Posts Tagged ‘Graphic Novel’

Το The Eternaut ξεκινά με μια παράξενη, αθόρυβη και φονική χιονόπτωση που IMG_0987αφανίζει την ανθρωπότητα. Οι λιγοστοί επιζώντες προσπαθούν να οχυρωθούν στα σπίτια τους μέχρι που εμφανίζεται ο στρατός σε μια απόπειρα οργανωμένης αντίστασης στην κατά πώς φαίνεται εξωγήινη εισβολή που κρύβεται πίσω από τα περίεργα γεγονότα. Οι ήρωές μας πολεμούν τους εξωγήινους, τα τέρατα και τα γιγάντια σκαθάρια, ενώ ο πρωταγωνιστής Eternaut αποχωρίζεται την οικογένειά του όταν χάνονται σε άλλη διάσταση. Έκτοτε ταξιδεύει αιώνια στο σύμπαν αναζητώντας τη γυναίκα και την κόρη του.

Οκ, περίμενα να ενθουσιαστώ λιγάκι περισσότερο. Βέβαια το graphic novel γενικά δεν είναι του γούστου μου (τουλάχιστον δεν έχω αρκετές γνώσεις και εμπειρία για να το εκτιμήσω καλύτερα). Το σενάριο είναι αρκετά βολικό στον δημιουργό – η παρέα που όλως τυχαίως αποτελείται από γκατζετάκηδες με ένα ολόκληρο εργαστήριο στη σοφίτα του Eternaut όταν ξεκίνησαν όλα, λιγάκι προβλέψιμοι χαρακτήρες, κάπου αργόσυρτο, μετά λιγάκι B-Movie. Αλλά, αλλά. Αυτό δε σημαίνει και τίποτα στην τελική.

Ο κοσμοναύτης του απείρου θεωρείται από τα σπουδαιότερα graphic novels και πολύ προχώ για την εποχή του. Τα στοιχεία που το απογειώνουν είναι πολλά: Το τέλος με τα αναπάντητα ερωτηματικά του, ο νόμος της ζούγκλας που κυριαρχεί, ο σημαντικός συμβολισμός – οι άνθρωποι πολεμάνε με ουσιαστικά άβουλα όντα και όχι με τον πραγματικό εχθρό (όπως και στη δικτατορία). Στο τέλος της δεκαετίας του 50 όπου κυκλοφόρησε, χαρακτηρίστηκε πραγματικά επαναστατικό.

ETERNONAUT-286-thumb-500x362-373276

Ο δημιουργός του επανήλθε με δυο επανεκδόσεις βαθιά πολιτικές λίγες χρόνια αργότερα, εμπνευσμένος από την κατάσταση της χώρας του. Ο ίδιος με την οικογένειά του είχαν ενταχθεί στην αντάρτικη οργάνωση Μοντονιέρος (οι αριστεροί του Περόν). Με την επικράτηση της δεξιάς και την αποκήρυξη των αριστερών από τον Περόν πριν πεθάνει, οι Μοντονιέρος επιτέθηκαν λυσσαλέα στο κράτος σκοτώνοντας εκατοντάδες αστυνομικούς και στρατιωτικούς πριν εξοντωθούν ολοκληρωτικά.

Ο Oesterheld εξαφανίστηκε με τις κόρες του και δε βρέθηκε ποτέ. Πολέμησε το σύστημα έτσι όπως ήξερε – με την πένα του κι έγινε κοσμοναύτης του απείρου σαν τον ήρωά του.

(Φυσικά δεν κυκλοφορεί. Παρά μόνο αν το ψάξετε – και το πληρώσετε – ως συλλέκτες. Όμως υπάρχει ονλάιν έκδοση.)

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Watchmen

Posted: Οκτώβριος 26, 2017 by SkiAMaXiA in Graphic Novels
Ετικέτες: , , , , , ,

Watchmen, Alan Moore/Dave Gibbons (σχεδιαστής)/John Higgins (χρώμα)

Οκ, δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Να πω οτι πρόκειται για αριστούργημα; Να πω ότι έχω 81WweWHBn+Lμείνει με το στόμα ανοιχτό σα χάνος; Ότι το τελείωσα και συνεχίζω να το ξεφυλλίζω και να χαζεύω τα υπέροχα καρέ του, που πολλές φορές προκαλούν δέος; Ότι έκανα τη βλακεία να μην το διαβάζω τόσο καιρό επειδή δεν μου αρεσε η μεταφορά του στον κινηματογράφο;

Νομίζω ότι τα graphic novels είναι λίγο παρεξηγημένα στην Ελλάδα γιατί πολλοί νομίζουν πως επειδή είναι εικονογραφημένα είναι και παιδικά (όχι οτι με χαλάνε τα παιδικά κόμιξ).

To Watchmen καθε άλλο παρά παιδική ιστορία είναι πάντως. Πολυεπίπεδο, σκληρό, με πολιτικές αναφορές, με μια δόση νουάρ αλλά και επιστημονικής φαντασίας, με απίστευτες εναλλαγές στις εικόνες και στους διαλόγους που πραγματικά με έκαναν να υποκλίνομαι στους δημιουργούς.

Βρισκόμαστε σε ένα εναλλακτικό 1985 όπου η Αμερική έχει κερδίσει τον πόλεμο στο Βιετνάμ με τη βοήθεια ενός υπερ-ήρωα και ο Νίξον διανύει την τρίτη θητεία του στο Λευκό Οίκο. Ο Ψυχρός πόλεμος είναι στην κορύφωσή του, οι Σοβιετικοί εισβάλλουν στο Αφγανιστάν και ο κόσμος είναι στα πρόθυρα ενός πυρηνικού ολέθρου. Την ίδια ώρα στη Νέα Υόρκη, κάποιος φαίνεται ότι τα έχει βάλει με μια ομάδα πρώην μασκοφόρων ηρώων και προσπαθεί να τους βγάλει από τη μέση. Ποιος είναι και τι σκοπούς έχει;

Μέσα από φλας μπακ παρακολουθούμε όλη την πορεία της ομάδας, την εμφάνιση των πρώτων μασκοφόρων εκδικητών, τους διαδόχους τους, το παρελθόν τους και το πώς έφτασαν ως εδώ. Οι ήρωες αυτοί δεν είναι όπως τους έχουμε συνηθίσει. Δεν έχουν superpowers (εκτός απο έναν), είναι εντελώς ανθρώπινοι, φθαρτοί, έχουν ελαττώματα, είναι ικανοί για αισχρές πράξεις και δεν είναι πάντα οι «καλοί μας άγγελοι».

Όλη η ιστορία παίζει με τις έννοιες του καλού και του κακού και το κυνικό τέλος μας αφήνει με μια πικρή γεύση. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Το Watchmen θεωρείται το καλύτερο κόμικ όλων των εποχών και δεν είναι τυχαίο που είναι το μοναδικό graphic novel που έχει τιμηθεί με το βραβείο Hugo. Στις μέρες μας, στην εποχή του Τραμπ, δυστυχώς είναι και πολύ επίκαιρο.

Ειρήνη Προϊκάκη


Έχετε ποτέ σκεφτεί τι θα κάνατε αν κάποια μέρα εμφανιζόταν κάποιος και σας έδινε ένα πιστόλι που δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει ίχνη, 100 σφαίρες που επίσης δεν υπάρχουν για κανέναν και πουθενά, ένα φάκελο με λεπτομέρειες και όλα τα στοιχεία αυτού που σας έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό στη ζωή σας και την υπόσχεση πως ό,τι και να του κάνετε (κατά προτίμηση σκοτώσετε) θα μείνει ατιμώρητο και θα ξεχαστεί αμέσως σαν να μην έχει συμβεί ποτέ; Για μια στιγμή στο χρόνο θα γίνετε εισαγγελέας, δικαστής και εκτελεστής ταυτόχρονα αυτού που είναι υπεύθυνος για την πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής σας. Τι θα κάνατε;

biblio_17_0019Το «100 Bullets» είναι κόμικς, δημιουργία του συγγραφέα Brian Azzarello και του σχεδιαστή Eduardo Risso, και παρόλο που υπάρχει στον κατάλογο των κόμικς της DC Comics των Superman, Batman, Wonder Woman, Green Lantern, Martian Manhunter, The Flash, Aquaman, Cyborg και πάρα πολλών άλλων, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους παραπάνω. Το «100 Bullets» είναι ιστορίες νουάρ, στην πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης με εικόνες.

Και φυσικά η σειρά τελείωσε μετά από 100 ιστορίες. Μια σφαίρα η ιστορία. Αν και η κάθε ιστορία είναι αυτοτελής η κάθε μια έχει μικρά-μικρά κομματάκια από ένα τεράστιο παζλ που σιγά-σιγά αρχίζει να φαίνεται. Ειρωνεία; Το παζλ δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Είναι περισσότερο για να καλύψει το μυστήριο των γιατί κάποιος θα θελήσει να σου κάνει ένα τέτοιο «δώρο», αλλά η κάθε ιστορία είναι τόσο συναρπαστική που στο τέλος αυτό το μυστήριο δεν έχει καμία σημασία. Είναι εκεί απλά για να σου υπενθυμίσει ότι αυτό που διαβάζεις είναι κόμικς που ακροβατεί μεταξύ φαντασίας, μύθου και πολλές φορές επιστημονικής φαντασίας, για να σου υπενθυμίσει ότι στο ίδιο σύμπαν υπάρχει ο Superman και ο Batman. Τρίχες. Ούτε για μια στιγμή δεν το ένιωσα, παρά το δίχτυ συνωμοσίας που προσπαθούν να απλώσουν.

biblio_17_0021.gifΟι εικόνες του Eduardo Risso είναι καταπληκτικές. Υπάρχουν πολλές σκηνές απόλυτης βίας, όπως απαιτεί το είδος. Το νουάρ εννοώ. Ο Brian Azzarello συμπληρώνει όπου δεν μπορούν οι χίλιες λέξεις των εικόνων να ανταποκριθούν κι αυτό ακριβώς κάνει τη σειρά «100 Bullets» τόσο υπέροχη. Τα κείμενα δεν επεξηγούν, δεν γεμίζουν κενά, δεν πλαταγίζουν με ανόητους διαλόγους ή κάνουν μπαμ και μπουμ. Τα κείμενα είναι σαν γέφυρες λέξεων/εικόνων μεταξύ των εικόνων/λέξεων.

Ο Eduardo Risso είναι παιδί της Ισπανικής σχολής των σχεδιαστών κόμικς παρόλο Αργεντίνος. Είναι αυτή η σχολή που άγγιξε ο Νταλί, ο Γκόγια, ο Κάσας, ακόμα και ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος. Τα πρόσωπα είναι βαθιά εκφραστικά και οι κινήσεις πλαστικές. Την ώρα που σφίγγει την σκανδάλη το πρόσωπο δείχνει την πάλη ανάμεσα στο έγκλημα και την τιμωρία.

Φαντάζομαι δεν χρειάζονται περισσότερες λέξεις για να καταλάβετε πόσο πολύ μου άρεσε και συνεχίζει να μου αρέσει η σειρά «100 Bullets» και να την συνιστώ ανεπιφύλακτα όχι μόνο σε αυτούς που διαβάζουν κόμικς ή graphic novels αλλά σε όποιον αρέσει το καλό νουάρ βιβλίο. Αυτά βέβαια χωρίς να ξέρω αν έστω κι ένα από τη σειρά έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα και αν δεν έχει θα είναι πραγματικά κρίμα.

biblio_17_0020.gif

Μέχρι πριν από μια δεκαετία περίπου, στο Ελσίνκι, υπήρχε ένας «θερινός» κινηματογράφος. Τώρα αυτό πρέπει να το εξηγήσω λίγο περισσότερο για να νιώσετε κι εσείς τι θα πει «θερινός» κινηματογράφος στο Ελσίνκι.

Πρώτο και βασικό στοιχείο που χρειάζεται ένα ανοιχτός κινηματογράφος – γιατί γι’ αυτό επρόκειτο – είναι το φυσικό σκοτάδι και όπως πιθανώς να ξέρετε, στο Ελσίνκι σκοτάδι έχει μόνο το χειμώνα. Το καλοκαίρι η μέρα κρατάει από 22-24 ώρες. Έτσι ο ανοιχτός κινηματογράφος του Ελσίνκι ήταν «χειμερινός».

Οι πιο όμορφες και καθαρές βραδιές είναι βραδιές που κάνει πολύ κρύο, που η θερμοκρασία έχει κατεβεί κάτω από τους -20 βαθμούς. Δεν υπάρχουν σύννεφα και ούτε αέρας για να σε παγώνει, ιδανικές για σινεμά. Αυτό λοιπόν που χρειάζεται είναι, καλό ντύσιμο που συμπεριλαμβάνει χοντρά γάντια, καπέλο και κασκόλ, φυσικά κουβέρτα (την παρείχε το σινεμά και συνήθως ήταν από γούνα τάρανδου), θερμός με καφέ και το …φλασκί που συνήθως είχε βότκα.

3

Δεύτερο σημαντικό στοιχείο, το σινεμά το υποστήριζε ο Aki Kaurismäki, ο γνωστός Φιλανδός σκηνοθέτης που σε πολλούς στην Ελλάδα θυμίζει Αγγελόπουλο και είχε την επίβλεψη στην επιλογή των ταινιών ο αδελφός του, επίσης σκηνοθέτης, ο Mika Kaurismäki. Αυτό σημαίνει ότι εκεί πήγαινες όχι για να δεις το τελευταίο blockbuster αλλά καλό κινηματογράφο. Βραδιές Χίτσκοκ και Μπάστερ Κήτον, αφιερώματα στον Ταραντίνο και στον Φασμπίντερ. Γαλλικό και Γερμανικό κινηματογράφο και αρκετό Κινέζικο που τις τελευταίες δεκαετίες έχει βγάλει αριστουργήματα.

Τρίτον, όλοι οι υπότιτλοι ήταν στα Αγγλικά, έτσι δόθηκε η ευκαιρία σε πολλούς από εμάς που τα Φιλανδικά είναι πιο δύσκολα από τα Κινέζικα, ξέχωρα από το να δούμε και να ξαναδούμε αγαπημένα κλασσικά, να γνωρίσουμε και τον Σκανδιναβικό κινηματογράφο – πέρα από τον Μπέργκμαν – που είναι εξ’ ίσου υπέροχος.

Σε μια από αυτές τις βραδιές έπεσα σε μια ταινία γνωστού σχεδιαστή κόμικς που μου αρέσει πάρα πολύ. Το «Immortal» του Enki Bilal. O Enki Bilal είναι γαλλοθρεμένος Σέρβος και ένας από αυτούς που έβγαλαν τα κόμικς από την σκονισμένες αποθήκες και τα έβαλαν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Μάλιστα και τελείως υποκριτικά, κυρίως για να αποφύγουν την ξεφτίλα των όσων είχαν γράψει στο παρελθόν, σήμερα τα αποκαλούν graphic novels. Τρίχες, κόμικς είναι και είναι μια από τις πιο δυνατές μορφές τέχνης μιας και συνδυάζει τον λόγο και τη ζωγραφική. Όσο γι’ αυτούς που ξινίζουν τα μούτρα τους με τα κόμικς καλά θα κάνουν να βγάλουν τα superman και batman που κρύβουν σαν θησαυρό στη ντουλάπα τους ή κάτω από το κρεββάτι τους.

book00005a

Η ταινία δεν μπορώ να πω ότι κατάφερε να πιάσει τον πλούτο της εικόνας που έχουν τα κόμικς του Bilal – παρόλη τη προσωπική του συμμετοχή – αλλά ήταν μια καλή εισαγωγή σε όσους δεν έχουν διαβάσει ποτέ κάποιο από τα βιβλία του. Τα βιβλία του έχουν στοιχεία επιστημονικής φαντασίας αλλά είναι τόσο δεμένη η ιστορία τους και τόσο προσεκτικοί οι διάλογοι σε συνοδεία με τα απόλυτα ρεαλιστικά σκίτσα του Bilal που ακόμα κι αν δεν είσαι φίλος του είδους σε παρασέρνουν γρήγορα.

Η τριλογία της «Νικοπόλ» από όπου και η έμπνευση για την ταινία «Immortals» νομίζω ότι υπάρχει στα ελληνικά με τον τίτλο «Η Γιορτή των Αθανάτων». Δουλειές του Bilal δημοσίευσαν στην Ελλάδα η «Βαβέλ» και το «Παραπέντε» και νομίζω ότι οι εκδόσεις του «παραπέντε» ήταν που τα έκαναν και βιβλία. Αυτό τώρα χωρίς να είμαι σίγουρος, απλά κάτι θυμάμαι γιατί αυτά τα περιοδικά ήταν οι τελευταίες μου συνεργασίες στην Ελλάδα πριν φύγω και ήμουν συχνά στα γραφεία τους.

Προσωπικό αγαπημένο το «Hunting Party», η ιστορία θρίλερ μια παρέας γερασμένων μεγαλοστελεχών κομουνιστικών κομμάτων από όλες τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης που συναντιούνται για να κυνηγήσουν και να …συνωμοτήσουν, αλλά καταλήγουν να αλληλοσκοτώνονται. Η ιστορία εξελίσσεται το 1939, λίγο πριν την εισβολή των Ναζί στη Ρωσία και είναι έντονο το πολιτικό στοιχείο. Τα κείμενα είναι του Pierre Christin σε συνεργασία με τον Bilal και ο μοναδικός από κάθε άποψη σχεδιασμός, του Enki.

book00005b

Σήμερα δουλειές του Bilal με του ήρωες του από τα κόμικς, υπάρχουν σε πολλά μουσεία μοντέρνας τέχνης συμπεριλαμβανομένου και του Louvre στο Παρίσι.