρακτήρες. Τους δίνει όλη την προσοχή του και χάνει τη δική μου.

Πάρα πολλές πληροφορίες. Αυτό είναι το πρόβλημα. Προσπαθεί να καλύψει πάρα πολλά θέματα, να κριτικάρει τα πάντα, να γράψει μια καυστική- ειρωνική-σατιρική άποψη για όλα! Από τα πιο σημαντικά μέχρι τα πιο μικρά, από τον τρόπο που εκλέγεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ μέχρι τον τρόπο που γίνεται ντόρος για το τι τρώει μια σελέμπριτι. Από παιδική κακοποίηση μέχρι ψύχωση με video games. Από ghost writers μέχρι διαφημίσεις για τσιπς. Από τον καταναλωτισμό μέχρι την αστυνομική βία, τον πόλεμο στο Ιράκ, το σεξ, τη γυναικεία απελευθέρωση… Θα μπορούσα να γράφω όλη μέρα για τα θέματα που σχολιάζονται σε αυτό το βιβλίο.

Επίσης με κούρασαν και με έκαναν να δυσανασχετώ οι εκτενείς περιγραφές για τις οποίες δεν έβρισκα κανένα λόγο ύπαρξης. Εντάξει, να μου περιγράψεις κάτι που παίζει ρόλο στην πλοκή, αλλά γιατί να μου περιγράφεις ένα ρημάδι πιάτο με νάτσος και τον ακριβή τρόπο με τον οποίο τα μασουλάει κάποιος; Λυπήσου με!

Δεν συμπάθησα κανέναν χαρακτήρα, όλοι μου φάνηκαν από εκνευριστικοί εως αντιπαθητικοί και στην πραγματικότητα δεν με ενδιέφερε τι θα απογίνουν.

Υπάρχουν και καλά κομμάτια στο βιβλίο, η αρχή και το τέλος μου άρεσαν αρκετά, υπήρχαν συγκινητικές στιγμές, αλλά όλα πνίγονται μέσα σε μια θάλασσα πληροφοριών και sub-plots που εμένα προσωπικά με έκαναν να νιωθω οτι δεν εμβαθύνει σε τίποτα, απλά θέλει να τα πει όλα μαζεμένα και αρκετές φορές κόντεψα να ξεχάσω τι στο καλό διάβαζα, για να μην πω οτι μου φάνηκε και οτι ο συγγραφέας ξέχναγε τι ξεκίνησε να γράφει και πήδαγε απο θέμα σε θέμα – άλλες φορές πετυχημένα ,άλλες φορές όχι και τόσο.

Ειρήνη Προϊκάκη

Advertisements

Εντάξει… τι να λέμε τώρα… ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ!!! Μετά από τους τρεις εξαιρετικούς πρώτους τόμους της τετραλογίας, έφτασε και το τελευταίο δίτομο και μας αποτελείωσε. Ο Θαφόν, δεν είναι συγγραφέας. Δεν είναι καν λογοτέχνης. Είναι καλλιτέχνης ζωγράφος και με την πένα του ζωγραφίζει τις πιο όμορφες εικόνες. Προσωπικά τον τοποθετώ στο ίδιο υψηλό ράφι μαζί με τον Θερβάντες και τον Μάρκες. Είναι από τους πλέον αγαπημένους μου.

Στον «θηριώδη» αυτό Λαβύρινθο του Θαφόν, κορυφώνεται η ιστορία που έχει ξεκινήσει τρεις τόμους πριν. Πρόκειται για ένα «Μεγάλο» βιβλίο, που παρόλο τον όγκο του (σχεδόν 1000 σελίδες στο σύνολο), διαβάζεται σαν το νεράκι, χωρίς να κουράσει ή να κάνει κοιλιά ούτε δευτερόλεπτο. Είναι πολύ ανθρώπινο και τρυφερό μα συνάμα σκληρό και σκοτεινό. Για μια ακόμη φορά μας μεταφέρει στην μαγευτική Βαρκελώνη της εποχής του Φράνκο, όπου με γλαφυρότητα, μεστό και ρέοντα λόγο, σκιαγραφεί την ζωή και τις περιπέτειες των γνωστών μας και νέων ηρώων κι εν τέλει την δικαίωση που τους περιμένει με το τέλος της τετραλογίας.

Εδώ ο Θαφόν, μας παρουσιάζει τον Ντάνιελ οικογενειάρχη πλέον, παντρεμένο με την Μπέα και πατέρα του μικρού Χουλιάν. Την ψυχούλα του ακόμα κατατρώει το μυστήριο του χαμού της μητέρας του και παλεύει φιλότιμα με τους δικούς του «ανεμόμυλους». Ο αγαπημένος μου Φερμίν, παραμένει το ίδιο «σπασμωδικός» ως χαρακτήρας (προσωπικά τον φαντάζομαι ψηλό και ξερακιανό, σαν χάρτινη μαριονέτα που την φυσά ο άνεμος και παραπέει δεξιά κι αριστερά), εργάζεται μόνιμα πλέον στο βιβλιοπωλείο της οικογένειας Σεμπέρε και στέκεται πάντα στο πλευρό του αγαπημένου του φίλου Ντάνιελ.

Με την πορεία της ιστορίας, γνωρίζουμε και δυο νέους χαρακτήρες, την μυστική αστυνομικό Αλίθια Γκρις και τον αστυνόμο Βάργκας, οι οποίοι καλούνται να εξιχνιάσουν το μυστήριο της εξαφάνισης ενός υπουργού (μου διαφεύγει το όνομά του αυτή τη στιγμή). Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή διασταυρώνονται οι δρόμοι των παλαιών μας γνώριμων, με αυτούς των νεοφερμένων κι όλοι μαζί χορεύουν σε ένα παθιασμένο γαϊτανάκι μυστηρίου, οδηγώντας τον αναγνώστη στην κορύφωση και την ικανοποίηση της αποκατάστασης του δικαίου!

Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο, ήδη έχω γράψει αρκετά τόσο εδώ όσο και για την Σκιά του Ανέμου. Είμαι σίγουρη ότι όσοι το έχετε ήδη διαβάσει, ξέρετε ακριβώς τι εννοώ κι όσοι δεν είχατε ακόμα την χαρά… μπορείτε απλά να φανταστείτε!

Κι επειδή όπως έχω πει και παλιότερα, δικιά μου είναι η κριτική κι όπως θέλω βαθμολογώ… 100/10 από μένα!!!

Καλές αναγνώσεις!

Γιώτα Βασιλείου

Ο Έκτορας στα 40α του γενέθλια πρέπει να υποστεί το πάρτυ γενεθλίων που του ετοίμασε η γυναίκα του, σχεδιάζοντάς το για μήνες. Ξέρει ότι θα πρέπει να ανεχτεί τη μάνα του, το σόι του, τους αγαπημένους αλλά ενίοτε φοβερά ενοχλητικούς του φίλους. Τα παιδιά τους. Τον ατσούμπαλο γιο του. Δε θέλει, αλλά πρέπει να γίνει καλύτερος. Πρέπει να κόψει με τη γκόμενα, πρέπει να κόψει το τσιγάρο, πρέπει να μην ξεχνά τις πρωινές του ασκήσεις.
Πόσο θα ήθελε να είχε ένα γιο σαν τον Ρόκο, τον ανιψιό του. Όμορφο παιδί, δραστήριο. Αδύνατο. Θα γίνει καλύτερος πατέρας, το υποσχέθηκε.
Η μάζωξη άρχισε αμήχανα, συνεχίστηκε με φωνές και τέλειωσε γρήγορα με κλάματα, βρισιές, απειλές. Ένα χαστούκι από τον λάθος άνθρωπο στο λάθος παιδί.
«Όλοι θέλαμε να χαστουκίσουμε τον Χιούγκο. Δε φταίει εκείνος, αλλά ο μαλάκας πατέρας του κι εσύ. Δεν του βάλατε ποτέ όρια. Τον κακομαθαίνετε. Εσείς τον καταστρέφετε. Και τώρα θέλεις να καταστρέψεις μια ολόκληρη οικογένεια για το κωλόπαιδό σου.»
Οι φίλες.
Το χαστούκι έφτασε στην αστυνομία, έγινε μήνυση, πήγε στα δικαστήρια. Ο Χάρι, ο βασιλιάς του σπιτιού του, ο πατέρας του υπέροχου, φυσιολογικού, Ρόκο, του παιδιού που ο Έκτορας εύχεται να ήταν δικός του γιος, είναι ο κατηγορούμενος.
Δύσκολο να περιγράψεις το Χαστούκι. Δε θα ήθελα να καταλήξω σε ένα μακρυνάρι για να γράψω για όλους τους ήρωες – είναι και αρκετοί. Θα γινόμουν βαρετή κι ό,τι να ‘γραφα θα ήταν πάλι λίγο. Όλα μπαίνουν στο μικροσκόπιο του Τσιόλκα. Ή κάτω από τη λεπίδα του. Η οικογένεια, η μέση ηλικία, ο γάμος, οι σχέσεις. Οι φιλίες, το γκεϊλίκι, οι απιστίες, η δηθενιά. Το πώς ο άνθρωπος καταλήγει να ξεχνά από πού ξεκίνησε, χάρη σε ένα σπίτι στα προάστια κι ένα ακριβό αμάξι. Και το κυριότερο: Πού βρίσκονται τα όρια, ποιος δικαιούται να τα σπάσει και γιατί και πώς και πότε. Ποιος είσαι εσύ, μέσα σε όλα αυτά.
Από τη μια εύχομαι να υπάρξουν κι άλλοι συγγραφείς σαν τον Τσιόλκα. Να μάθουν και κάτι από αυτόν, που μπουχτίσαμε στην κακοποίηση της γλώσσας και τις προχειροφτιαγμένες ιστορίες. Από την άλλη σκέφτομαι πως όχι, αυτό δε θα μπορούσε να συμβεί ποτέ. Αν υπήρχαν κι άλλοι, τότε εκείνος θα έλεγε ψέματα. Οπότε μάλλον χαίρομαι που είναι μοναδικός.
Ο Τσιόλκας δε χαϊδεύει αυτιά. Κανενός. Ούτε του αναγνώστη, ούτε των εκδοτών, ούτε της κοινωνίας. Κάπου μοιάζει μάλιστα να προκαλεί όλο τον κόσμο. Η ειλικρίνειά του είναι αποστομωτική. Η απόστασή του από την ιστορία που αφηγείται δεν γίνεται να μην σε εντυπωσιάσει. Η ωριμότητά του φαίνεται σε ολόκληρο το στήσιμο του βιβλίου. 25 χρόνια άλλωστε λέει κι ο ίδιος πως χρειάστηκαν για αναγνωριστεί – τόσο ώστε να ζει πια από αυτό.
Το γράψιμό του απογυμνώνει λίγο λίγο τον κόσμο και στο τέλος τον βλέπεις όπως πραγματικά είναι, θες δε θες: Σκατένιος, σάπιος, ψεύτικος, μα τόσο αληθινός. Κι εκεί κάπου εσύ, ο απλός αναγνώστης, ψάχνεις να βρεις τη θέση σου. Πού ανήκεις μέσα σ’ αυτό το ψέμα που είναι η αλήθεια. Ποιος είσαι. Ως ένα βαθμό θα νιώσεις ακόμα κι ενοχές. Και στο τέλος θέλεις απλά να φωνάξεις «άντε γαμηθείτε όλοι σας».
Μην ξεχάσετε να δείτε και τη σειρά. Την ορίτζιναλ, όχι την αμερικάνικη.
 
Κατερίνα Χαρίση

Ο αμερικανός, ιρλανδικής καταγωγής Τζέιμς Κέιν, δεν υπήρξε απλά ένας απ τους καλούς συγγραφείς νουάρ μυθιστορημάτων. Παραγνωρισμένος στη χώρα μας, που άργησε να ξεφύγει απ το στερεότυπο αστυνομική λογοτεχνία = παραλογοτεχνία , αποτελεί έναν από τους θεμελιωτές και κυριότερους εκπροσώπους του είδους έχοντας προσφέρει παράλληλα και πλήθος σεναρίων στο Χόλυγουντ, ενώ έχει τιμηθεί με το Ανώτατο Βραβείο της Ένωσης Αμερικανών Συγγραφέων Αστυνομικού Μυθιστορήματος.

Πολλοί περισσότεροι από αυτούς που τον έχουν διαβάσει, έχουν δει την ταινία «ο Ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές» με τον λατρεμένο Τζακ Νίκολσον και την υπέροχη Τζέσικα Λάνγκ, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του (υπάρχει και η ταινία του 1946 με τη Λάνα Τάρνερ και τον Τζον Γκάρφιλντ).

Ο «ταχυδρόμος» που εκδόθηκε το 1934 είναι ένα από τα πρώτα δείγματα νουάρ μυθιστορήματος και περιλαμβάνει όλα όσα αναζητούν οι λάτρεις του είδους…

Αυτοκαταστροφικούς χαρακτήρες, δράση, βία (όχι όμως δοσμένη με τον τρόπο που επιδιώκουν αρκετοί σκανδιναβοί να εντυπωσιάσουν) , σεξ και έντονα συναισθήματα. Η γραφή του άμεση και με νεύρο, ζωντανεύει μια πραγματική ιστορία που απασχόλησε την κοινή γνώμη και τον τύπο της Αμερικής την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, με μοναδικό τρόπο. Πιθανά πρόκειται για το πιο αρμονικό πάντρεμα του ερωτικού στοιχείου με την αστυνομική πλοκή στη νουάρ λογοτεχνία.

Στο βιβλίο κυριαρχεί η τραγικότητα των καταραμένων ηρώων που οδεύουν σε ένα τέλος καθόλου προβλέψιμο, υποτασσόμενοι τελικά στη μοίρα τους.

Ο «ταχυδρόμος» επηρέασε ακόμα και το μεγάλο Αλμπερ Καμύ (κατά δήλωση του) στη συγγραφή του «Ο Ξένος» αλλά και νεότερους και πολύ αξιόλογους συγγραφείς όπως ο Dennis Lehane (σκοτεινό ποτάμι).

Υπόθεση : Με φόντο την Αμερική του μεσοπολέμου, ένας περιπλανώμενος τυχοδιώκτης που έχει ξεφύγει από το γραφείο του εισαγγελέα και μια αισθησιακή νεαρή γυναίκα ερωτεύονται και συνωμοτούν για να την απελευθερώσουν από τον ανέραστο γάμο της με ένα μεγαλύτερό της μετανάστη ελληνικής καταγωγής. Η παθιασμένη αλλά παράνομη σχέση τους γίνεται αφορμή για μια σειρά γεγονότων που καταλήγουν στο έγκλημα.

Το θεωρώ must read βιβλίο και το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!!

Άντυ


Χοσέ Κάρλος Σομόθα

‘Πολλοί θα σκότωναν προκειμένου να μπορέσουν να δουν το μέλλον. Μερικοί θα πεθάνουν επειδή είδαν το παρελθόν’

Η Ελίσα Ρομπλέδο, νεαρή καθηγήτρια θεωρητικής φυσικής σε πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, έχει ένα παλιό μυστικό που τη βασανίζει. Όταν ένα πρωινό καταλαβαίνει ότι πρέπει να το βάλει στα πόδια για να σωθεί, ζητάει τη βοήθεια ενός συναδέλφου της από το Ινστιτούτο, του μοναδικού της φίλου. . . Μαζί του η Ελίσα θα αρχίσει να θυμάται τα σημεία-κλειδιά όσων συνέβησαν όταν ήταν μαθήτρια του έγκριτου επιστήμονα Νταβίντ Μπλάνες. Οι έρευνες του Μπλάνες πάνω στη λεγόμενη «θεωρία των χορδών» ίσως να καθιστούσαν εφικτό το ταξίδι στο χρόνο, στο μακρινό παρελθόν της ανθρωπότητας: στη σταύρωση του Ιησού ή ακόμα και στην εποχή των δεινοσαύρων· όμως, αντί γι’ αυτό, έφεραν ένα απροσδόκητο και τρομακτικό αποτέλεσμα. Δέκα χρόνια αργότερα η Ελίσα θα προσπαθήσει να αποφύγει το θανάσιμο κίνδυνο που κυκλώνει την ίδια και όσους συμμετείχαν σε εκείνα τα πειράματα: ο κίνδυνος απορρέει από την αδυσώπητη καταδίωξη μιας ομάδας αποφασισμένης να μάθει όλα τα μυστικά, καθώς και από την απειλή ενός άγνωστου εχθρού που έχει στόχο την εξόντωσή τους. 

Η θεωρία των χορδών είναι το δεύτερο βιβλίο του Σομόθα που διάβασα. Θα πρέπει να πω ότι λατρεύω τη φυσική και αυτό αποτέλεσε και ένα επιπλέον κριτήριο για την επιλογή του βιβλίου πέρα από το συγγραφέα που μου είχε δώσει ήδη σπουδαία δείγματα γραφής με την Κλάρα στο μισοσκόταδο. Σε αυτές τις περιπτώσεις βιβλίων υπάρχει πάντα η αμφιβολία σχετικά με το πως μπορεί ο συγγραφέας να χειριστεί ένα τέτοιο θέμα. Και αυτό γιατί το να στηρίξεις ένα μυθιστόρημα σε μια πολλά υποσχόμενη αλλά συνάμα πολύπλοκη και αμφιλεγόμενη θεωρία, εγκυμονεί πάντα τον κίνδυνο να γίνεις βαρετός, ακαταλαβίστικος ή ακόμα και γελοίος….


Αυτά ίσως ισχύουν για κάποιους, αλλά όχι για τον Σομόθα. 


Ο Σομόθα με απαράμιλλη συγγραφική δεινότητα που ξεπερνάει την πρωτοτυπία της σύλληψης, σε καθηλώνει σε μια συναρπαστική αλλά και σκοτεινή ιστορία που δείχνει το μέλλον ατενίζοντας παράλληλα το παρελθόν. 
Ο Σομόθα ανακατεύει στο μαγικό του τσουκάλι τη φυσική, την ψυχολογία και το μυστήριο και εξάγει ένα αποτέλεσμα υψηλής λογοτεχνικής αξίας χρησιμοποιώντας ένα πυκνό αλλά και ουσιώδη λόγο. 


Οι προσωπικές αγωνίες των πρωταγωνιστών που ο μαέστρος Σομόθα έχει φροντίσει να σκιαγραφήσει με γλαφυρό τρόπο, η συνεχής αντιπαράθεση με το άγνωστο, τα μυστικά που κρύβονται μέσα απ τα μισόλογα, ανεβάζουν κατακόρυφα την αγωνία «αναγκάζοντας» τον αναγνώστη να συνεχίσει. 


Παράλληλα, μέσα στον κόσμο που δημιουργεί ο Ισπανός, κυριαρχεί η παρουσία του μεγάλου αδελφού που συντρίβει τις ζωές των πρωταγωνιστών, ενδυναμώνοντας το φόβο που ήδη νιώθουν για την εξέλιξη του πειράματος που επέλεξαν και επελέγησαν να συμμετάσχουν. Ερωτήματα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, τη δυνατότητα και την ηθική νομιμοποίηση της επέμβασης του ανθρώπου στο θεικό εποικοδόμημα λειτουργώντας ως μικροί θεοί, περνούν μέσα απ τις σελίδες του βιβλίου ιντριγκάροντας τον αναγνώστη και σε ένα δεύτερο επίπεδο του δίνουν άφθονη τροφή για σκέψη. 


Το βιβλίο αμφισβητεί τις σταθερές των πρωταγωνιστών σχετικά με τον κόσμο που ζουν παράγοντας τα ίδια αποτελέσματα και σε όσους διαβάζουν το βιβλίο. Και όταν κάτι πάει στραβά αυτοί δείχνουν αδύναμοι να πιαστούν από κάπου υποκύπτοντας τελικά στα όρια που βάζει η ίδια η φύση. Ο χρόνος θα αποδείξει αν αποδειχθεί προφητικός.


Κύριε Σομόθα υποκλίνομαι..

Στα λίγα αρνητικά του βιβλίου είναι η χρήση της προοικονομίας που ο συγγραφέας χρησιμοποιεί αρκετά συχνά χωρίς κατά την ταπεινή μου άποψη να συντρέχει λόγος.

 

Σημείωση:
H θεωρία των χορδών υπόσχεται την συνένωση των δύο βασικών θεωριών της φυσικής του 20ου αιώνα, της γνωστής θεωρίας της σχετικότητας του Αινστάιν που εξηγεί τις συμπεριφορές των μεγαλύτερων πραγμάτων στο σύμπαν, αστέρια, γαλαξίες, ακόμη και το σύμπαν καθεαυτό και της κβαντομηχανικής που εξηγεί καλύτερα τα μικρά πράγματα του σύμπαντος – μόρια, άτομα, υποατομικά σωματίδια κ.λ.π. Πρόκειται δηλαδή για μια θεωρία των πάντων.

 

Άντυ

Για πολύ καιρό δίσταζα να διαβάσω αυτό το βιβλίο αφού είχα ακούσει απο πολλούς οτι είναι βαρετό και κουραστικό.Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν ρίχνοντας μια ματιά στις πρώτες σελίδες βρέθηκα απέναντι απο έναν ήρωα γοητευτικό που με πήρε απο το χέρι και με «ανάγκασε» να τον ακολουθήσω στις τρελές περιπέτειές του.

Ο Μπαουντολίνο είναι ψεύτης.Αυτό είναι ένα απο τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουμε γι ‘αυτόν. Επίσης είναι έξυπνος, ονειροπόλος, λίγο τρελός και μεγάλο λαμόγιο.

Το ίδιο το βιβλίο δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Μεσαιωνικό μυθιστόρημα σίγουρα.Ίσως θα έπρεπε να το πω μεσαιωνικό παραμύθι,αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα μείγμα ιστορίας, θρύλων, φαντασίας και σαρκασμού.

Η ιστορία τελικά γράφεται απο τους νικητές; Ή από τους ψεύτες; Πόσα γνωρίζουμε και πόσα δεν μάθαμε ποτέ; Αυτές τις σκέψεις έκανα όσο διάβαζα τα κατορθώματα του Μπαουντολίνο.

«Ναι, ξέρω, δεν είναι η αλήθεια, αλλά σε μια μεγάλη Ιστορία, μπορείς να παραποιήσεις τις μικρές αλήθειες για να αναδυθεί η μεγαλύτερη.»

Το Μπαουντολίνο είναι επίσης και ένα βιβλίο με πολύ χιούμορ, έπιασα τον εαυτό μου να γελάει σε πολλά σημεία ή να χαμογελάει με την «υποχθόνια» ειρωνεία του Έκο.

Σε μια εποχή που ο κόσμος τρέχει να προσκυνήσει ιερά κάστανα και παντούφλες ο Έκο μοιάζει να γελάει με τα χάλια μας περιγράφοντας μια «βιομηχανία» κατασκευής ιερών λειψάνων κι ένα ξεκαρδιστικό αλισβερίσι: Έχω δυο κεφάλια του Βαπτιστή, ας ανταλλάξω το ένα με μια κνήμη κάποιου άλλου αγίου ή ας τα πουλήσω σε δυο μακρινές πόλεις για να μην πάρουν χαμπάρι την απατεωνιά.

Οι περιπέτειες του Μπαουντολίνο περνάνε απο την Ιταλία, τη Γερμανία, το Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη και φτάνουν μέχρι τα βάθη της Ανατολής και την αναζήτηση ενός μυθικού βασιλείου. Τα ιστορικά γεγονότα που αναφέρει είναι πάρα πολλά. Πολιορκίες, πόλεμοι, σταυροφορίες, η πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204 κτλ. Πάρα πολλοί είναι και οι θρύλοι που αναφέρονται, από το βασίλειο του Ιωάννη του Πρεσβύτερου μέχρι την αναζήτηση του Γκράαλ και τα μυθικά πλάσματα όπως οι Σκιάποδες, οι Βλέμμες και πολλά άλλα.
Παρόλα αυτά το βιβλίο είναι εξαιρετικά ευκολοδιάβαστο και το τελείωσα σε λίγες μέρες, ανατρέχοντας παράλληλα αρκετές φορές στο google για περισσότερες πληροφορίες αφού ήθελα να μάθω κι άλλα πράγματα.

Ειρήνη Προϊκάκη

 

Ατμοσφαιρικό, καθηλωτικό, συναρπαστικό. Ένα απολαυστικό ψυχολογικό θρίλερ σε τόνους φιλμ νουάρ σε όλα τα επίπεδα, από την μουσική του ώς και το άρωμα της μοιραίας γυναίκας που στοιχειώνει τον αέρα που αναπνέουμε. 

Εκείνοι, μία ομάδα 5 φίλων που μεγάλωσαν μαζί και έφτασαν να γίνουν η μοναδική αληθινή οικογένεια που είχε ο καθένας τους. Μία φιλία σφυρηλατημένη με αίμα και εφιάλτες. Εκείνη, η προσωποποίηση του παρελθόντος που στοιχειώνει με το μένος μιας καρδιάς που έγινε κομμάτια. 

Έρωτας, πάθη, προδοσία. Πόνος. Και τα Blues στον αέρα να διεκδικούν όλα αυτά ως τα τέλεια υλικά.

Οι 5: ο λογικός Μαρκ, ο γόης Πίτερ, ο κυνικός Τζέικομπ, ο καλόβολος Νίκολας και ο εκκεντρικός Άλεξ. Υπάρχει μεγάλο δράμα μέσα στην ψυχή του καθενός τους και θα’ρθει η στιγμή που θα σφιχτει η καρδιά σας για τον κάθε έναν τους ξεχωριστά. Το πολύ καλό στήσιμο των χαρακτήρων τους δίνει σαφή υπόσταση και διακριτούς ρόλους και παρόλο που η συγγραφέας λέει ελάχιστα παραπάνω από τα απολύτως απαραίτητα, έχει τον δικό της ξεχωριστό τρόπο να σε κάνει να νιώσεις οικεία μαζί τους. Όλοι τους αξιομνημονευτοι, είναι απόλυτα ανθρώπινοι χαρακτήρες, πραγματικοί άνθρωποι με τα σφάλματα τους, όχι άγιοι ή εξιδανικευμένα πρότυπα. Και οι πέντε τους είναι ξεχωριστοί και αξιαγάπητοι ο καθένας με τον τρόπο του.Ο κάθε ένας τους έχει την δική του γοητεία, το δικό του «κάτι» που σε κάνει να τους αγαπήσεις όλους, όπως ένας γονιός αγαπά τα παιδιά του, αλλά και να πονέσεις καθώς γκρεμίζονται στην καταστροφή. Γιατί, όσο δικαιολογημένο και αν ήταν, δεν παύει να διέπραξαν την υπέρτατη αμαρτία. Και μια αμαρτία θα στοιχειώνει πάντα απαιτώντας δικαίωση μέχρι να’ρθει η μέρα που θα σπείρει τον πόνο και την τιμωρία σε όποιον το αξίζει.

 

Παρόλα αυτά, ας μην ξεχνάμε ότι αυτή είναι στην ουσία μια ιστορία για τον χαμό που μπορεί να προκαλέσει η πληγωμένη καρδιά μιας εγκαταλελειμμένης γυναίκας σε όλους όσους βρίσκονται σε πεδίο βολής. Αλλά η Ζόλα δεν είναι μια οποιαδήποτε γυναίκα. Πολύπτυχη, άπιαστη και ακόρεστη. Και ο δικός της χαμός είναι μία μηχανή αριστοτεχνικά φτιαγμένη. 
Ο ίδιος ο τίτλος είναι η Ζόλα. Η Ζόλα ο Διάβολος, το μαύρο πρόβατο της περιοχής, ο Έκπτωτος Άγγελος του Μαρκ, ο διαβολεας και διαφθορεας όλων με τη μαγνητική του έλξη στην οποία κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί έως το αναπόφευκτο crush & burn. Ναι, αυτή είναι η Ζόλα. Ο Διάβολος που τραγουδάει τα Μπλουζ. Ο Διάβολος που πονάει. Γιατί μόνο όποιος πονάει πολύ τραγουδάει πραγματικά τα Μπλουζ.

Η Ζόλα ο επαναστάτης, που θα μαζέψει τα μυριάδες κομμάτια της βασανισμένης της ψυχής σε πείσμα όλων και θα σφυριλατησει μια απόρθητη πανοπλία αλλά και τα θανασιμα όπλα για να τα βάλει με τον κόσμο όλο. Η Ζόλα η αντισυμβατική Νέμεση για τα εγκλήματα του παρελθόντος αλλά και για τα πάθη του παρόντος. Είναι μια δύναμη της φύσης. Και πονάει. Κι ο πόνος της είναι η παλίρροια που πλημμυρίζει τα πάντα και δοκιμάζει τα ορια αντοχής όλων, ακόμη και του εαυτού της. Και όλοι υποκύπτουν• ακόμη και η ίδια. 


Η πορεία όλων τους, η εξέλιξή τους, αν και σχεδόν λακωνικά δοσμένη για το δικό μου γούστο, είναι καθηλωτική. Ακόμη και η Γκρέις μετενσαρκωνεται από ένα κουκλιστικο καθωσπρέπει κοριτσάκι σε μια γυναίκα με αντίληψη, πάθος και θέληση.

 

Ο τρόπος που ξετυλίγεται αυτή η ιστορία σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι στο τρενάκι του λουνα παρκ αλλα σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο. Εκεί που ανεβαίνεις αργά αργά την ανηφόρα, άνετα και βολικά στη θεσούλα σου να χασκογελας με τον φίλο σου και να απολαμβάνεις το τοπίο, επιλέγοντας συνειδητά να αγνοήσεις όλες τις χαράδρες που φαίνονται μπροστά αλλά και τις προειδοποιήσεις του ενστίκτου σου ότι κάτι κακό θα συμβεί. Και τότε φτάνεις στο ζενίθ και το συνειδητοποιείς είτε θες είτε όχι: από δω και μπρος έχει μόνο κατηφόρα χωρίς καμία διέξοδο. Και έτσι βλέπεις τα πάντα να στροβιλίζονται βίαια προς ένα τέλος που σε αφήνει με κρατημένη την ανάσα μπρος σε ένα καθαρτήριο ολοκαύτωμα που σε γεμίζει με την πικρή πεποίθηση πως δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

 

Πολύ ωραίο το σκηνικό και στη Σκωτία και στη Νέα Ορλεάνη παρόλο που θα προτιμούσα λίγο περισσότερη περιγραφή για να μπω καλύτερα στον χωροχρόνο του αλλά αυτή η συγγραφέας δεν δίνει μασημένη τροφή. Δεν βάζει τον αναγνώστη σε ένα σκηνικό τόσο σφιχτά δομημένο που να μην επιτρέπει ουδεμία απόκλιση, ίσα ίσα που τον βάζει στη διαδικασία να προσαρμόσει δευτερεύουσες πτυχές της ιστορίας ανάλογα με την προσωπική του οπτική γωνία. Οπωσδηποτε, αυτό δεν ταιριάζει σε ολους, υπάρχει μεγάλη μερίδα αναγνωστών που αποζητά το σφιχτά δομημένο και στο σκηνικό και στην ιστορία, και ίσως να υπάρχει και κάποιος που θα το χαρακτήριζε «χαλαρό» αλλα δεν ειναι. Προσωπικά κι εγω θα προτιμούσα μια δυο προτασούλες παραπάνω που να δίνουν ένα κάποιο κλείσιμο στο θέμα του μικρού Άμποτ καθώς και περισσότερες πινελιές στους χαρακτήρες πριν ξεκινήσει η Μεγάλη Πτώση κι ομως αυτό με οδήγησε σε ατελείωτες συζητήσεις με τον εαυτό μου μιας και η Ζόλα, οι 5 και η ιστορία τους ήταν πάντα στην σκέψη μου μέχρι να έρθει η ωρα να ξαναπιάσω το βιβλίο.


Πολύ ωραια και η επιλογή της χρονικής περιόδου που από μόνη της ανοίγει πολλά θέματα για τις συνθήκες εκείνης της εποχής και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και των δύο περιοχών. Μια πλάγια προσέγγιση των κοινωνικών θεσμών και θεμάτων, αρκετή όμως για να δώσει την απαραίτητη αίσθηση του περιβάλλοντος. Δεν κρατάς στα χέρια σου μια αυτούσια ιστορία για τον ρατσισμό, παρ’ολα αυτά δεν υπάρχει σκηνή χωρίς μια κάποια αναφορά όσο διάφανη κιαν είναι.

 

Ένα εύκολο ανάγνωσμα σε ό,τι αφορά γλώσσα και δομή, τόσο ρευστό που σε παρασύρει, ειδικά στα μέρη που κορυφώνεται η αγωνία συνειδητοποιείς ότι διαβάζεις σαν να είσαι με ποδήλατο σε κατηφόρα. Επίσης αρκετα σύγχρονο στη γλώσσα του, ειδικά σε καποια σημεία υπάρχουν εκφράσεις που ίσως κάνουν κάποιον να αισθανθεί άβολα, παρ’όλα αυτά προσωπικά δεν βρήκα κατι αταίριαστο ως προς τους χαρακτήρες ή την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Σίγουρα θα βρείτε μερικές φράσεις που αξίζει να τις σημειώσετε αλλα γενικά ειναι τόσο βατό που η ιστορία προχωρά με ροή ρέοντα ποταμού.

 

Ναι, υπάρχουν θεματάκια με την επιμέλεια. Ναι, οι χαρακτήρες ήθελα να ξεδιπλωθούν κι άλλο, και ναι, η συγγραφέας είναι λίγο λακωνική σε κάποια σημεία για τα γούστα μου. Αλλά αυτό είναι το θέμα. Μ’εκανε να ζητάω περισσότερο, όχι να αναρωτιέμαι ποτέ θα τελειώσει! 


Όχι, δεν είναι τέλειο. Εγώ όμως το λάτρεψα! 

Κέλλυ Παπανικολάου