Posts Tagged ‘Μυστήριο’

Με όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στο Χόλυγουντ με τα σκάνδαλα σεξουαλικής παρενόχλησης, δε νομίζω ότι θα υπήρχε πιο κατάλληλη στιγμή για έναν δημοσιογράφο που θέλει να γίνει συγγραφέας για το ντεμπούτο του με μια ιστορία …σεξουαλικών σκανδάλων και διαφθοράς στον ιταλικό κόσμο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Στον κόσμο της Κλαούντια Καρντινάλε και του Φελίνι, του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και της Μαφίας, ο Pino Corrias διηγείται την άνοδο και την πτώση ενός παραγωγού ταινιών, του Oscar Martello και μας βυθίζει στην κυριολεξία σε ένα κόσμο ίντριγκας και διαφθοράς.

Σε αυτό το σημείο όμως υπάρχουν δυο στοιχεία που μάλλον πρέπει να πάρουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Το πρώτο είναι ότι ο Pino Corrias είναι δημοσιογράφος με πάνω από τριάντα χρόνια στο χώρο. Αυτό από μόνο του σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο της …φαντασίας του είναι αυτά που γράφει και αν για αποφυγή μηνύσεων δεν είναι αλήθειες με άλλα …ονόματα! Βλέπετε ότι αυτό το στοιχείο από μόνο του σε κάνει να δεις το βιβλίο και τον κύριο Martello  με ένα τελείως διαφορετικό …μάτι!

books18_001.gifΤο άλλο στοιχειό που αξίζει παρατήρηση είναι ότι μιλάμε για τον …ιταλικό κινηματογράφο! Ο ιταλικός κινηματογράφος και μάλιστα τις περιόδους 50-60-70, γεννήθηκε από σκάνδαλα, σεξ και διαφθορά. Η λέξη διαφθορά είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξή του, την ακμή και την παρακμή του. Τι περισσότερο να φτιάξει η φαντασία που δεν έχει ήδη περάσει από κουτσομπολίστικες φυλλάδες της Ιταλίας εδώ και δεκαετίες;

Τώρα ο συνδυασμός αυτών των δυο δεν απωθεί, απεναντίας κάνει το βιβλίο πιο ελκυστικό γιατί ξέρεις ότι όσο αφορά σεξ και διαφθορά δεν θα σε απογοητεύσει και μετά κάπως πρέπει να συνδέσεις ονόματα με …ονόματα.

Το «Θα κοιμηθούμε όταν γεράσουμε» – We’ll Sleep When We’re Old του Pino Corrias  είναι καλογραμμένο και με δημοσιογραφικό ρυθμό. Στο βιβλίο υπάρχει ένας θάνατος, αυτός του Oscar Martello  και υπάρχει κι ένα μυστήριο, αλλά είναι από αυτά τα βιβλία που αν και ο θάνατος θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστής, οι γαργαλιστικές ιστορίες από έναν κόσμο όπως αυτόν του ιταλικού κινηματογράφου, σε απολυτή παρακμή, είναι πιο ενδιαφέρουσες.

Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από τον εκδοτικό του σαν ψυχολογικό θρίλερ, άδικα κατ΄ εμένα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μυθιστόρημα μυστηρίου ίσως, αλλά θρίλερ σίγουρα όχι. Και πάντα κατ’ εμένα χαρακτηρίζοντάς το θρίλερ το κόβεις από ένα κοινό που τελικά ίσως και να ήταν ο πραγματικός του αναγνώστης, αυτό το κοινό που ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν πίσω από την κουρτίνα της οθόνης του σινεμά και τα κόκκινα χαλιά. Ίσως κι γι αυτό το διάβασα άνετα εγώ, γιατί δεν το είδα σαν θρίλερ αλλά σαν ματιά στην κλειδαρότρυπα του ιταλικού σινεμά.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 12 Δεκεμβρίου 2017 από τις εκδόσεις Atria Books στα αγγλικά και υπάρχει και σε ψηφιακή μορφή.

Advertisements

Ο αμερικανός, ιρλανδικής καταγωγής Τζέιμς Κέιν, δεν υπήρξε απλά ένας απ τους καλούς συγγραφείς νουάρ μυθιστορημάτων. Παραγνωρισμένος στη χώρα μας, που άργησε να ξεφύγει απ το στερεότυπο αστυνομική λογοτεχνία = παραλογοτεχνία , αποτελεί έναν από τους θεμελιωτές και κυριότερους εκπροσώπους του είδους έχοντας προσφέρει παράλληλα και πλήθος σεναρίων στο Χόλυγουντ, ενώ έχει τιμηθεί με το Ανώτατο Βραβείο της Ένωσης Αμερικανών Συγγραφέων Αστυνομικού Μυθιστορήματος.

Πολλοί περισσότεροι από αυτούς που τον έχουν διαβάσει, έχουν δει την ταινία «ο Ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές» με τον λατρεμένο Τζακ Νίκολσον και την υπέροχη Τζέσικα Λάνγκ, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του (υπάρχει και η ταινία του 1946 με τη Λάνα Τάρνερ και τον Τζον Γκάρφιλντ).

Ο «ταχυδρόμος» που εκδόθηκε το 1934 είναι ένα από τα πρώτα δείγματα νουάρ μυθιστορήματος και περιλαμβάνει όλα όσα αναζητούν οι λάτρεις του είδους…

Αυτοκαταστροφικούς χαρακτήρες, δράση, βία (όχι όμως δοσμένη με τον τρόπο που επιδιώκουν αρκετοί σκανδιναβοί να εντυπωσιάσουν) , σεξ και έντονα συναισθήματα. Η γραφή του άμεση και με νεύρο, ζωντανεύει μια πραγματική ιστορία που απασχόλησε την κοινή γνώμη και τον τύπο της Αμερικής την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, με μοναδικό τρόπο. Πιθανά πρόκειται για το πιο αρμονικό πάντρεμα του ερωτικού στοιχείου με την αστυνομική πλοκή στη νουάρ λογοτεχνία.

Στο βιβλίο κυριαρχεί η τραγικότητα των καταραμένων ηρώων που οδεύουν σε ένα τέλος καθόλου προβλέψιμο, υποτασσόμενοι τελικά στη μοίρα τους.

Ο «ταχυδρόμος» επηρέασε ακόμα και το μεγάλο Αλμπερ Καμύ (κατά δήλωση του) στη συγγραφή του «Ο Ξένος» αλλά και νεότερους και πολύ αξιόλογους συγγραφείς όπως ο Dennis Lehane (σκοτεινό ποτάμι).

Υπόθεση : Με φόντο την Αμερική του μεσοπολέμου, ένας περιπλανώμενος τυχοδιώκτης που έχει ξεφύγει από το γραφείο του εισαγγελέα και μια αισθησιακή νεαρή γυναίκα ερωτεύονται και συνωμοτούν για να την απελευθερώσουν από τον ανέραστο γάμο της με ένα μεγαλύτερό της μετανάστη ελληνικής καταγωγής. Η παθιασμένη αλλά παράνομη σχέση τους γίνεται αφορμή για μια σειρά γεγονότων που καταλήγουν στο έγκλημα.

Το θεωρώ must read βιβλίο και το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!!

Άντυ

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά διαβάζουμε για τις περιπτώσεις κοριτσιών που αρπάχθηκαν σε τρυφερή ηλικία και έμειναν φυλακισμένες ψυχασθενών, όχι μόνο για χρόνια αλλά για δεκαετίες. Είχαμε την περίπτωση στην Αυστρία, είχαμε την άλλη στην Ολλανδία και μετά αρκετές στις ΗΠΑ. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τσουνάμι από βιβλία για το θέμα με πρώτους «συγγραφείς» τους ψυχολόγους και τους αναλυτές. Ακολούθησαν τα ίδια τα θύματα, οι πιο δικαιολογημένοι από όλους να γράψουν βιβλία και μάλιστα για πολλούς λόγους συν τους οικονομικούς και όπως ήταν φυσικό μετά ήρθαν οι συγγραφείς βιβλίων μυστηρίου, θρίλερ και φυσικά τρόμου.

Τα τελευταία δυο χρόνια διάβασα ένα-δυο από αυτά τα θρίλερ αλλά κανένα δεν με εντυπωσίασε. Για να πω την αλήθεια πιο τρομακτικό μου φάνηκε το βιβλίο αφήγηση της κοπέλας από την Ολλανδία παρά όλα τα υπόλοιπα που πολλές φορές η φαντασία τους υπερέβαλε και ξεχνούσαν ότι η πραγματικότητα τις περισσότερες φόρες είναι πολύ πιο τρομακτική από οποιοδήποτε θρίλερ.

biblio_17_0033.gifΗ Karen Dionne όμως, στο βιβλίο της με τον τίτλο που θυμίζει Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: The Marsh King’s Daughter (Η κόρη του βασιλιά του έλους), ξεκινάει λίγο διαφορετικά. Αντί για το θύμα, το κορίτσι που αρπάχτηκε, βιάστηκε και βασανίστηκε για χρόνια και στο τέλος απόκτησε και παιδί από τον απαγωγέα βασανιστή της. Η Dionne πιάνει αυτό ακριβώς το παιδί, το δημιούργημα αυτής της εκτός ορίων σχέσης, το κορίτσι για το οποίο η έννοια πατέρας ήταν αυτός ακριβώς που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια.

Η Helena Pelletier, η ηρωίδα του βιβλίου της Karen Dionne είναι σύζυγος και μητέρα σε ένα μικρό απομονωμένο αμερικανικό χωριό στην κυριολεξία χαμένο από τον χάρτη και στη μέση ενός περιβάλλοντος που έχει από ερήμους μέχρι δάση. Η Helena όχι μόνο δείχνει να ξέρει το δάσος αλλά αποδεικνύεται τέλεια κυνηγός και ιχνηλάτης συν ότι για να βγάλει κάποια λεφτά, φτιάχνει μαρμελάδες από άγρια φρούτα που μόνο εκείνη από ότι φαίνεται μπορεί να βρει στο δάσος με τα περίεργα ταλέντα της. Αυτό όμως που ποτέ δεν λέει η Helena είναι ότι όλα αυτά τα έμαθε από τον …πάτερα της. Ναι, αυτόν που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια και τώρα βρίσκεται στη φυλακή με μια πολύ βαριά ποινή.

Το νέο στην ιστορία που αλλάζει και όλη την πλοκή είναι ότι αυτός ο πατέρας που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια τα κατάφερε να δραπετεύσει από την φυλακή δολοφονώντας έναν φύλακα. Φυσικά η αστυνομία επικοινωνεί μαζί της και φυσικά την ενημερώνει για τις υποψίες τους για το πού βρίσκεται ο ψυχοπαθής «πατέρας» της, αλλά η Helena ξέρει καλύτερα. Ξέρει καλύτερα ότι ο «πατέρας» της έχει ξεκινήσει για να την βρει, ξέρει καλύτερα ότι όταν την βρει κινδυνεύει όλη η οικογένειά της και τέλος ξέρει καλύτερα ότι είναι η μόνη που μπορεί να τον σταματήσει. Έτσι ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου που η Helena πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα αυτά που της έμαθε ο “πατέρας” της για να τον πιάσει και να δώσει ένα οριστικό τέλος στον τρόμο και τα μυστικά.

Η Karen Dionne παίζει συχνά στο βιβλίο της με τον χρόνο, συχνά η ηρωίδα ταξιδεύει στο παρελθόν, την εποχή που ήταν φυλακισμένη με την μητέρα της από αυτόν τον άντρα σε ένα ξυλόσπιτο στο δάσος, τις στιγμές απομόνωσης και τρόμου που έζησε σαν παιδί κι όλα αυτά ξαναζώντας την ίδια απομόνωση και τον ίδιο τρόμο στο ίδιο ακριβώς δάσος που τώρα έχει καταφύγει ο δραπέτης ψυχασθενής «πατέρας» της. Διαβάζοντας το The Marsh King’s Daughter και έχοντας ήδη διαβάσει αρκετές μαρτυρίες από κοπέλες που περάσαν τα ίδια στα χέρια ψυχασθενών πρέπει να παραδεχτώ ότι η έρευνα της Dionne σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ εκτεταμένη και ακόμα και σημεία που μένουν ομιχλώδη είναι μέσα στα όρια αυτού που συμβαίνει με τα πραγματικά θύματα.

Άλλο ένα βιβλίο για τις διακοπές, με πολύ ένταση και καλές δόσεις τρόμου, αρκεί αυτές οι διακοπές να μην είναι σε …δάσος!

Το βιβλίο The Marsh King’s Daughter της Karen Dionne θεωρείται ψυχολογικό θρίλερ και είναι εκδόσεις: G.P. Putnam’s Sons. Κυκλοφορεί ήδη σε όλες του τις μορφές, έντυπο και ηλεκτρονικό και εκδόθηκε στις 13 Ιουνίου 2017.

 

Ο Andrew Pyper κατάγεται από μια παραδοσιακή βορειοϊρλανδέζικη οικογένεια που μετανάστευσε στον Καναδά κουβαλώντας μαζί της όλες τις παραδόσεις και τους μύθους της κέλτικης Ιρλανδίας μαζί με μια πολύ ισχυρή δόση γοτθικού πεσιμισμού και μυστηρίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο νεότερος γιος της οικογένειας, γεννημένος στο Οντάριο του Καναδά, να κάνει σκοπό της ζωής του τη συγγραφή αυτών των μύθων και του γοτθικού περιβάλλοντος που τους περικλείει. Τώρα σε όλα αυτά προσθέστε αγωνία και μυστήριο και έχετε το The Only Child, (το μόνο παιδί) το τελευταίο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε.

biblio_17_0030.gifΤο The Only Child έχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό θρίλερ συν ότι σε κρατάει άγρυπνο ένα δυο βράδια αφού το διαβάσεις κοιτάζοντας σκιές και προσπαθώντας να ξεχωρίσεις θορύβους μέσα στο σπίτι.

Χωρίς να θέλω να μαρτυρήσω τι συμβαίνει μιας και σε ένα θρίλερ όλες οι λεπτομέρειες έχουν την σημασία τους, η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ψυχιατρείο για σοβαρούς εγκληματίες, κεντρικό πρόσωπο και κυρίως αφηγητής είναι μια ψυχίατρος με πολύ ταραγμένη παιδική ηλικία και προβλήματα μνήμης από αυτή τηn περίοδο της ζωής της και βέβαια πολλά, πολύ ταραγμένα μυαλά και από τις δυο πλευρές των διαδρόμων. Με το δυο πλευρές εννοώ ασθενείς και εργαζομένους. Και φυσικά τον έναν, τον πολύ έναν ασθενή που ισχυρίζεται ότι είναι 200 χρονών και …. Αλλά μην σας πω τίποτα άλλο. Φτάνουν αυτά για να φανταστείτε τι σημαίνει θόρυβοι και σκιές στο σκοτάδι.

Θα σας εκπλήξω γιατί έχω δηλώσει πολλές φορές ότι δεν είμαι φαν του είδους, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε. Και μου άρεσε όχι μόνο γιατί πραγματικά έχει στιγμές που η αδρεναλίνη σου σαν αναγνώστης χτυπάει ταβάνι, όχι μόνο για την απόλυτη αληθοφάνεια ακόμα και των πιο τραβηγμένων στοιχείων αλλά και γιατί μέσα σε όλα υπάρχει και μια έντονη διάθεση ειρωνείας. Προσέξτε δεν είπα χιούμορ. Ειρωνείας, ο συγγραφέας ειρωνεύεται από την σύγχρονη κοινωνία μέχρι την σύγχρονη ψυχιατρική και την εγκληματολογία και όλα αυτά ενώ βυθίζεται όλο και περισσότερο σε δυο πολύ μπερδεμένα μυαλά.

Ένα καλό βιβλίο για καλοκαιρινές διακοπές αν και πολύ φοβάμαι ότι αφού το διαβάσετε θα δυσκολευτείτε να εμπιστευτείτε καινούργιες γνωριμίες.

Το βιβλίο του Andrew Pyper «The Only Child» κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου από τον εκδοτικό Simon & Schuster και φαντάζομαι σε όλες τις δυνατές μορφές.

Μετά από μια δεκαετία ο πολυτάλαντος Peter Blauner, συγγραφέας αστυνομικών θρίλερ, επανεμφανίστηκε με το βιβλίο Proving Ground, αλλά …αλλά πριν κοιτάξουμε το βιβλίο ας ρίξουμε μια ματιά στον ίδιο τον Blauner. Ο Blauner έχει ιστορία στο αστυνομικό θρίλερ και ήταν το βιβλίο του The Last Good Day που τον έβαλε σε όλους τους καταλόγους των μπέστ-σέλερ. Ήταν το The Last Good Day  πριν από έντεκα ακριβώς χρόνια, και μετά, μετά τίποτα, που με τον καιρό γι’ αυτούς που δεν γνώριζαν άρχισε να δημιουργεί ερωτηματικά και σκέψεις.

Η αλήθεια είναι ότι ο Peter Blauner δε σταμάτησε να γράφει ούτε μια μέρα, απλά από το χαρτί πέρασε στην μικρή οθόνη μιας και γι’ αυτά τα δέκα χρόνια ήταν από τους βασικούς συγγραφείς των πολύ γνωστών τηλεοπτικών σειρών: Law & Order: SVU και Blue Bloods, που από ότι ξέρω συνεχίζουν να γυρίζονται και να προβάλλονται. Μάλιστα γι’ αυτούς που το ξέρουν είναι άξιο απορίας που βρήκε το χρόνο να γράψει και ένα βιβλίο.

biblio_17_0027.gifΦίλος των αστυνομικών σειρών στη μικρή οθόνη παραδέχομαι ότι το Law & Order: SVU είναι από τις καλύτερες που έχω δει. Όχι μόνο είναι καλογραμμένη, καλογυρισμένη με πολύ καλές ηθοποιίες αλλά είναι και αληθοφανής. Παρακολουθείς κάποιες άλλες – μεταξύ τους κάποιες με τεράστια ανταπόκριση στο κοινό – και αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει ακόμα Νέα Υόρκη, θα έπρεπε οι μισοί να είναι δολοφονημένοι και άλλοι μισοί ψυχασθενείς δολοφόνοι. Παράλληλα και παρ’ όλο που βρίσκεται στην 19η συνεχή χρόνια της η σειρά – αριθμός ρεκόρ – έχει καταφέρει να μην πέσει στις λακκούβες που πέφτουν σειρές με ζωή πέντε με επτά χρόνια, δεν έχει επεισόδια ..που κάτι θυμίζουν, υποθέσεις που είσαι σίγουρος ότι έχεις ξαναδεί στην ίδια ακριβώς σειρά. Το κάθε επεισόδιο είναι μοναδικό, συν ένα ακόμα μεγάλο συν, όλα τα εγκλήματα δεν γίνονται από ψυχοπαθείς δολοφόνους και δεν είναι υποχρεωτικά όλα δολοφονίες.

Σε όλα αυτά από ότι φαντάζομαι καταλαβαίνετε, σημαντικό ρόλο παίζει ο συγγραφέας, ο σεναριογράφος της σειράς. Ο Peter Blauner. Και ήταν σημαντικό να τα αναφέρω εδώ γιατί τουλάχιστον σε εμένα που έχω διαβάσει προηγούμενες δουλειές του, φαίνεται πόσο η συγγραφή σεναρίων λειτούργησε και σαν σχολείο για τον συγγραφέα.

Η Νέα Υόρκη και δυο τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, είναι στο κέντρο του βιβλίου. Αλλά μια Νέα Υόρκη αληθοφανής κι όχι υποχρεωτικά σκοτεινή με έναν δολοφόνο σε κάθε γωνιά. Ο Nathaniel “Natty Dread” Dresden είναι ο ένας χαρακτήρας. Πολύπλοκος σε μόνιμη ισορροπία μεταξύ παρανομίας, τρέλας και κανονικότητας και από την άλλη ο ντετέκτιβ Lourdes “LRo” Robles, η απόλυτη παρακμή του Νεοϋορκέζου μπάτσου που κουβαλάει τα δικά του οικογενειακά και κοινωνικά δράματα. Ανάμεσά τους ο πατέρας του Natty, γνωστός μεγαλοδικηγόρος με πελατολόγιο όλα τα καθάρματα της Νέας Υόρκης, που δολοφονείται.

Η συνέχεια επι του …χαρτιού.

Το βιβλίο έχει ταχύτητες επεισοδίου του Law & Order: SVU, υπάρχουν κάποιες στιγμές που ο συγγραφέας εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών του, υπάρχουν άλλες σε απόλυτη ισορροπία, που έχουν από κυνηγητά με αυτοκίνητα μέχρι στενά, σκοτεινά στενάκια. Ένα καλό βιβλίο θρίλερ με πολλές απρόβλεπτες εξελίξεις, από αυτές που αρέσουν στο είδος όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ο Peter Blauner είναι …ο Peter Blauner. Τεχνίτης στις λέξεις και στους διαλόγους.

Άλλο ένα βιβλίο για τη λίστα των βιβλίων που θα κάνανε καλή παρέα στην παραλία.

Το Proving Ground του Peter Blauner είναι εκδόσεις Minotaur Books, κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 2017 και πρέπει να κυκλοφορεί ήδη σε ψηφιακή μορφή.

Δεν ξέρω πώς διαλέγουν οι άλλοι τα βιβλία που θα διαβάσουν, αλλά εγώ είμαι παρορμητικός τύπος. Πολλές φορές αρκεί ένα εξώφυλλο που θα μου τραβήξει την προσοχή, μια φράση από την περίληψη ή μόνο ο τίτλος. Δεν το ψάχνω πολύ, αν μου κάνει κλικ θα το διαβάσω κι ας μου βγει και σε κακό.

Το «Τελευταία έξοδος» του Federico Axat μου τράβηξε αμέσως την προσοχή με το έντονο μπλε και κόκκινο εξώφυλλό του και το ξεκίνησα έχοντας διαβάσει στα πεταχτά το οπισθόφυλλο χωρίς να το σκεφτώ και πολύ. Αλλά και να έδινα προσοχή στο οπισθόφυλλο δεν θα είχε και πολλή σημασία γιατί στην ουσία δεν λέει τίποτα σημαντικό και διαβάζοντάς το δεν μπορείς να φανταστείς τι θα ακολουθήσει.

biblio_17_0025.gifΤο βιβλίο είναι ένα παιχνίδι του συγγραφέα με τον αναγνώστη. Αλλιώς ξεκινάει, αλλιώς συνεχίζει, αλλάζει συνεχώς πορεία, κάνει κύκλους, πάει μπροστά, πάει ΄πίσω, σε ζαλίζει σαν το τρενάκι του λούνα παρκ. Κάθε φορά που νομίζεις ότι καταλαβαίνεις πού το πάει ,ο συγγραφέας σου κλείνει πονηρά και ελαφρώς ειρωνικά το μάτι και σε πάει αλλού.
Είναι page turner και το διασκέδασα πολύ, είναι από τα βιβλία για τα οποία συνήθως χρησιμοποιούνται τα κλισέ ¨διαβάζεται απνευστί», «δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου». Έτσι κι εγώ λοιπόν δεν το άφησα και το τελείωσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο γιατί ήθελα να δω τι συμβαίνει σε αυτή την ιστορία.

Τι είναι αλήθεια, τι είναι ψέμα, τι είναι όνειρο και τι πραγματικότητα; Τι συμβαίνει με τον Τεντ; Τι είναι αυτή η μυστηριώδεις οργάνωση αυτοχείρων; Ποιος ο ρόλος της γιατρού; Που θα καταλήξει όλο αυτό το μπέρδεμα;

Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, αγωνιώδες, γρήγορο και ανατρεπτικό. Στα μείον του οι χαρακτήρες που δεν είχαν ιδιαίτερο βάθος, ότι το τέλος αφήνει κάποια πράγματα να αιωρούνται και ότι υπάρχουν κάποιες τρύπες στην πλοκή(στις οποίες δεν έδωσα πολλή σημασία γιατί διάβαζα με καταιγιστικούς ρυθμούς). Ευτυχώς δεν είναι από αυτά τα θρίλερ που το παρακάνουν στις αιματηρές και ανατριχιαστικές περιγραφές ,αλλά στηρίζεται περισσότερο στο μυστήριο και στην περιέργεια που προκαλεί στον αναγνώστη να μάθει τι συμβαίνει.

Ειρήνη Προϊκάκη

********************************************

To άρθρο της Ειρήνης Προϊκάκη,
συμπεριλαμβάνεται στο πέμπτο τεύχος του ArsOvi που μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ:

Ovi_greece_0517_004a.gif

Έχετε ποτέ σκεφτεί τι θα κάνατε αν κάποια μέρα εμφανιζόταν κάποιος και σας έδινε ένα πιστόλι που δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει ίχνη, 100 σφαίρες που επίσης δεν υπάρχουν για κανέναν και πουθενά, ένα φάκελο με λεπτομέρειες και όλα τα στοιχεία αυτού που σας έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό στη ζωή σας και την υπόσχεση πως ό,τι και να του κάνετε (κατά προτίμηση σκοτώσετε) θα μείνει ατιμώρητο και θα ξεχαστεί αμέσως σαν να μην έχει συμβεί ποτέ; Για μια στιγμή στο χρόνο θα γίνετε εισαγγελέας, δικαστής και εκτελεστής ταυτόχρονα αυτού που είναι υπεύθυνος για την πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής σας. Τι θα κάνατε;

biblio_17_0019Το «100 Bullets» είναι κόμικς, δημιουργία του συγγραφέα Brian Azzarello και του σχεδιαστή Eduardo Risso, και παρόλο που υπάρχει στον κατάλογο των κόμικς της DC Comics των Superman, Batman, Wonder Woman, Green Lantern, Martian Manhunter, The Flash, Aquaman, Cyborg και πάρα πολλών άλλων, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους παραπάνω. Το «100 Bullets» είναι ιστορίες νουάρ, στην πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης με εικόνες.

Και φυσικά η σειρά τελείωσε μετά από 100 ιστορίες. Μια σφαίρα η ιστορία. Αν και η κάθε ιστορία είναι αυτοτελής η κάθε μια έχει μικρά-μικρά κομματάκια από ένα τεράστιο παζλ που σιγά-σιγά αρχίζει να φαίνεται. Ειρωνεία; Το παζλ δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Είναι περισσότερο για να καλύψει το μυστήριο των γιατί κάποιος θα θελήσει να σου κάνει ένα τέτοιο «δώρο», αλλά η κάθε ιστορία είναι τόσο συναρπαστική που στο τέλος αυτό το μυστήριο δεν έχει καμία σημασία. Είναι εκεί απλά για να σου υπενθυμίσει ότι αυτό που διαβάζεις είναι κόμικς που ακροβατεί μεταξύ φαντασίας, μύθου και πολλές φορές επιστημονικής φαντασίας, για να σου υπενθυμίσει ότι στο ίδιο σύμπαν υπάρχει ο Superman και ο Batman. Τρίχες. Ούτε για μια στιγμή δεν το ένιωσα, παρά το δίχτυ συνωμοσίας που προσπαθούν να απλώσουν.

biblio_17_0021.gifΟι εικόνες του Eduardo Risso είναι καταπληκτικές. Υπάρχουν πολλές σκηνές απόλυτης βίας, όπως απαιτεί το είδος. Το νουάρ εννοώ. Ο Brian Azzarello συμπληρώνει όπου δεν μπορούν οι χίλιες λέξεις των εικόνων να ανταποκριθούν κι αυτό ακριβώς κάνει τη σειρά «100 Bullets» τόσο υπέροχη. Τα κείμενα δεν επεξηγούν, δεν γεμίζουν κενά, δεν πλαταγίζουν με ανόητους διαλόγους ή κάνουν μπαμ και μπουμ. Τα κείμενα είναι σαν γέφυρες λέξεων/εικόνων μεταξύ των εικόνων/λέξεων.

Ο Eduardo Risso είναι παιδί της Ισπανικής σχολής των σχεδιαστών κόμικς παρόλο Αργεντίνος. Είναι αυτή η σχολή που άγγιξε ο Νταλί, ο Γκόγια, ο Κάσας, ακόμα και ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος. Τα πρόσωπα είναι βαθιά εκφραστικά και οι κινήσεις πλαστικές. Την ώρα που σφίγγει την σκανδάλη το πρόσωπο δείχνει την πάλη ανάμεσα στο έγκλημα και την τιμωρία.

Φαντάζομαι δεν χρειάζονται περισσότερες λέξεις για να καταλάβετε πόσο πολύ μου άρεσε και συνεχίζει να μου αρέσει η σειρά «100 Bullets» και να την συνιστώ ανεπιφύλακτα όχι μόνο σε αυτούς που διαβάζουν κόμικς ή graphic novels αλλά σε όποιον αρέσει το καλό νουάρ βιβλίο. Αυτά βέβαια χωρίς να ξέρω αν έστω κι ένα από τη σειρά έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα και αν δεν έχει θα είναι πραγματικά κρίμα.

biblio_17_0020.gif