Posts Tagged ‘Περιπέτεια’

Με το είδος βιβλία τρόμου, δεν μπορώ να πω ότι έχω και την καλύτερη σχέση. Λίγα είναι τα βιβλία τρόμου που έχουν κρατήσει το ενδιαφέρον μου και αν εξαιρέσω τον Κινγκ – αν θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις συγγραφέα βιβλίων τρόμου – και λίγους ακόμα, οι περισσότεροι το μόνο που κάνουν είναι να αναμασούν ιστορίες του Λάβκραφτ ή να φτιάχνουν ιστορίες παρατραβηγμένες από παιδικούς εφιάλτες χωρίς κανένα πραγματικό νόημα και αξία.

biblio_17_0022.gifΕδώ κάπου, όσο περίεργο και να ακουστεί, ένας καθαρά κινηματογραφικός ήρωας δημιούργησε ένα καινούργιο παρακλάδι στην κατηγορία βιβλίων τρόμου που ταυτόχρονα μπορεί να είναι και σύγχρονο κι όχι βυθισμένο σε γκόθικ ονειρώξεις. Τα βιβλία τρόμου που συνδιάζουν περιπέτεια σε σύγχρονο περιβάλλον και σύγχρονα μέσα και ο ήρωας αυτός είναι φυσικά ο Ιντιάνα Τζόουνς. Είναι σαν το Τζουράσικ Παρκ αλλά αντί για δεινόσαυρους με δαίμονες.

Η ιστορία μας μεταφέρει στο όρος Αραράτ, όπως και ο τίτλος του βιβλίου, Ararat, και στην επιτέλους ανακάλυψη της κιβωτού. Παρενθετικά, το μυστήριο της κιβωτού και η πιθανή του θέση στην Τουρκία, στο όρος Αραράτ, έχει απασχολήσει σοβαρά από επιστήμονες μέχρι κυνηγούς θησαυρών τουλάχιστον τους τελευταίους τρεις αιώνες και μάλιστα πριν από τέσσερα χρόνια το National Geographic επένδυσε σε μια τέτοια αποστολή που δυστυχώς απέτυχε. Συν το μυστήριο μιας Ιαπωνικής αποστολής, χρηματοδοτούμενη από την Ιαπωνική κυβέρνηση, πριν από επίσης τέσσερα χρόνια που κινηματογράφησε μάλιστα και το σπήλαιο που βρήκαν -υποτίθεται- την κιβωτό και από τότε δεν έχει κάνει καμία άλλη ανακοίνωση.

Αλλά για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας. Ο Adam και η  Meryam είναι κινηματογραφιστές ντοκιμαντέρ και συγγραφείς που ετοιμάζονται να παντρευτούν όταν ξαφνικά γίνεται σεισμός στην Τουρκία και ενημερώνονται ότι έχει ανοίξει μια σπηλιά στο βουνό που έχει δείγματα της κιβωτού. Έτσι η νύφη παρατάει το νυφικό και ο γαμπρός το κουστούμι, βάζουν αρβύλες και αμπέχονο και τρέχουν στην Τουρκία να δουν τι συμβαίνει. Και κάπως έτσι ξεκινάει η περιπέτεια.

Περιπέτεια, γιατί παρά τις αναφορές και τις αναλύσεις της βίβλου όλα είναι πιθανά, από εξωγήινους μέχρι άλλες διαστάσεις και από τέρατα ξεχασμένα στο χρόνο μέχρι δαίμονες. Και ενώ όσο αυτό το μη εξηγήσιμο στοιχείο βάφει με αίμα τους πρόποδες του Αραράτ, εσύ, ο αναγνώστης, ζεις μαζί με το ζευγάρι Adam και Meryam, όλες τις αμφιβολίες που ξεκινάνε από το επιστημονικό τους μυαλό και την ανάγκη τους για λογικές αιτιάσεις. Και να σας πω την αλήθεια αυτό ήταν που τουλάχιστον εμένα μου άρεσε περισσότερο. Δεν υπήρχε κανένας δαίμονας που να κινείται ανάμεσα σε πεντάλφα με γαμψά νύχια και κοφτερή ουρά. Εδώ ήταν δυο επιστήμονες που προσπαθούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα γύρω τους με τη λογική του επιστήμονα που παρατηρεί και αναλύει σύμφωνα με τους νόμους της φύσης. Μάλιστα για μένα τουλάχιστον, η απουσία αυτού ακριβώς του κλισέ με τα πεντάλφα και τους κουκουλοφόρους ιερείς το έκανε ακόμα πιο τρομακτικό.

Εδώ έχεις να κάνεις με μια οντότητα που υπερβαίνει την επιστημονική σκέψη αλλά πρέπει να την αντιμετωπίσεις με την λογική και την τεχνογνωσία που σου δίνει η εποχή σου και οι γνώσεις σου χωρίς κανένα μαγικό ραβδάκι σαν αυτά του Χάρι Πότερ.

Το βιβλίο Ararat είναι γραμμένο από τον Christopher Golden σε κινηματογραφικούς ρυθμούς συνεχής δράσης και περιπέτειας ώστε να σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα. Αλώστε ο Christopher Golden είναι άνθρωπος της οθόνης, μικρής και μεγάλης. Η πένα του έχει συμμετάσχει σε πολλά σενάρια της σειράς με την γνωστή βρικολακοσκοτώστρα Buffy, ενώ έχει γράψει τα κείμενα για σειρά από graphic novels και κόμικς που συμπεριλαμβάνουν από τους X-Men μέχρι τον Hellboy.

Το βιβλίο Ararat του Christopher Golden είναι εκδόσεις St. Martin’s Press. Ημέρα έκδοσης η 18η Απριλίου και προς το παρόν υπάρχει μόνο με σκληρό εξώφυλλο στα αγγλικά. Από τα βιβλία που τουλάχιστον για τους εραστές του είδους αλλά και μη, ελπίζω να μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Advertisements

biblio_0022Μόνο και μόνο η ιδέα ότι το βιβλίο το έχει προτείνει η Oprah Winfrey, για μένα τουλάχιστον ήταν λόγος για να το αφήσω στην άκρη για αρκετό καιρό. Τώρα θα μου πείτε ότι έχω προκαταλήψεις. Η σωστή απάντηση είναι …και ναι και όχι.

Η Oprah Winfrey δημιούργησε τη λέσχη βιβλίου όταν μεσουρανούσε σαν βασίλισσα των reality shows. Αυτή η κυρία και τα σόου της είναι η αιτία που ακόμα και στην Ελλάδα φτιάχτηκαν παρόμοια πράγματα από τον Μικρούτσικο, την Πάνια, και άλλους γελοίους. Εκεί λοιπόν που μεσουρανούσε στη τηλεόραση των σκουπιδιών, όπως χαρακτηριστικά την αποκαλούν οι Αμερικανοί οι ίδιοι, αποφάσισε ότι έχει και την κουλτουρέ πλευρά της, ότι δεν είναι μια τυχαία Κατίνα. Προσέξτε, η λογική ήταν σωστή. Σου λέει σταματήστε να διαβάζετε την κάθε Τσουλήδου, αερολόγο χάρτινων δονητών και δοκιμάστε και κάτι καλύτερο μπας και δουλέψει κι αυτό το έρημο που κουβαλάτε ανάμεσα στα αυτιά σας.

Πραγματικά, από την αρχή η λέσχη της Oprah είχε μερικά πολύ αξιόλογα βιβλία, μάλιστα μερικά αγνώστων συγγραφέων στο ευρύ κοινό που χάρις σε αυτήν γνωριστήκαν, απλό παράδειγμα το Beloved της νεοεμφανιζόμενης στα γράμματα Toni Morrison, που είχε εκδοθεί μόλις το 1987 και μετά την προβολή του από την Oprah το 1998, έγινε ταινία με τεράστια επιτυχία και πρωταγωνίστρια …φυσικά την ίδια την Oprah.

Μέχρι εκεί όλα καλά, το πρόβλημα όμως φάνηκε όταν ενώ η Oprah προσπαθούσε να σπάσει προκαταλήψεις και να βάλει το καλό βιβλίο στο σπίτι της κάθε νοικοκυράς, εκεί όμως ήταν που η ίδια έπεσε σε στερεότυπα. Είδε το κοινό της σαν ανοργασμικές πενηντάρες νοικοκυρές κι έτσι τα περισσότερα βιβλία που πρότεινε σταδιακά έγιναν …όχι μεν στιλ Τσουλήδου – είπαμε έπεσε αλλά όχι και τόσο πολύ – αλλά πέντε έξη σκαλοπάτια παραπάνω, μόνο που αυτό δεν τα κάνει και αξιόλογα, ήταν και είναι στα όρια του καλού βιβλίου και του pulp fiction.

biblio_0023Έχοντας αυτήν την εικόνα, φαντάζεστε τι σκέφτηκα όταν ο εκδοτικός οίκος μου έστειλε το βιβλίο με ένα εξωτερικό διαφημιστικό τύλιγμα που έλεγε «το προτείνει η Oprah». Πήρε το δρόμο για το κουτί  «πάνε σε δημόσια βιβλιοθήκη», με ενδιάμεσο σταθμό μια στοίβα άλλα βιβλία στο καναπέ του γραφείου μου.

Τελικά πριν από λίγο καιρό και καθαρίζοντας ποια θα φύγουν σταμάτησα στο συγκεκριμένο βιβλίο και νομίζω ότι αυτό που με έκανε να σταματήσω ήταν η επεξήγηση του τίτλου. Το βιβλίο λέγεται: The Underground Railroad, ο Υπόγειος Σιδηρόδρομος. Αυτός ο υπόγειος σιδηρόδρομος δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τραίνα, ή καλυτέρα πολύ λίγο με τραίνα. Ήταν η διαδρομή των μαύρων σκλάβων που δραπέτευαν από τις βαμβακοφυτείες των νοτίων πολιτειών των ΗΠΑ στη διαδρομή τους για την ελευθερία του Βορά. Ένα μεγάλο του κομμάτι ήταν μέσα σε υπόγεια τούνελ και ένα άλλο παράλληλα με τις σιδηροδρομικές γραμμές.

biblio_0021.gifΣυγγραφέας ο Colson Whitehead, γνωστός τουλάχιστον σε μένα από το πρώτο του βιβλίο, το The Intuitionist, που το θεώρησα πολύ έξυπνο σαν πλοκή και έρευνα. Ο Whitehead έχει γράψει έξη βιβλία από το 1999 μέχρι σήμερα, όλα μυθιστορήματα, όλα αφιερωμένα στα προβλήματα των αφροαμερικάνων και ειδικά τις εποχές των διακρίσεων. The Underground Railroad κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2016 κει έχει σαν ήρωα μια κοπέλα 16 χρονών, την Κόρα, που δραπετεύει από μια βαμβακοφυτεία στη Τζώτζια και αποφασίζει να φτάσει μέχρι την Νέα Υόρκη για να νιώσει ελεύθερη. Η ιστορία εξελίσσεται το 1850. Ανάμεσα στις περιπέτειές της είναι και το γεγονός ότι έχει επικηρυχτεί από τον πρώην ιδιοκτήτη της και υπάρχει κυνηγός κεφάλων στα ίχνη της, με αποτέλεσμα όποιος την βοηθάει να μπλέκει, με μερικούς ακόμα και να χάνουν τη ζωή τους.

Η γραφή του Whitehead πολύ καλή και προσωπικά μου άρεσε το παιχνίδι των προφορών που κάνει μερικές φορές μεταξύ χαρακτήρων και που οδηγούν ακόμα και σε παρεξηγήσεις. Το στιλ του έχει την ένταση που απαιτεί η περιπέτεια και η ηρωίδα, και εδώ πρέπει να παραδεχτώ ότι μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι μερικές φορές ένιωθα επηρεασμούς του συγγραφέα από τον Μαρκ Τουέιν.

Ένα άλλο είναι οι πολύ σωστές αναφορές του, τόσο σε ιστορικά γεγονότα όσο και στο βαθμό που υπήρχε ο ρατσισμός την εποχή, ακόμα και στον «προοδευτικό» βορά. Μάλιστα είναι τόσο έντονες αυτές οι αναφορές που πιθανώς να στεναχωρήσουν μερικούς που περιμένουν στο Βορρά πια, η νεαρή Κόρα να βρει τους καλούς μη ρατσιστές Αμερικάνους, έτοιμους ακόμα και να πάνε σε ένα εμφύλιο για να σταματήσει η δουλεία, απεναντίας τα προβλήματά της όχι απλά δεν μειώνονται άλλα και η πίκρα με την απογοήτευση τα κάνουν χειροτέρα.

Το βιβλίο του Whitehead είναι πραγματικά υπέροχο κι ελπίζω να μην υπάρχει άλλος που να τον σταματήσει η ιδέα ότι το πρότεινε η Oprah, ίσως μάλιστα και το δικό μου κείμενο να συμβάλει με τον τρόπο του για να μη συμβεί.

Για να το πάω κι ένα βήμα παραπέρα, ελπίζοντας ότι το βιβλίο θα μεταφραστεί στα ελληνικά κι αν όχι όσοι μπορείτε να το διαβάσετε στα αγγλικά, ελπίζω να κάνετε ό,τι κι εγώ, να ανοίξετε ένα δυο βιβλία ακόμα για το θέμα του «υπογείου σιδηροδρόμου» να διαβάσετε τα ιστορικά στοιχεία ή τις πολλές μαρτυρίες που υπάρχουν.

Το βιβλίο μπορείτε τώρα να το βρείτε και σε ψηφιακή μορφή και ναι, για όσους απορούν, από το …κουτί το βιβλίο μεταφέρθηκε στη βιβλιοθήκη μου!