Posts Tagged ‘Ovi Greece’


Χοσέ Κάρλος Σομόθα

‘Πολλοί θα σκότωναν προκειμένου να μπορέσουν να δουν το μέλλον. Μερικοί θα πεθάνουν επειδή είδαν το παρελθόν’

Η Ελίσα Ρομπλέδο, νεαρή καθηγήτρια θεωρητικής φυσικής σε πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, έχει ένα παλιό μυστικό που τη βασανίζει. Όταν ένα πρωινό καταλαβαίνει ότι πρέπει να το βάλει στα πόδια για να σωθεί, ζητάει τη βοήθεια ενός συναδέλφου της από το Ινστιτούτο, του μοναδικού της φίλου. . . Μαζί του η Ελίσα θα αρχίσει να θυμάται τα σημεία-κλειδιά όσων συνέβησαν όταν ήταν μαθήτρια του έγκριτου επιστήμονα Νταβίντ Μπλάνες. Οι έρευνες του Μπλάνες πάνω στη λεγόμενη «θεωρία των χορδών» ίσως να καθιστούσαν εφικτό το ταξίδι στο χρόνο, στο μακρινό παρελθόν της ανθρωπότητας: στη σταύρωση του Ιησού ή ακόμα και στην εποχή των δεινοσαύρων· όμως, αντί γι’ αυτό, έφεραν ένα απροσδόκητο και τρομακτικό αποτέλεσμα. Δέκα χρόνια αργότερα η Ελίσα θα προσπαθήσει να αποφύγει το θανάσιμο κίνδυνο που κυκλώνει την ίδια και όσους συμμετείχαν σε εκείνα τα πειράματα: ο κίνδυνος απορρέει από την αδυσώπητη καταδίωξη μιας ομάδας αποφασισμένης να μάθει όλα τα μυστικά, καθώς και από την απειλή ενός άγνωστου εχθρού που έχει στόχο την εξόντωσή τους. 

Η θεωρία των χορδών είναι το δεύτερο βιβλίο του Σομόθα που διάβασα. Θα πρέπει να πω ότι λατρεύω τη φυσική και αυτό αποτέλεσε και ένα επιπλέον κριτήριο για την επιλογή του βιβλίου πέρα από το συγγραφέα που μου είχε δώσει ήδη σπουδαία δείγματα γραφής με την Κλάρα στο μισοσκόταδο. Σε αυτές τις περιπτώσεις βιβλίων υπάρχει πάντα η αμφιβολία σχετικά με το πως μπορεί ο συγγραφέας να χειριστεί ένα τέτοιο θέμα. Και αυτό γιατί το να στηρίξεις ένα μυθιστόρημα σε μια πολλά υποσχόμενη αλλά συνάμα πολύπλοκη και αμφιλεγόμενη θεωρία, εγκυμονεί πάντα τον κίνδυνο να γίνεις βαρετός, ακαταλαβίστικος ή ακόμα και γελοίος….


Αυτά ίσως ισχύουν για κάποιους, αλλά όχι για τον Σομόθα. 


Ο Σομόθα με απαράμιλλη συγγραφική δεινότητα που ξεπερνάει την πρωτοτυπία της σύλληψης, σε καθηλώνει σε μια συναρπαστική αλλά και σκοτεινή ιστορία που δείχνει το μέλλον ατενίζοντας παράλληλα το παρελθόν. 
Ο Σομόθα ανακατεύει στο μαγικό του τσουκάλι τη φυσική, την ψυχολογία και το μυστήριο και εξάγει ένα αποτέλεσμα υψηλής λογοτεχνικής αξίας χρησιμοποιώντας ένα πυκνό αλλά και ουσιώδη λόγο. 


Οι προσωπικές αγωνίες των πρωταγωνιστών που ο μαέστρος Σομόθα έχει φροντίσει να σκιαγραφήσει με γλαφυρό τρόπο, η συνεχής αντιπαράθεση με το άγνωστο, τα μυστικά που κρύβονται μέσα απ τα μισόλογα, ανεβάζουν κατακόρυφα την αγωνία «αναγκάζοντας» τον αναγνώστη να συνεχίσει. 


Παράλληλα, μέσα στον κόσμο που δημιουργεί ο Ισπανός, κυριαρχεί η παρουσία του μεγάλου αδελφού που συντρίβει τις ζωές των πρωταγωνιστών, ενδυναμώνοντας το φόβο που ήδη νιώθουν για την εξέλιξη του πειράματος που επέλεξαν και επελέγησαν να συμμετάσχουν. Ερωτήματα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, τη δυνατότητα και την ηθική νομιμοποίηση της επέμβασης του ανθρώπου στο θεικό εποικοδόμημα λειτουργώντας ως μικροί θεοί, περνούν μέσα απ τις σελίδες του βιβλίου ιντριγκάροντας τον αναγνώστη και σε ένα δεύτερο επίπεδο του δίνουν άφθονη τροφή για σκέψη. 


Το βιβλίο αμφισβητεί τις σταθερές των πρωταγωνιστών σχετικά με τον κόσμο που ζουν παράγοντας τα ίδια αποτελέσματα και σε όσους διαβάζουν το βιβλίο. Και όταν κάτι πάει στραβά αυτοί δείχνουν αδύναμοι να πιαστούν από κάπου υποκύπτοντας τελικά στα όρια που βάζει η ίδια η φύση. Ο χρόνος θα αποδείξει αν αποδειχθεί προφητικός.


Κύριε Σομόθα υποκλίνομαι..

Στα λίγα αρνητικά του βιβλίου είναι η χρήση της προοικονομίας που ο συγγραφέας χρησιμοποιεί αρκετά συχνά χωρίς κατά την ταπεινή μου άποψη να συντρέχει λόγος.

 

Σημείωση:
H θεωρία των χορδών υπόσχεται την συνένωση των δύο βασικών θεωριών της φυσικής του 20ου αιώνα, της γνωστής θεωρίας της σχετικότητας του Αινστάιν που εξηγεί τις συμπεριφορές των μεγαλύτερων πραγμάτων στο σύμπαν, αστέρια, γαλαξίες, ακόμη και το σύμπαν καθεαυτό και της κβαντομηχανικής που εξηγεί καλύτερα τα μικρά πράγματα του σύμπαντος – μόρια, άτομα, υποατομικά σωματίδια κ.λ.π. Πρόκειται δηλαδή για μια θεωρία των πάντων.

 

Άντυ

Advertisements

Μερικές φορές σου τυχαίνει βιβλίο που αφού το τελειώσεις και αφού έχουν περάσει μερικές ώρες ή ακόμα και μέρες από τη στιγμή που το τέλειωσες, ενώ σκηνές, περιγραφές και διάλογοι είναι καρφωμένοι στο μυαλό σου, νιώθεις ότι δεν ξέρεις τι διάβασες κι αν αυτό που διάβασες σου άρεσε ή όχι. Αυτό συνέβη σε μένα πριν από μερικές μέρες με το Wonder Valley (Η Κοιλάδα των Θαυμάτων) της Ivy Pochoda.

biblio_17_0037.gifΤο σκηνικό που εξελίσσεται η ιστορία είναι γεμάτο κλισέ. Καλιφόρνια, από τη μια το ανθρωποπνιγμένο και πολλές φορές σκοτεινό και μίζερο Λος Άντζελες κι από την άλλη η Καλιφορνέζικη έρημος που τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από τον κοφτερό ήλιο. Εκεί λοιπόν μεταξύ ερήμου και πόλης υπάρχει μια φάρμα που ζει ένας τελείως καλιφορνέζος κυριούλης, βγαλμένος από όλα τα καλιφορνέζικα κλισέ και τα άρλεκιν που εξελίσσονται στην Καλιφορνία, γκουρού! Μάλιστα, γκουρού σωστής ζωής, σωστής διατροφής, γιόγκα, ααααουουουουμμμμμ και ότι άλλο φαντάζεται το χίπικο μυαλό σας.

Στη φάρμα επίσης ζουν οι δίδυμοι γιοι του, η γυναίκα του και πολλά πολλά κοτόπουλα, γιατί βλέπετε ο γκουρού κάνει και εμπόριο αυγών και πουλερικών ταυτόχρονα με το γιόγκα. Εντάξει μέχρι εδώ γελάς και σκέπτεσαι δεκάδες αστεία με γκουρού, χίπηδες, κοτόπουλα κι αυγά. Έλα όμως που ο γκουρού έχει και …μαθητές. Μια από αυτές έχει ένα μυστήριο παρελθόν και είναι σαφές ότι προσπαθεί να ξεφύγει από κάτι. Δυο καινούργιοι μαθητές σίγουρα έχουν πρόβλημα με την αστυνομία και υπάρχουν και υπονοούμενα για κάποιον νεκρό που έχουν αφήσει πίσω τους και υπάρχει και ο…. Αλλά όχι δεν σας λέω τι άλλο υπάρχει.

Το θέμα όμως είναι ότι ενώ όλα μυρίζουν αίμα, θρίλερ και μυστήριο κι εσύ περιμένεις ότι στο επόμενο κεφάλαιο θα βγουν τα αυτόματα και τα μαχαιριά, μόνο …μόνο που τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Οι ήρωες ξέχωρα από τις προσωπικές του αγωνίες ο καθένας, στη φάση που οι ζωές τους συναντούνται είναι πολύ καθημερινοί άνθρωποι με καθημερινά προβλήματα και καθημερινές λύσεις. Είναι σαν να παρακολουθείς το pulp-fiction και να έχεις τον Τραβόλτα να ανταλλάσει συνταγές μηλόπιτας με την Ούμα Θέρμαν.

Οι ήρωες της Κοιλάδας των Θαυμάτων κάνουν γιόγκα, τρώνε υγιεινά, πηγαίνουν σινεμά και διαφωνούν για το αν η ραπ είναι χορευτική ή όχι και όλο αυτό είναι τόσο προκλητικά απρόσμενο που διαβάζεις το βιβλίο χωρίς να μπορείς να το αφήσεις και …δεν ξέρεις καν γιατί το κάνεις. Το βιβλίο ΔΕΝ χαρακτηρίζεται θρίλερ ή μυστήριου αλλά …μοντέρνα λογοτεχνία. Λάθος. Για μένα ακριβώς η έλλειψη τρόμου και μυστήριου σε ένα βιβλίο που έχει όλα τα στοιχεία για να γίνει τρόμου και μυστήριου το κάνει …θρίλερ.

Δεν είμαι σίγουρος αν θα σας το πρότεινα να το διαβάσετε αν και θα σας πρότεινα να το διαβάσετε για να δούμε αν συμφωνείτε κι αν εσείς θα το προτείνατε ποτέ σε κάποιον να το διαβάσει. Βλέπετε; Είναι θρίλερ!

Το Wonder Valley – Η Κοιλάδα των Θαυμάτων, της Ivy Pochoda είναι εκδόσεις Ecco, εκδόθηκε επίσημα στις 7 Νοεμβρίου 2016 και ήδη κυκλοφορεί και στην ψηφιακή του μορφή.

Όσοι διαβάζετε και κατέχετε λίγο από το διαδίκτυο, σίγουρα ξέρετε και το Goodreads – το Trip Advisor της λογοτεχνίας όπως το αποκαλούν ορισμένοι (όχι και τόσο κολακευτικά), ή αντίστοιχα άλλα σάιτ και γκρουπς και σελίδες όπου έτεροι αναγνώστες παραθέτουν την αναγνωστική τους εμπειρία συνοδευόμενη και/ή από μια βαθμολογία.

Τώρα, αν βγάλετε απ’ έξω αυτούς που διαβάζουν μονίμως σαβούρα και την άποψή τους δε χρειάζεται να την πάρετε ποτέ στα σοβαρά, αν βγάλετε κι αυτούς που γράφουν με εντελώς διαφορετικά κριτήρια πέραν της προσωπικής τους εμπειρίας από το εκάστοτε βιβλίο – φιλία με το συγγραφέα, συγγένεια με το συγγραφέα, κουμπαριά με το συγγραφέα, υποχρέωση στο συγγραφέα/τον εκδότη/το χ-ψ σάιτ που τους φιλοξενεί, οικονομικό όφελος ή ο,τιδήποτε άλλο, αν βγάλετε και τα τρολς – αυτούς που φροντίζουν πάντα να θάβουν ένα βιβλίο χωρίς κανένα επιχείρημα και με αιτιολογία αόριστη «Δε μου άρεσε!», «Βαρετό!», μας μένει μια αρκετά μεγάλη μερίδα αναγνωστών που αξίζει να παρακολουθεί κανείς και, παρόλο που θα βρεθείτε πολλές φορές να διαφωνήσετε με την άποψή τους (η διαφωνία είναι ευλογία!) θα διαπιστώσετε ότι έχετε εμπιστοσύνη στα γραφόμενά τους και θα επιστρέψετε σε αυτούς.

Αν διαβάζετε απόψεις αναγνωστών πριν αγοράσετε κάποιο βιβλίο και αν σκέφτεστε ότι θα θέλατε να γράψετε και κάποια δική σας, παρακάτω μερικές χρήσιμες συμβουλές. Δε χρειάζεται να πάρετε καμία στα σοβαρά στην τελική, όλα είναι θέμα morality και common sense – κουβέντα να γίνεται και κρατήστε τα σε μια ακρίτσα του μυαλού σας για όποτε/αν το αποφασίσετε.

Η ειλικρίνεια είναι το πιο σημαντικό

Να είστε ειλικρινείς στις απόψεις σας. Δεν είναι δύσκολο, αλήθεια. Αποστασιοποιηθείτε από το πρόσωπο (συγγραφέας) και εστιάστε στο έργο. Το κάθε βιβλίο δεν κρίνει ούτε το συνολικό έργο του κάθε συγγραφέα (εκτός αν γράφει απανωτές μάπες), ούτε φυσικά τον ίδιο ως άνθρωπο (αν κι εδώ μπορεί να υπάρξουν ενστάσεις).

Αν σας συνδέει μια οποιαδήποτε σχέση μαζί του, αυτός είναι ένας ακόμη λόγος να είστε ειλικρινής. Διαφορετικά α) δεν τον βοηθάτε β) αν είναι τόσο κομπλεξικός που δε δέχεται τις απόψεις των άλλων, πρέπει μάλλον να αλλάξει δραστηριότητα (ας κεντάει) και επίσης να κοιτάξετε το ενδεχόμενο επανεξέτασης της σχέσης σας (δεν σας αξίζουν οι κομπλεξάρες).

Αν πάλι έρχεστε σε τόσο δύσκολη θέση, αφήστε το τελείως. Μη γράφετε τίποτα. Πρέπει σώνει και καλά μια δημόσια αναγνωστική εμπειρία που θα μοιραστείτε, να είναι από το χάλια βιβλίο που έγραψε ο συγγραφέας κολλητός σας; Αφήστε να το θάψουν άλλοι (που δεν τον ξέρουν και δεν τους νοιάζει).

Μην μπερδεύετε την ειλικρίνεια με την καφρίλα.

Μπορείτε να είστε απόλυτα ειλικρινής με όμορφο τρόπο κι επιχειρηματολογώντας. Αν φυσικά σας ενδιαφέρει πραγματικά να παραθέσετε μια ολοκληρωμένη άποψη που θα ωφελήσει κάποιον συγγραφέα (πρακτικά) και τους αναγνώστες (οικονομικά) κι όχι να περάσετε την ώρα σας λέγοντας ότι κάτι κάνατε.

Ο χαβαλές είναι αποδεκτός (εννοείται!) και σε ορισμένα βιβλία μόνο ο χαβαλές ταιριάζει. Όμως κι εκεί υπάρχει όριο, και το «είμαι ειλικρινής» δε σημαίνει ότι προσβάλλω. Άσχετα αν συνήθως ο κρινόμενος προσβάλλεται. Για την ακρίβεια και αν μιλάμε με ελληνικά δεδομένα, ο κρινόμενος πάντα θα προσβληθεί, ό,τι και να του γράψεις, εκτός κι αν είναι ύμνος (λες και του χρωστάς τη ζωή), οπότε μη δίνετε σημασία στους εγωμανείς γραφιάδες του ελληνικού ρεπερτορίου και πείτε μας απλά τη γνώμη σας.

Αφήστε λίγο χρόνο να περάσει πριν γράψετε. Θα δείτε ότι θα είναι πιο εύκολο, πιο αντικειμενικό, πιο αξιόπιστο το κείμενό σας.

Απευθύνεστε στους αναγνώστες, που λυπούνται το ίδιο τα λεφτουδάκια τους όπως κι εσείς. Αν χρωστάτε κάτι σε κάποιον, αυτό είναι η ειλικρίνεια σ’ αυτούς που αγοράζουν τα βιβλία που γράφουν οι άλλοι.

Αν πάλι συγγραφέας σας έχει ζητήσει την άποψή σας, τότε εκεί επιβάλλεται η ειλικρίνεια – γιατί να το κάνει, αν δεν είναι σίγουρος ότι θα επισημάνετε τα όποια σημεία ώστε να βοηθηθεί; Έχει εμπιστοσύνη στην άποψή σας!

Επιβάλλεται και η προσοχή (βλέπε «μην μπερδεύετε την ειλικρίνεια με την καφρίλα). Σας τα λέω έχοντας υπάρξει ΠΟΛΥ κάφρος σε διαδικτυακές βιβλιοαπόψεις. Δεν έχω μετανιώσει παρά μόνο για το χρόνο που σπατάλησα να διαβάσω ένα ηλίθιο βιβλίο για να το θάψω μετά. Totally wasted time, δεν υπάρχει λόγος κανένας να το κάνει κανείς. Εκτός αν θέλετε να ξεσπάσετε κάπου ξερωγώ, ε ρίχτε τα σε ένα βιβλιοπολτό. Μικρό το κακό, μίνορ ντάματζ.

Το λοιπόν, δεν υπάρχει άλλη συμβουλή. Η αλήθεια είναι το παν σε αυτά τα παιχνίδια, και το μόνο που έχετε να ρισκάρετε είναι η αξιοπιστία σας – κι εκτός αν ζείτε από τις διαδικτυακές σας απόψεις και ζείτε καλά, με καλό μισθό, πλήρη ασφάλιση, αυτοκίνητο, πριμ, άδειες μετ’ αποδοχών, παροχές (λάπτοπ, τάμπλετ, κινητό, διακοπές, διαμέρισμα στην Πλάκα) και τα ρέστα, ΔΕΝ αξίζει να τη χάσετε για καμία ιντερνετική (και άκρως προσποιητή) συμπάθεια από τους συγγραφείς που σας έχουν – τραστ μι – χεσμένους.

Αυτά ρε αγάπες. Αντίλ νεξτ τάιμ.

 

Κατερίνα Χαρίση

Ο κόσμος του Μπουτζάτι

Posted: Οκτώβριος 18, 2017 by SkiAMaXiA in Μυθιστόρημα
Ετικέτες: , , ,

Στις 16 Οκτωβρίου του 1906, στο Σαν Πελεγκρίνο, ήρθε στον κόσμο μια πολύ ιδιαίτερη μορφή των γραμμάτων και των τεχνών γενικότερα. Ο ΝΤΙΝΟ ΜΠΟΥΤΖΑΤΙ-ΤΡΑΒΕΡΣΟ, γόνος ευκατάστατης αστικής οικογένειας, δείχνει από τα πρώτα του χρόνια την αγάπη του για τη λογοτεχνία, τη μουσική, τη ζωγραφική αλλά και την ορειβασία (την οποία δε σταμάτησε ποτέ).

Από το 1928, αμέσως μετά την απόλυσή του απ’ το στρατό, θα εργαστεί στην εφημερίδα Corriere della sera αρχικά ως χρονικογράφος και στη συνέχεια ως ρεπόρτερ και πολεμικός ανταποκριτής κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Στην ίδια εφημερίδα θα παραμείνει ως το τέλος της καριέρας και της ζωής του.

Τα πρώτα βήματα στη λογοτεχνία, τα κάνει τη δεκαετία του ’30. Το πρώτο μυθιστόρημα που εκδίδει είναι το «Ὁ Μπάρναμπο των βουνών» και είναι η πρώτη γνωριμία του κοινού με το μαγικό κόσμο του Μπουτζάτι. Έναν κόσμο που περιλαμβάνει την αναζήτηση του νοήματος της ζωής, το χρόνο που δεν κινείται γραμμικά αλλά κάποιες φορές δείχνει να  σταματάει, κάποιες άλλες να διαστέλλεται και να συστέλλεται, τη μοναξιά, το θάνατο.

Το 1940 κυκλοφορεί το γνωστότερό του μυθιστόρημα, ένα αριστούργημα της φανταστικής λογοτεχνίας με τίτλο «Η έρημος των Ταρτάρων», ένα αλληγορικό και πολυεπίπεδο βιβλίο που θυμίζει έντονα την ατμόσφαιρα στον «Πύργο» του Κάφκα, αλλά μας φέρνει στο μυαλό και (έκπληξη) το «Περιμένοντας τους βαρβάρους» του Καβάφη.

Ο κόσμος του Μπουτζάτι κινείται στα όρια της πραγματικότητας με τη φαντασία, ένας σκοτεινός και ομιχλώδης κόσμος γεμάτος από τις υπαρξιακές ανησυχίες των πρωταγωνιστών του, που δείχνουν να παλεύουν με τον απόλυτο παραλογισμό και την απομόνωση. Οι ήρωές του μοναχικοί και ευάλωτοι, παλεύουν με τους εφιάλτες τους, γίνονται θύματα των ψευδαισθήσεών τους, τρομάζουν, απελπίζονται, ηττώνται…

Η γραφή του ιδιόμορφη αλλά συνάμα άμεση, απλή και κατανοητή, που μπλέκει τον αναγνώστη σε ένα περίπλοκο ιστό που μοιάζει δύσκολο να ξεφύγει.

Πεθαίνει σε κλινικὴ του Μιλάνου στις 28 Ιανουαρίου του 1972.

Χαρακτηρίστηκε ως ο Ιταλός Κάφκα, αν και η προσωπική μου άποψη είναι ότι υπήρξε εξίσου μεγάλος  αν όχι μεγαλύτερος, παρότι όχι ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας σε σχέση με τον Τσέχο συνάδελφό του.

Κυκλοφορούν σε ελληνική έκδοση:

Η έρημος των Ταρτάρων ΑΣΤΑΡΤΗ

Οι επτά αγγελιοφόροι ΑΣΤΑΡΤΗ

Ένας έρωτας   ΑΣΤΑΡΤΗ

Η περίφημη εισβολή των αρκούδων στην Σικελία (Παιδικό, ΑΣΤΑΡΤΗ)

 

Άντυ

Όταν εγώ μεγάλωνα, χρονολογίες όπως το 2001 ή το 2016 είχαν κάτι το μαγικό και συγγραφείς όπως ο Arthur Clark και σκηνοθέτες όπως ο Stanley Kubrick ονειρεύονταν διαστημικές οδύσσειες με πολιτείες ολόκληρες στη σελήνη και διαγαλαξιακά ταξίδια. Αυτό, όταν μεγάλωνα εγώ. Σήμερα όχι απλά έχουμε περάσει το 2001 και το 2016 αλλά …ούτε βάσεις στη σελήνη φτιάχτηκαν ούτε διαγαλαξιακά ταξίδια έγιναν. Όχι ότι για καλό ή για κακό η ανθρωπότητα δεν έχει προχωρήσει, σε μερικά θέματα μάλιστα έχει κάνει άλματα που ούτε η επιστημονική φαντασία μπορούσε να φανταστεί, απλά δεν προχώρησε εκεί που την ήθελε η φαντασία η δικιά μας. Αλλά συγγραφείς και σκηνοθέτες συνέχισαν να γράφουν και να σκηνοθετούν για ένα μέλλον διαφορετικό.

Τα τελευταία χρόνια όμως έχουμε και μόδα στο είδος, αυτή ενός μέλλοντος δυστοπικού, αυτοκαταστροφικό, στα όρια του τέλους. Εκεί που η ανθρώπινη ζωή χάνεται και …ζόμπι έρχονται. Είναι σαν η ανθρωπότητα να ζει την κρίση της μέσης ηλικίας και έχει αρχίσει να φαντάζεται το τέλος της. Η ιστορία της Jennie Melamed: Gather the Daughters (Μάζεψε τις κόρες) είναι όλο αυτό και κάτι άλλο ακόμα. Μια ευκαιρία για αναφορές στη σύγχρονη κοινωνία που σίγουρα απασχολούν μια νέα γυναίκα όπως η Melamed σε μια κοινωνία που ακόμα παλεύει για ισότητα.

biblio_17_0035.gifΣτην αρχή είναι όλα τα κλισέ που έχουν αυτές οι ιστορίες. Ιοί και φυσικές καταστροφές, συν υπόνοιες για πόλεμο, καταστρέφουν το περιβάλλον και οδηγούν στο κοινωνικό χάος. Μια μικρή ομάδα λοιπόν από ανθρώπους εγκαταλείπει τον κόσμο που είναι σε απόλυτη παρακμή και δραπετεύει σε ένα απρόσιτο νησί στη μέση του ωκεανού μακρυά από όσα φθείρουν αξίες και ηθικές, κατά την γνώμη τους πάντα. Έτσι μετά από λίγα χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικροκοινωνία με τους δικούς της κανόνες που δυστυχώς έχει όλα τα στοιχεία του μισογυνισμού και των διακρίσεων. Μέχρι εδώ το έργο το έχουμε ξαναδεί και μάλιστα τελευταία το βλέπουμε και στην τηλεόραση. Εδώ όμως ξεκινάει το άλλο που έχει να προσφέρει η Melamed.

Στο νησί κάθε καλοκαίρι και για μια μικρή περίοδο όλα τα παιδιά και ειδικά τα κορίτσια είναι ελεύθερα να κάνουν ότι θέλουν. Μιλάμε ειδικά για τα κορίτσια που συνήθως αντιμετωπίζονται σαν πέμπτης κατηγορίας πολίτες, σκλάβοι και μόνο για να καθαρίζουν, να μαγειρεύουν, και όταν έρθει η ώρα τους να κάνουν παιδιά. Ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά και η Αμάντα που έχει μείνει και έγκυος και πιστεύει ότι το παιδί που θα γεννήσει θα είναι κορίτσι, άρα δεν θέλει το παιδί της να ζήσει την δικιά της μοίρα. Κι κάπου εκεί ξεκινάει το στήσιμο της επανάστασης, η δράση και ο τρόμος.

Το Gather the Daughters είναι το παρθενικό βιβλίο της Jennie Melamed και έχει όλα τα στοιχεία που υπόσχονται ότι η Melamed έχει μέλλον στη γραφή, ακόμα και πέρα από το συγκεκριμένο στυλ που διαλέξει για την είσοδό της στο χώρο των βιβλίων. Αυτό που άρεσε τουλάχιστον σε μένα ήταν η έλλειψη λυρικών και “ρομαντικών” σκηνών που συνήθως υπάρχουν χωρίς ιδιαίτερο λόγο στα βιβλία του είδους, σαν «παρηγοριά» ότι εντάξει χανόμαστε αλλά …αλλά το ρομάντζο δεν έχει πεθάνει. Η γραφή της Melamed είναι πολύ προσεκτική και περιγράφει με πολύ ωμότητα κάτι που είναι ωμό και άσχημο.

Από τα βιβλία που άξιζαν το χρόνο που διέθεσα να το διαβάσω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατάφερε να με κάνει φίλο στο είδος.

Το βιβλίο εκδόθηκε στις 25 Ιουλίου 2017 από τον εκδοτικό οίκο: Little, Brown and Company και από ότι είδα κυκλοφορεί σε κάθε μορφή.

Τελικά και όπως είναι πολύ φυσιολογικό η επιτυχία που συνόδευσε το “Κορίτσι στο τραίνο” έκανε το είδος σχολή και εμφανίστηκαν αρκετοί φιλόδοξοι συγγραφείς που θέλουν να μοιραστούν ακόμα και την οικονομική επιτυχία του συγκεκριμένου βιβλίου. Με αυτή την εισαγωγή δεν θέλω να πω ότι ο Michael Robotham έγραψε το καινούργιο του βιβλίο με αυτόν τον σκοπό, άλλωστε έχει αποδείξει στο παρελθόν με τα Watching You, Life or Death και Close Your Eyes ότι αυτό είναι το στιλ του, αλλά δεν παύει η συγκυρία έκδοσης και το στιλ να σου δείχνουν το “Κορίτσι στο τραίνο”.

Το βίβλο του Robotham The Secrets She Keeps χωρίζεται σε δυο μέρη (όπως ακριβώς το Κορίτσι στο τραίνο) όπου στο πρώτο ο αναγνώστης γνωρίζει τις δυο πρωταγωνίστριες και μέρος από τα μυστικά τους. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε τη φτωχή πλην τίμια Αγκάθα που παρ’ όλες τις προσωπικές της ικανότητες δουλεύει σε σουπερμάρκετ έχοντας πίσω της ένα δράμα που συμπεριλαμβάνει ένα παιδί που δόθηκε για υιοθεσία, και την αστή Μενγκ που είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η Αγκάθα.

biblio_17_0034.gifΣύζυγος με καλή δουλειά, δυο παιδιά και περιμένοντας το τρίτο η Μενγκ κουβαλάει το δικό της μυστικό που θα μπορούσε να δημιουργήσει και προβλήματα στο γάμο της μιας και κάποια στιγμή – όταν περίπου υπολογίζεται ότι άρχισε η εγκυμοσύνη – είχε μια εξωσυζυγική σχέση που αφήνει πολλές σκιές στο τι πρόκειται να συμβεί και στο άμεσο μέλλον με την γέννηση του παιδιού. Αυτό στο πρώτο μέρος του βιβλίου που κυλάει αργά και ο αναγνώστης προσπαθεί να διαβάσει αυτά που δεν λέγονται ή αυτά που είναι κρυμμένα σε αυτά που δεν λένε στις συζητήσεις τους οι δυο πρωταγωνίστριες. Άλλωστε το βιβλίο στο εξώφυλλο χαρακτηρίζεται σαν ψυχολογικό θρίλερ οπότε περιμένεις κάπου να πεταχτεί κάτι που δεν το περιμένεις.

Μέσα σε όλα αυτά αρχίζεις να διακρίνεις και τις προσωπικές επιθυμίες της Αγκάθα που μετά την απώλεια του πρώτου παιδιού της θέλει να ζήσει την μητρότητα και αυτή τη φορά να είναι αυτή που θα κάνει τις επιλογές. Έτσι αργά και σταθερά πλησιάζουμε στο δεύτερο μέρος του βιβλίου που όπως γίνεται και με τους Ρωμαίους στον Αστερίξ, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι σου. Τα πάντα συμβαίνουν ξαφνικά και ταυτόχρονα. Όλα τα μυστικά αποκαλύπτονται αφήνοντας χώρο και για πολλά καινούργια και βέβααα οι προσωπικές ψυχολογικές ανησυχίες των δυο γυναικών γίνονται ένας συνεχόμενος τρόμος που δεν σου επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο κάτω μέχρι να το τελειώσεις.

Πολύ ειλικρινά τώρα, το Watching You του Robotham που αν δεν κάνω λάθος είχε κυκλοφορήσει κάποια στιγμή το 2013 ήταν καλό. Τα επόμενα δεν είχα την ευκαιρία να τα διαβάσω αλλά παράλληλα δεν είναι πολύς καιρός που διάβασα το “Κορίτσι στο τραίνο”, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν σαν να έψαχνα τις ομοιότητες. Και το κακό είναι ότι τις έβρισκα. Ίσως αν είχε περάσει λίγος καιρός ακόμα να το είχα δει με ένα διαφορετικό μάτι, αλλά αυτή τη στιγμή …δεν ενθουσιάστηκα.

Φαντάζομαι όμως ότι θα αρέσει στους φίλους του στιλ που ο Robotham πραγματικά υπηρετεί. Ίσως κάτι ακόμα που δεν με κράτησε να ήταν η υπερβολή που βρήκα μερικές φόρες στις περιγραφές περί …μητρικού φίλτρου που ο συγγραφέας αφιέρωσε μεγάλο μέρος του πονήματός του και δεν είναι καν …μητέρα.

Ίσως όμως το βιβλίο να κυκλοφόρησε και την κατάλληλη εποχή, δεν το κάνω συχνά και έχω τις προσωπικές μου ενστάσεις για τις κατηγοριοποιήσεις και ειδικά την συγκεκριμένη αλλά ίσως αυτό να είναι ένα κατάλληλο βιβλίο ….παραλίας. Ένα καλοκαιρινό βιβλίο.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου 2017, είναι εκδόσεις Scribner και από ότι είδα κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική μορφή.

 

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά διαβάζουμε για τις περιπτώσεις κοριτσιών που αρπάχθηκαν σε τρυφερή ηλικία και έμειναν φυλακισμένες ψυχασθενών, όχι μόνο για χρόνια αλλά για δεκαετίες. Είχαμε την περίπτωση στην Αυστρία, είχαμε την άλλη στην Ολλανδία και μετά αρκετές στις ΗΠΑ. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τσουνάμι από βιβλία για το θέμα με πρώτους «συγγραφείς» τους ψυχολόγους και τους αναλυτές. Ακολούθησαν τα ίδια τα θύματα, οι πιο δικαιολογημένοι από όλους να γράψουν βιβλία και μάλιστα για πολλούς λόγους συν τους οικονομικούς και όπως ήταν φυσικό μετά ήρθαν οι συγγραφείς βιβλίων μυστηρίου, θρίλερ και φυσικά τρόμου.

Τα τελευταία δυο χρόνια διάβασα ένα-δυο από αυτά τα θρίλερ αλλά κανένα δεν με εντυπωσίασε. Για να πω την αλήθεια πιο τρομακτικό μου φάνηκε το βιβλίο αφήγηση της κοπέλας από την Ολλανδία παρά όλα τα υπόλοιπα που πολλές φορές η φαντασία τους υπερέβαλε και ξεχνούσαν ότι η πραγματικότητα τις περισσότερες φόρες είναι πολύ πιο τρομακτική από οποιοδήποτε θρίλερ.

biblio_17_0033.gifΗ Karen Dionne όμως, στο βιβλίο της με τον τίτλο που θυμίζει Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: The Marsh King’s Daughter (Η κόρη του βασιλιά του έλους), ξεκινάει λίγο διαφορετικά. Αντί για το θύμα, το κορίτσι που αρπάχτηκε, βιάστηκε και βασανίστηκε για χρόνια και στο τέλος απόκτησε και παιδί από τον απαγωγέα βασανιστή της. Η Dionne πιάνει αυτό ακριβώς το παιδί, το δημιούργημα αυτής της εκτός ορίων σχέσης, το κορίτσι για το οποίο η έννοια πατέρας ήταν αυτός ακριβώς που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια.

Η Helena Pelletier, η ηρωίδα του βιβλίου της Karen Dionne είναι σύζυγος και μητέρα σε ένα μικρό απομονωμένο αμερικανικό χωριό στην κυριολεξία χαμένο από τον χάρτη και στη μέση ενός περιβάλλοντος που έχει από ερήμους μέχρι δάση. Η Helena όχι μόνο δείχνει να ξέρει το δάσος αλλά αποδεικνύεται τέλεια κυνηγός και ιχνηλάτης συν ότι για να βγάλει κάποια λεφτά, φτιάχνει μαρμελάδες από άγρια φρούτα που μόνο εκείνη από ότι φαίνεται μπορεί να βρει στο δάσος με τα περίεργα ταλέντα της. Αυτό όμως που ποτέ δεν λέει η Helena είναι ότι όλα αυτά τα έμαθε από τον …πάτερα της. Ναι, αυτόν που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια και τώρα βρίσκεται στη φυλακή με μια πολύ βαριά ποινή.

Το νέο στην ιστορία που αλλάζει και όλη την πλοκή είναι ότι αυτός ο πατέρας που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια τα κατάφερε να δραπετεύσει από την φυλακή δολοφονώντας έναν φύλακα. Φυσικά η αστυνομία επικοινωνεί μαζί της και φυσικά την ενημερώνει για τις υποψίες τους για το πού βρίσκεται ο ψυχοπαθής «πατέρας» της, αλλά η Helena ξέρει καλύτερα. Ξέρει καλύτερα ότι ο «πατέρας» της έχει ξεκινήσει για να την βρει, ξέρει καλύτερα ότι όταν την βρει κινδυνεύει όλη η οικογένειά της και τέλος ξέρει καλύτερα ότι είναι η μόνη που μπορεί να τον σταματήσει. Έτσι ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου που η Helena πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα αυτά που της έμαθε ο “πατέρας” της για να τον πιάσει και να δώσει ένα οριστικό τέλος στον τρόμο και τα μυστικά.

Η Karen Dionne παίζει συχνά στο βιβλίο της με τον χρόνο, συχνά η ηρωίδα ταξιδεύει στο παρελθόν, την εποχή που ήταν φυλακισμένη με την μητέρα της από αυτόν τον άντρα σε ένα ξυλόσπιτο στο δάσος, τις στιγμές απομόνωσης και τρόμου που έζησε σαν παιδί κι όλα αυτά ξαναζώντας την ίδια απομόνωση και τον ίδιο τρόμο στο ίδιο ακριβώς δάσος που τώρα έχει καταφύγει ο δραπέτης ψυχασθενής «πατέρας» της. Διαβάζοντας το The Marsh King’s Daughter και έχοντας ήδη διαβάσει αρκετές μαρτυρίες από κοπέλες που περάσαν τα ίδια στα χέρια ψυχασθενών πρέπει να παραδεχτώ ότι η έρευνα της Dionne σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ εκτεταμένη και ακόμα και σημεία που μένουν ομιχλώδη είναι μέσα στα όρια αυτού που συμβαίνει με τα πραγματικά θύματα.

Άλλο ένα βιβλίο για τις διακοπές, με πολύ ένταση και καλές δόσεις τρόμου, αρκεί αυτές οι διακοπές να μην είναι σε …δάσος!

Το βιβλίο The Marsh King’s Daughter της Karen Dionne θεωρείται ψυχολογικό θρίλερ και είναι εκδόσεις: G.P. Putnam’s Sons. Κυκλοφορεί ήδη σε όλες του τις μορφές, έντυπο και ηλεκτρονικό και εκδόθηκε στις 13 Ιουνίου 2017.