Posts Tagged ‘Ovi Greece’

Όταν εγώ μεγάλωνα, χρονολογίες όπως το 2001 ή το 2016 είχαν κάτι το μαγικό και συγγραφείς όπως ο Arthur Clark και σκηνοθέτες όπως ο Stanley Kubrick ονειρεύονταν διαστημικές οδύσσειες με πολιτείες ολόκληρες στη σελήνη και διαγαλαξιακά ταξίδια. Αυτό, όταν μεγάλωνα εγώ. Σήμερα όχι απλά έχουμε περάσει το 2001 και το 2016 αλλά …ούτε βάσεις στη σελήνη φτιάχτηκαν ούτε διαγαλαξιακά ταξίδια έγιναν. Όχι ότι για καλό ή για κακό η ανθρωπότητα δεν έχει προχωρήσει, σε μερικά θέματα μάλιστα έχει κάνει άλματα που ούτε η επιστημονική φαντασία μπορούσε να φανταστεί, απλά δεν προχώρησε εκεί που την ήθελε η φαντασία η δικιά μας. Αλλά συγγραφείς και σκηνοθέτες συνέχισαν να γράφουν και να σκηνοθετούν για ένα μέλλον διαφορετικό.

Τα τελευταία χρόνια όμως έχουμε και μόδα στο είδος, αυτή ενός μέλλοντος δυστοπικού, αυτοκαταστροφικό, στα όρια του τέλους. Εκεί που η ανθρώπινη ζωή χάνεται και …ζόμπι έρχονται. Είναι σαν η ανθρωπότητα να ζει την κρίση της μέσης ηλικίας και έχει αρχίσει να φαντάζεται το τέλος της. Η ιστορία της Jennie Melamed: Gather the Daughters (Μάζεψε τις κόρες) είναι όλο αυτό και κάτι άλλο ακόμα. Μια ευκαιρία για αναφορές στη σύγχρονη κοινωνία που σίγουρα απασχολούν μια νέα γυναίκα όπως η Melamed σε μια κοινωνία που ακόμα παλεύει για ισότητα.

biblio_17_0035.gifΣτην αρχή είναι όλα τα κλισέ που έχουν αυτές οι ιστορίες. Ιοί και φυσικές καταστροφές, συν υπόνοιες για πόλεμο, καταστρέφουν το περιβάλλον και οδηγούν στο κοινωνικό χάος. Μια μικρή ομάδα λοιπόν από ανθρώπους εγκαταλείπει τον κόσμο που είναι σε απόλυτη παρακμή και δραπετεύει σε ένα απρόσιτο νησί στη μέση του ωκεανού μακρυά από όσα φθείρουν αξίες και ηθικές, κατά την γνώμη τους πάντα. Έτσι μετά από λίγα χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικροκοινωνία με τους δικούς της κανόνες που δυστυχώς έχει όλα τα στοιχεία του μισογυνισμού και των διακρίσεων. Μέχρι εδώ το έργο το έχουμε ξαναδεί και μάλιστα τελευταία το βλέπουμε και στην τηλεόραση. Εδώ όμως ξεκινάει το άλλο που έχει να προσφέρει η Melamed.

Στο νησί κάθε καλοκαίρι και για μια μικρή περίοδο όλα τα παιδιά και ειδικά τα κορίτσια είναι ελεύθερα να κάνουν ότι θέλουν. Μιλάμε ειδικά για τα κορίτσια που συνήθως αντιμετωπίζονται σαν πέμπτης κατηγορίας πολίτες, σκλάβοι και μόνο για να καθαρίζουν, να μαγειρεύουν, και όταν έρθει η ώρα τους να κάνουν παιδιά. Ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά και η Αμάντα που έχει μείνει και έγκυος και πιστεύει ότι το παιδί που θα γεννήσει θα είναι κορίτσι, άρα δεν θέλει το παιδί της να ζήσει την δικιά της μοίρα. Κι κάπου εκεί ξεκινάει το στήσιμο της επανάστασης, η δράση και ο τρόμος.

Το Gather the Daughters είναι το παρθενικό βιβλίο της Jennie Melamed και έχει όλα τα στοιχεία που υπόσχονται ότι η Melamed έχει μέλλον στη γραφή, ακόμα και πέρα από το συγκεκριμένο στυλ που διαλέξει για την είσοδό της στο χώρο των βιβλίων. Αυτό που άρεσε τουλάχιστον σε μένα ήταν η έλλειψη λυρικών και “ρομαντικών” σκηνών που συνήθως υπάρχουν χωρίς ιδιαίτερο λόγο στα βιβλία του είδους, σαν «παρηγοριά» ότι εντάξει χανόμαστε αλλά …αλλά το ρομάντζο δεν έχει πεθάνει. Η γραφή της Melamed είναι πολύ προσεκτική και περιγράφει με πολύ ωμότητα κάτι που είναι ωμό και άσχημο.

Από τα βιβλία που άξιζαν το χρόνο που διέθεσα να το διαβάσω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατάφερε να με κάνει φίλο στο είδος.

Το βιβλίο εκδόθηκε στις 25 Ιουλίου 2017 από τον εκδοτικό οίκο: Little, Brown and Company και από ότι είδα κυκλοφορεί σε κάθε μορφή.

Τελικά και όπως είναι πολύ φυσιολογικό η επιτυχία που συνόδευσε το “Κορίτσι στο τραίνο” έκανε το είδος σχολή και εμφανίστηκαν αρκετοί φιλόδοξοι συγγραφείς που θέλουν να μοιραστούν ακόμα και την οικονομική επιτυχία του συγκεκριμένου βιβλίου. Με αυτή την εισαγωγή δεν θέλω να πω ότι ο Michael Robotham έγραψε το καινούργιο του βιβλίο με αυτόν τον σκοπό, άλλωστε έχει αποδείξει στο παρελθόν με τα Watching You, Life or Death και Close Your Eyes ότι αυτό είναι το στιλ του, αλλά δεν παύει η συγκυρία έκδοσης και το στιλ να σου δείχνουν το “Κορίτσι στο τραίνο”.

Το βίβλο του Robotham The Secrets She Keeps χωρίζεται σε δυο μέρη (όπως ακριβώς το Κορίτσι στο τραίνο) όπου στο πρώτο ο αναγνώστης γνωρίζει τις δυο πρωταγωνίστριες και μέρος από τα μυστικά τους. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε τη φτωχή πλην τίμια Αγκάθα που παρ’ όλες τις προσωπικές της ικανότητες δουλεύει σε σουπερμάρκετ έχοντας πίσω της ένα δράμα που συμπεριλαμβάνει ένα παιδί που δόθηκε για υιοθεσία, και την αστή Μενγκ που είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η Αγκάθα.

biblio_17_0034.gifΣύζυγος με καλή δουλειά, δυο παιδιά και περιμένοντας το τρίτο η Μενγκ κουβαλάει το δικό της μυστικό που θα μπορούσε να δημιουργήσει και προβλήματα στο γάμο της μιας και κάποια στιγμή – όταν περίπου υπολογίζεται ότι άρχισε η εγκυμοσύνη – είχε μια εξωσυζυγική σχέση που αφήνει πολλές σκιές στο τι πρόκειται να συμβεί και στο άμεσο μέλλον με την γέννηση του παιδιού. Αυτό στο πρώτο μέρος του βιβλίου που κυλάει αργά και ο αναγνώστης προσπαθεί να διαβάσει αυτά που δεν λέγονται ή αυτά που είναι κρυμμένα σε αυτά που δεν λένε στις συζητήσεις τους οι δυο πρωταγωνίστριες. Άλλωστε το βιβλίο στο εξώφυλλο χαρακτηρίζεται σαν ψυχολογικό θρίλερ οπότε περιμένεις κάπου να πεταχτεί κάτι που δεν το περιμένεις.

Μέσα σε όλα αυτά αρχίζεις να διακρίνεις και τις προσωπικές επιθυμίες της Αγκάθα που μετά την απώλεια του πρώτου παιδιού της θέλει να ζήσει την μητρότητα και αυτή τη φορά να είναι αυτή που θα κάνει τις επιλογές. Έτσι αργά και σταθερά πλησιάζουμε στο δεύτερο μέρος του βιβλίου που όπως γίνεται και με τους Ρωμαίους στον Αστερίξ, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι σου. Τα πάντα συμβαίνουν ξαφνικά και ταυτόχρονα. Όλα τα μυστικά αποκαλύπτονται αφήνοντας χώρο και για πολλά καινούργια και βέβααα οι προσωπικές ψυχολογικές ανησυχίες των δυο γυναικών γίνονται ένας συνεχόμενος τρόμος που δεν σου επιτρέπει να αφήσεις το βιβλίο κάτω μέχρι να το τελειώσεις.

Πολύ ειλικρινά τώρα, το Watching You του Robotham που αν δεν κάνω λάθος είχε κυκλοφορήσει κάποια στιγμή το 2013 ήταν καλό. Τα επόμενα δεν είχα την ευκαιρία να τα διαβάσω αλλά παράλληλα δεν είναι πολύς καιρός που διάβασα το “Κορίτσι στο τραίνο”, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν σαν να έψαχνα τις ομοιότητες. Και το κακό είναι ότι τις έβρισκα. Ίσως αν είχε περάσει λίγος καιρός ακόμα να το είχα δει με ένα διαφορετικό μάτι, αλλά αυτή τη στιγμή …δεν ενθουσιάστηκα.

Φαντάζομαι όμως ότι θα αρέσει στους φίλους του στιλ που ο Robotham πραγματικά υπηρετεί. Ίσως κάτι ακόμα που δεν με κράτησε να ήταν η υπερβολή που βρήκα μερικές φόρες στις περιγραφές περί …μητρικού φίλτρου που ο συγγραφέας αφιέρωσε μεγάλο μέρος του πονήματός του και δεν είναι καν …μητέρα.

Ίσως όμως το βιβλίο να κυκλοφόρησε και την κατάλληλη εποχή, δεν το κάνω συχνά και έχω τις προσωπικές μου ενστάσεις για τις κατηγοριοποιήσεις και ειδικά την συγκεκριμένη αλλά ίσως αυτό να είναι ένα κατάλληλο βιβλίο ….παραλίας. Ένα καλοκαιρινό βιβλίο.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου 2017, είναι εκδόσεις Scribner και από ότι είδα κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική μορφή.

 

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά διαβάζουμε για τις περιπτώσεις κοριτσιών που αρπάχθηκαν σε τρυφερή ηλικία και έμειναν φυλακισμένες ψυχασθενών, όχι μόνο για χρόνια αλλά για δεκαετίες. Είχαμε την περίπτωση στην Αυστρία, είχαμε την άλλη στην Ολλανδία και μετά αρκετές στις ΗΠΑ. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τσουνάμι από βιβλία για το θέμα με πρώτους «συγγραφείς» τους ψυχολόγους και τους αναλυτές. Ακολούθησαν τα ίδια τα θύματα, οι πιο δικαιολογημένοι από όλους να γράψουν βιβλία και μάλιστα για πολλούς λόγους συν τους οικονομικούς και όπως ήταν φυσικό μετά ήρθαν οι συγγραφείς βιβλίων μυστηρίου, θρίλερ και φυσικά τρόμου.

Τα τελευταία δυο χρόνια διάβασα ένα-δυο από αυτά τα θρίλερ αλλά κανένα δεν με εντυπωσίασε. Για να πω την αλήθεια πιο τρομακτικό μου φάνηκε το βιβλίο αφήγηση της κοπέλας από την Ολλανδία παρά όλα τα υπόλοιπα που πολλές φορές η φαντασία τους υπερέβαλε και ξεχνούσαν ότι η πραγματικότητα τις περισσότερες φόρες είναι πολύ πιο τρομακτική από οποιοδήποτε θρίλερ.

biblio_17_0033.gifΗ Karen Dionne όμως, στο βιβλίο της με τον τίτλο που θυμίζει Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: The Marsh King’s Daughter (Η κόρη του βασιλιά του έλους), ξεκινάει λίγο διαφορετικά. Αντί για το θύμα, το κορίτσι που αρπάχτηκε, βιάστηκε και βασανίστηκε για χρόνια και στο τέλος απόκτησε και παιδί από τον απαγωγέα βασανιστή της. Η Dionne πιάνει αυτό ακριβώς το παιδί, το δημιούργημα αυτής της εκτός ορίων σχέσης, το κορίτσι για το οποίο η έννοια πατέρας ήταν αυτός ακριβώς που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια.

Η Helena Pelletier, η ηρωίδα του βιβλίου της Karen Dionne είναι σύζυγος και μητέρα σε ένα μικρό απομονωμένο αμερικανικό χωριό στην κυριολεξία χαμένο από τον χάρτη και στη μέση ενός περιβάλλοντος που έχει από ερήμους μέχρι δάση. Η Helena όχι μόνο δείχνει να ξέρει το δάσος αλλά αποδεικνύεται τέλεια κυνηγός και ιχνηλάτης συν ότι για να βγάλει κάποια λεφτά, φτιάχνει μαρμελάδες από άγρια φρούτα που μόνο εκείνη από ότι φαίνεται μπορεί να βρει στο δάσος με τα περίεργα ταλέντα της. Αυτό όμως που ποτέ δεν λέει η Helena είναι ότι όλα αυτά τα έμαθε από τον …πάτερα της. Ναι, αυτόν που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια και τώρα βρίσκεται στη φυλακή με μια πολύ βαριά ποινή.

Το νέο στην ιστορία που αλλάζει και όλη την πλοκή είναι ότι αυτός ο πατέρας που άρπαξε, βίασε και βασάνιζε την μητέρα της για χρόνια τα κατάφερε να δραπετεύσει από την φυλακή δολοφονώντας έναν φύλακα. Φυσικά η αστυνομία επικοινωνεί μαζί της και φυσικά την ενημερώνει για τις υποψίες τους για το πού βρίσκεται ο ψυχοπαθής «πατέρας» της, αλλά η Helena ξέρει καλύτερα. Ξέρει καλύτερα ότι ο «πατέρας» της έχει ξεκινήσει για να την βρει, ξέρει καλύτερα ότι όταν την βρει κινδυνεύει όλη η οικογένειά της και τέλος ξέρει καλύτερα ότι είναι η μόνη που μπορεί να τον σταματήσει. Έτσι ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου που η Helena πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα αυτά που της έμαθε ο “πατέρας” της για να τον πιάσει και να δώσει ένα οριστικό τέλος στον τρόμο και τα μυστικά.

Η Karen Dionne παίζει συχνά στο βιβλίο της με τον χρόνο, συχνά η ηρωίδα ταξιδεύει στο παρελθόν, την εποχή που ήταν φυλακισμένη με την μητέρα της από αυτόν τον άντρα σε ένα ξυλόσπιτο στο δάσος, τις στιγμές απομόνωσης και τρόμου που έζησε σαν παιδί κι όλα αυτά ξαναζώντας την ίδια απομόνωση και τον ίδιο τρόμο στο ίδιο ακριβώς δάσος που τώρα έχει καταφύγει ο δραπέτης ψυχασθενής «πατέρας» της. Διαβάζοντας το The Marsh King’s Daughter και έχοντας ήδη διαβάσει αρκετές μαρτυρίες από κοπέλες που περάσαν τα ίδια στα χέρια ψυχασθενών πρέπει να παραδεχτώ ότι η έρευνα της Dionne σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ εκτεταμένη και ακόμα και σημεία που μένουν ομιχλώδη είναι μέσα στα όρια αυτού που συμβαίνει με τα πραγματικά θύματα.

Άλλο ένα βιβλίο για τις διακοπές, με πολύ ένταση και καλές δόσεις τρόμου, αρκεί αυτές οι διακοπές να μην είναι σε …δάσος!

Το βιβλίο The Marsh King’s Daughter της Karen Dionne θεωρείται ψυχολογικό θρίλερ και είναι εκδόσεις: G.P. Putnam’s Sons. Κυκλοφορεί ήδη σε όλες του τις μορφές, έντυπο και ηλεκτρονικό και εκδόθηκε στις 13 Ιουνίου 2017.

 

Η Jennifer Kitses είναι η ευχάριστη έκπληξη αυτού του καλοκαιριού στον κόσμο του βιβλίου με την παρθενική της νουβέλα, Small Hours (σε παράφραση: Πριν το Ξημέρωμα). Ένα μυθιστόρημα που δεν χάνεται στα σύγχρονα κλισέ Αμερικάνων συγγραφέων που θέλουν τα πάντα να εξελίσσονται είτε σε σπίτια νεόπλουτων Καλιφορνέζων ή σε διαμερίσματα κουτιά μίζερων Νεοϋορκέζων.

Και όχι μόνο δεν ακολουθεί αυτά τα κλισέ, αλλά η Kitses πάει κι ένα βήμα πιο πέρα παρουσιάζοντας στην παρθενική της νουβέλα μια οικογένεια στη σημερινή αμερικανική κοινωνία με τα σημερινά κοινωνικά δεδομένα και τα πολύ συγκεκριμένα οικονομικά προβλήματα. Οι «παλιές, καλές ημέρες» που τόσο συχνά αναφέρουν και αναπολούν οι Αμερικάνοι, ακόμα και στα μυθιστορήματά τους, δεν υπάρχουν πια. Αυτό που υπάρχει τώρα είναι ανεργία, είναι ο φόβος να μείνεις χωρίς ιατρική κάλυψη ή συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, είναι το να μην σου φτάνουν τα λεφτά.

biblio_17_0032.gifΑυτή είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει εδώ και μια δεκαετία περίπου όλη η δύση και ειδικά μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, στις αρχές του 21ου αιώνα. Σήμερα το φάντασμα της ανεργίας δεν βασανίζει μόνο τους ανειδίκευτους, τους νέους ή αυτούς που κάνουν εποχιακές δουλειές, σήμερα η ανεργία έχει χτυπήσει σχεδόν όλους τους εργαζομένους ακόμα και εκείνους που πριν από μια εικοσαετία θεωρούντο ότι έχουν «καλή» δουλειά. Το παράξενο με αυτό το θέμα είναι ότι σε μια περίεργη κατάσταση άρνησης, οι περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς το αποφεύγουν. Για να πω την αλήθεια το βιβλίο της Kitses είναι από τα λίγα που το κάνουν κεντρικό τους θέμα και βέβαια είναι ένα από αυτά τα βιβλία που οι χαρακτήρες ζουν παντού γύρω σας, πιθανώς στον στενό σας κύκλο ή ακόμα και στην οικογένειά σας.

Η Helen και ο Tom είναι από αυτούς με τις καλές δουλειές και καριέρα. Είναι στα σαράντα τους και μια περίοδο που έχουν αρχίσει να απολαμβάνουν τους καρπούς ετών σκληρής δουλειάς σε ανταγωνιστικά περιβάλλοντα. Ήσυχη ζωή με μόνο μελανό σημείο ότι δεν έχουν παιδιά και αυτό όχι γιατί δεν προσπάθησαν. Και ξαφνικά, στα σαράντα τους, τη στιγμή που οι καριέρες τους έχουν σταθεροποιηθεί και μόνο άνοδος συνοδευμένη με χρηματικές αυξήσεις μένει, η Helen μένει έγκυος και μάλιστα με δίδυμα. Στο ενθουσιασμό του ότι ξαφνικά νιώθουν η ζωή τους όχι να αλλάζει αλλά επιτέλους να αποκτάει ένα πολύ προσωπικό νόημα, αποφασίζουν να προχωρήσουν σε μια σειρά αλλαγές με κύριο σκοπό η Helen να πάψει να δουλεύει και να αφιερωθεί στα παιδιά.

Αυτές οι αλλαγές συμπεριλαμβάνουν ακόμα και την μετακόμιση από την πόλη στα προάστια ή το εικονικό τέλος της επαγγελματικής καριέρας για την Helen μιας και καταφέρνει να συμφωνήσει με τον εργοδότη της να δουλεύει από το σπίτι. Και κάπου εκεί αρχίζουν να συγκρούονται τα στερεότυπα της Helen και του Tom για το πώς θα έπρεπε να ζει μια οικογένεια με παιδιά στα προάστια. Ξαφνικά τα λεφτά δεν φτάνουν για το μικρο σπίτι στο λιβάδι που ονειρευόντουσαν και όταν το υπολόγιζαν στα χαρτιά, πριν ξεκινήσουν, ήταν πραγματοποιήσιμο, οι ανάγκες των παιδιών είναι πολύ διαφορετικές από αυτές που θα ήθελαν η Helen και ο Tom και φυσικά η μεν Helen έχει να αντιμετωπίσει μια τελείως διαφορετική αντιμετώπιση από την δουλειά της τώρα που δεν υπάρχει η προσωπική καθημερινή επικοινωνία στο γραφείο και ο Tom μια δουλειά πολύ ανταγωνιστική – δουλεύει για ΜΜΕ – όπου η δικαιολογία, άργησαν να ετοιμαστούν τα παιδιά για το σχολείο γι αυτό άργησα, δεν ισχύουν. Και βέβαια όλα αυτά με το φάντασμα της ανεργίας να έχει αρχίσει να υπάρχει στη ζωή τους με όλες τις επιπτώσεις που αυτό μπορεί να σημαίνει συν το γεγονός ότι τα προάστια δεν ήταν τόσο φιλόξενα όσο περιμένανε.

Όλα αυτά πιθανώς να ακούγονται κοινότυπα και δεν αμφιβάλω ότι για πολλούς είναι, αλλά όταν τα βλέπεις γραμμένα σε ένα βιβλίο, όταν παρακολουθεις την εξέλιξη αυτής της οικογένειας και πως αντιμετωπίζουν τα προβλήματα τους ή και τα λάθη τους, ανακαλύπτεις ή καλύτερα βλέπεις καλύτερα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. Όπως ομολόγησε και η ίδια η Jennifer Kitses σε συνέντευξή της, το βιβλίο έχει στοιχεία αυτοβιογραφικά μιας και η ίδια έμεινε στο σπίτι μετά την γέννηση των δυο παιδιών της και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν η Helen και ο Tom καθώς και οι λύσεις που δίνουν (σωστές ή λάθος, αδιάφορο) σε πολλές περιπτώσεις είναι αναφορά σε δικά της προβλήματα και λύσεις ή κάποιων από τον προσωπικό της κύκλο.

Το γεγονός ότι η ιστορία θα μπορούσε να είναι πραγματικότητα ακόμα και στο δικό σας σπίτι δεν σημαίνει ότι το Small Hours δεν είναι ένα βιβλίο που αξίζει να αποκτήσετε και να διαβάσετε. Απεναντίας, νομίζω ότι διαβάζοντας για την ζωή και τα προβλήματα της Helen και του Tom έχετε και την ευκαιρία να δείτε τα δικά σας προβλήματα, να τα αναγνωρίσετε ή ακόμα και να τα ανακαλύψετε μιας και η άρνηση για προβλήματα προσαρμογής σε ένα κόσμο οικονομικής ανασφάλειας χωρίς εξαιρέσεις, δεν περιορίζεται στους συγγραφείς άλλα υπάρχει καθημερινά σε όλους μας. Ένα καλό βιβλίο και η γραφή της Jennifer Kitses είναι ήρεμη σε μια γλώσσα πολύ καθημερινή και με γεγονότα χωρίς εξάρσεις.

Επίσης μου άρεσε ο τίτλος γιατί η αλήθεια είναι ότι όλες οι αγωνίες και όλα τα προβλήματα «εμφανίζονται» τις μικρές ώρες πριν τα ξημερώματα. Αυτό που με απογοήτευσε με το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι οτι παρόλο ότι αποφεύγει στερότυπα στη γραφή του και στο θέμα του, έχει ένα εξώφυλλο γεμάτο κλισέ σε σημείο που θα το χαρακτήριζα κακό. Μου θύμισε παιχνίδι για κομπιούτερ.

Αν και αντίθετος με τις κατηγοριοποιήσεις στιλ “καλοκαιρινά βιβλία”, το συγκεκριμένο είναι ένα καλό βιβλίο …παραλίας που δεν θα το ξεχάσετε όταν το τελειώσετε σε κάποιο βουναλάκι άμμου.

Το Small Hours της Jennifer Kitses είναι εκδόσεις Grand Central Publishing και εκδόθηκε στις 13 Ιουνίου 2017.

 

Ο Andrew Pyper κατάγεται από μια παραδοσιακή βορειοϊρλανδέζικη οικογένεια που μετανάστευσε στον Καναδά κουβαλώντας μαζί της όλες τις παραδόσεις και τους μύθους της κέλτικης Ιρλανδίας μαζί με μια πολύ ισχυρή δόση γοτθικού πεσιμισμού και μυστηρίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο νεότερος γιος της οικογένειας, γεννημένος στο Οντάριο του Καναδά, να κάνει σκοπό της ζωής του τη συγγραφή αυτών των μύθων και του γοτθικού περιβάλλοντος που τους περικλείει. Τώρα σε όλα αυτά προσθέστε αγωνία και μυστήριο και έχετε το The Only Child, (το μόνο παιδί) το τελευταίο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε.

biblio_17_0030.gifΤο The Only Child έχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα καλό θρίλερ συν ότι σε κρατάει άγρυπνο ένα δυο βράδια αφού το διαβάσεις κοιτάζοντας σκιές και προσπαθώντας να ξεχωρίσεις θορύβους μέσα στο σπίτι.

Χωρίς να θέλω να μαρτυρήσω τι συμβαίνει μιας και σε ένα θρίλερ όλες οι λεπτομέρειες έχουν την σημασία τους, η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ψυχιατρείο για σοβαρούς εγκληματίες, κεντρικό πρόσωπο και κυρίως αφηγητής είναι μια ψυχίατρος με πολύ ταραγμένη παιδική ηλικία και προβλήματα μνήμης από αυτή τηn περίοδο της ζωής της και βέβαια πολλά, πολύ ταραγμένα μυαλά και από τις δυο πλευρές των διαδρόμων. Με το δυο πλευρές εννοώ ασθενείς και εργαζομένους. Και φυσικά τον έναν, τον πολύ έναν ασθενή που ισχυρίζεται ότι είναι 200 χρονών και …. Αλλά μην σας πω τίποτα άλλο. Φτάνουν αυτά για να φανταστείτε τι σημαίνει θόρυβοι και σκιές στο σκοτάδι.

Θα σας εκπλήξω γιατί έχω δηλώσει πολλές φορές ότι δεν είμαι φαν του είδους, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε. Και μου άρεσε όχι μόνο γιατί πραγματικά έχει στιγμές που η αδρεναλίνη σου σαν αναγνώστης χτυπάει ταβάνι, όχι μόνο για την απόλυτη αληθοφάνεια ακόμα και των πιο τραβηγμένων στοιχείων αλλά και γιατί μέσα σε όλα υπάρχει και μια έντονη διάθεση ειρωνείας. Προσέξτε δεν είπα χιούμορ. Ειρωνείας, ο συγγραφέας ειρωνεύεται από την σύγχρονη κοινωνία μέχρι την σύγχρονη ψυχιατρική και την εγκληματολογία και όλα αυτά ενώ βυθίζεται όλο και περισσότερο σε δυο πολύ μπερδεμένα μυαλά.

Ένα καλό βιβλίο για καλοκαιρινές διακοπές αν και πολύ φοβάμαι ότι αφού το διαβάσετε θα δυσκολευτείτε να εμπιστευτείτε καινούργιες γνωριμίες.

Το βιβλίο του Andrew Pyper «The Only Child» κυκλοφόρησε στις 23 Μαΐου από τον εκδοτικό Simon & Schuster και φαντάζομαι σε όλες τις δυνατές μορφές.

Τελικά όσο ειρωνικό σε κάθε αρνητική του διάσταση κι αν ακούγεται, χρειάστηκε ένας Ντόναλντ Τραμπ για να καταλάβουμε τι συνέβαινε στο παρελθόν. Ήταν σαν να είμασταν τυφλοί και ξαφνικά κάποιος να μας άνοιξε τα μάτια. Και όσον αφορά την δημοκρατία πραγματικά είμασταν τυφλοί.

Όταν εκλέχτηκε ο Μπους, πραγματικά όλοι νιώσαμε ότι το τέλος πλησιάζει και όπου να ‘ναι ένας ανίκανος θεωρητικά πρόεδρος θα πάταγε το κουμπί που θα έφερνε το τέλος. Τελικά δεν είχαμε καταλάβει τίποτα μέχρι που ένας πραγματικά ανίκανος και στην ουσία επικίνδυνα ηλίθιος τύπος έγινε πρόεδρος της Αμερικής. Ίσως η μεγαλύτερη ιστορική ειρωνεία να είναι ότι συνειδητά ο Τζωρτζ Μπους άνοιξε τον δρόμο για τον πρώτο μαύρο Αμερικανό πρόεδρο. Και αυτό το έκανε από την αρχή της προεδρίας του ορίζοντας σαν υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ τον πρώτο μαύρο που υπουργοποιήθηκε στην ιστορία της χώρας, και σύμβουλό του σε θέματα άμυνας επίσης μια γυναίκα και μάλιστα μαύρη, η οποία και στη συνέχεια αντικατέστησε στο υπουργείο εξωτερικών τον Κόλιν Πάουελ.

biblio_17_0029.gifΌπως είναι φυσικό, για να φτάσει εκεί που έφτασε, στις εποχές που το κατάφερε, η Κοντολίζα Ράις, ούτε το συνηθισμένο κορίτσι μαύρης οικογένειας ήταν, ούτε η ίδια ακολούθησε την συνηθισμένη πορεία που ακολουθούν τα μαύρα κορίτσια στην υποβαθμισμένη θέση που έχουν στην αμερικανική κοινωνία. Απεναντίας επρόκειτο για το κορίτσι με τα γαλλικά του και το πιάνο του, χωρίς όμως – και αυτό προσέξτε το – να απομονωθεί από τον εξωτερικό κόσμο και να μην πάρει κι εκείνη μια γεύση από τον σύγχρονο αμερικανικό ρατσισμό, τις διακρίσεις και τις ανισότητες. Και παρόλο ότι μεγάλωσε σε ένα ρεπουμπλικανικό και αυστηρά χριστιανικό περιβάλλον που στην ουσία δημιούργησε μια «σιδηρά κυρία» ποτέ δεν ξέχασε και όταν πια βρέθηκε σε θέση εξουσίας παρ’όλη την συχνά πολιτικά ορθή στάση της έδωσε τις μάχες της για την ισότητα και το τέλος των διακρίσεων.

Πολύ πιο σοβαρό όμως είναι να σημειωθεί ότι όλα αυτά δεν τα είδε μεμονωμένα αλλά σαν ένα όλο που χαρακτηρίζει μια δημοκρατική κοινωνία. Δεν μπορείς να αποκαλείς μια χώρα δημοκρατική αν η κοινωνία της δεν είναι δημοκρατική κι αν υπάρχουν διακρίσεις ακόμα και σε ασήμαντα γεγονότα και θέματα. Αυτό ακριβώς ήταν όρος ζωής για την Κοντολίζα Ράις και αυτό ακριβώς είναι και το βασικό θέμα του βιβλίου της «Democracy: Stories from the Long Road to Freedom» (Δημοκρατία: ιστορίες από τον δύσκολο δρόμο προς την ελευθέρια) που μόλις κυκλοφόρησε.

Στο βιβλίο της η Ράις μιλάει σε πρώτο πρόσωπο όλα όσα έζησε στη πορεία της προς το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ, με ιδιαίτερη έμφαση στα όσα έζησε και είδε κατά την τελευταία περίοδο που ήταν υπουργός. Μέσα σε συχνές αναφορές σε ιστορικές προσωπικότητες, η Ράις αναφέρεται στη γνωριμία με Σεΐχηδες και βασιλιάδες αλλά και δικτάτορες και εγκληματίες που είχαν την περίοδο που ήταν υπουργός θέση εξουσίας. Το σημαντικό είναι ότι το σύγχρονο των εμπειριών της επιτρέπει στον αναγνώστη να αναγνωρίσει πολλές από αυτές τις προσωπικότητες με μερικές μάλιστα να συνεχίζουν να κυριαρχούν στις χώρες τους.

Η Ράις στο βιβλίο της δεν αποποιείται ουτε τις κοινωνικές της ρίζες αλλά ουτε και τις πραγματικές, συχνά ισορροπώντας ανάμεσά τους και βέβαια το βιβλίο είναι σαν χαστούκι στον σύγχρονο Καλιγούλα και στην ρατσιστική του αυλή που αυτή τη στιγμή εξουσιάζουν τις ΗΠΑ.

Το βιβλίο, για όσους τουλάχιστον ασχολούνται με την σύγχρονη πολιτική και τις εξελίξεις είναι πολύ ενδιαφέρον ακόμα κι αν διαφωνείς ιδεολογικά με την Ράις. Είναι μια υπενθύμιση ότι τελικά υπάρχουν και χειρότερα.

Το βιβλίο της Κοντολίζα Ράις Democracy: Stories from the Long Road to Freedom κυκλοφόρησε στις 9 Μάιου και είναι εκδόσεις Tele. Προς το παρόν κυκλοφορεί μόνο στην έντυπη έκδοση και με σκληρό εξώφυλλο. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μεταφραστεί στα ελληνικά και το θεωρώ απώλεια γι’ αυτό, αλλά για όσους ενδιαφέρονται από ότι με πληροφόρησε ο εκδοτικός σύντομα θα βγει και σε ψηφιακή μορφή για να το κατεβάσετε έστω στα αγγλικά.

Η αγάπη μου για τα διηγήματα ή όπως λένε οι αγγλόφωνοι για τις short stories είναι γνωστή και όταν η Καναδή Alice Munro βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 2013 για μένα ήταν στιγμή δικαίωσης. Έτσι όταν πριν από μερικές μέρες πήρα το τελευταίο βιβλίο του Joshua Ferris με τον τίτλο The Dinner Party and Other Stories παράτησα ό,τι άλλο διάβαζα και ξεκίνησα αυτό.

Τον Ferris τον ήξερα ήδη από την νουβέλα του «To Rise Again at a Decent Hour» αλλά κυρίως από τα διηγήματά του που είχαν κυκλοφορήσει στο New Yorker και μου άρεσε πολύ. Οι ιστορίες του πάντα είχαν στο κέντρο τους τον άνθρωπο, τις ανθρώπινες σχέσεις και πόσο παράξενες μπορούν να γίνουν σε μια πολύ απλή καθημερινότητα. Ακόμα και με μια πρόσκληση σε δείπνο.

biblio_17_0028.gifΣτο «The Dinner Party and Other Stories» οι μισές σχεδόν από τις έντεκα ιστορίες είναι από αυτές που έχουν δημοσιευθεί στο New Yorker, οι υπόλοιπες είναι καινούργιες. Δυο από αυτές τις είχα ήδη διαβάσει στο περιοδικό. Ούτε που το κατάλαβα. Στην αρχή ένιωσα ότι κάτι μου θυμίζουν αλλά σύντομα με παρέσυραν τα βιώματα των χαρακτήρων του και οι δρόμοι της Νέας Υόρκης που τόσο ζωντανά περιγραφεί ο Ferris, άλλοτε πολύ συγκεκριμένα δίνοντας ακόμα και κατευθύνσεις μέσα στην Αμερικανική μεγαλούπολη κι άλλοτε αόριστα αφήνοντας τον αναγνώστη να αναγνωρίσει την Νέα Υόρκη.

Οι ιστορίες του μιλάνε για χωρισμό και για την ανάγκη ή καλυτέρα την έλλειψη επικοινωνίας σε μια κοινωνία που τρέχει χωρίς να ξέρει το γιατί και για πού. Οι ήρωές του σε όλες τις ιστορίες είναι σχεδόν μικροαστοί, που απολαμβάνουν όλες τις υλικές πολυτέλειες που μπορεί να έχει κάποιος με καλή δουλειά και καλό σπίτι στην Νέα Υόρκη. Αλλά μέχρι εκεί. Ο πόνος είναι ο ίδιος έχεις δεν έχεις λεφτά και εξωτερικεύεται με τον ίδιο τρόπο. Στο διήγημα «Fragments» ο ανώνυμος πρωταγωνιστής ακούει από κάποιο λάθος σύνδεσης την τηλεφωνική συνομιλία της γυναίκας του με τον εραστή της και ξεκινάει από την δουλειά του να πάει σπίτι του για να αντιμετωπίσει την καινούργια γι’ αυτόν κατάσταση. Στη διαδρομή και σε ένα μονόλογο με όσα συμβαίνουν γύρω του ο πρωταγωνιστής περνάει από την άρνηση στον θυμό και στο τέλος την απόγνωση και την μελαγχολία με τον αναγνώστη να βιώνει μαζί του όλα αυτά τα συναισθήματα.

Στην ιστορία «The Valetudinarian» (ο υποχόνδριος) ένας άντρας χήρος από χρόνια συναντάει μια πόρνη, δώρο γενέθλιων από τον κολλητό του και μέσα από αυτή την παράξενη συνεύρεση ο άντρας προσπαθεί να ξαναθυμηθεί πώς είναι να βρίσκεσαι με γυναίκα, όχι απλά σεξουαλικά αλλά και ψυχικά. Στην ομότιτλη ιστορία, «The Dinner Party» ένα ζευγάρι μπερδεύει την ώρα που θα συναντηθούν για να πάνε σε ένα δείπνο και όταν πια συναντιούνται μέσα από την αντιπαράθεση για το λάθος ραντεβού βγαίνουν όλα τους τα προβλήματα και κυρίως το θέμα ότι δεν έχουν παιδιά.

Γενικά όλες οι ιστορίες του βιβλίου ασχολούνται με τα προβλήματα επικοινωνίας που έχουν οι σημερινοί κάτοικοι των μεγαλουπόλεων και ειδικά τα ζευγάρια.

Το βιβλίο του Joshua Ferris είναι πολύ καλογραμμένο σε πολύ όμορφα αγγλικά με συχνές χρήσεις νεοϋορκέζικων ιδιωματισμών που εμένα προσωπικά μου άρεσαν γιατί δίνουν χρώμα και προσδιορίζουν τον τόπο. Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει για το 2017 μέχρι τώρα και ειλικρινά ελπίζω να μεταφραστεί στα ελληνικά.

Το «The Dinner Party and Other Stories» κυκλοφόρησε επίσημα στις 2 Μαΐου του 2017 από τις εκδόσεις Little, Brown and Company και προς το παρόν υπάρχει μόνο στην έντυπη μορφή του.